Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 386/13, oddalił skargę P. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
W dniu [...] listopada 2011 r. skarżący zgłosił w celu dopuszczenia do obrotu importowany z Malezji towar w postaci siatki z włókna szklanego, wskazując kod Taric 7019 59 00 11. Kwota należności celnych została określona w wysokości 3.632 zł z zastosowaniem preferencyjnej stawki celnej wynoszącej 3,5%, zadeklarowanej w oparciu o posiadane świadectwo pochodzenia Form A. Wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów ustalono z zastosowaniem stawki podatku wynoszącej 23%.
Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnej w G. określił dla towarów objętych ww. zgłoszeniem stawkę rozszerzonego ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 62,9% z dodatkowym kodem Taric B999, określił niezaksięgowaną kwotę ostatecznego cła antydumpingowego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 65.277 zł oraz określił kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu ww. towarów w wysokości 39.718 zł.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu objęcia przesyłki wnioskowaną procedurą celną obowiązywało rozporządzenie Komisji (UE) nr 1135/2011 z dnia 9 listopada 2011 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 791/2011 w odniesieniu do przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, poprzez przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, i poddające ten przywóz rejestracji (Dz. Urz. UE L 2011.292.4). Art. 2 ww. rozporządzenia na czas trwania dochodzenia nałożył na organy celne Wspólnoty obowiązek rejestracji przywozu z Malezji produktów objętych kodami CN ex 7019 51 00 i ex 7019 59 00 (kody Taric 7019 51 00 11 i 7019 59 00 11), aby w sytuacji stwierdzenia obchodzenia środków cło antydumpingowe mogło być pobrane w odpowiedniej wysokości z mocą wsteczną od dnia rejestracji przywozu wysyłanego z Malezji.
Z uwagi na fakt, iż w dniu 25 lipca 2012 r. weszło w życie rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 672/12 z dnia 16 lipca 2012 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym nr 791/2011 wobec przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (Dz. Urz. UE L 2012.196.1), a importem objęto towary wymienione w art. 1 ust. 1 tego aktu, organ określił dla importowanych przez stronę towarów stawkę ostatecznego cła antydumpingowego wynoszącą 62,9%, zgodnie z treścią rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz.
UE L 2011.204.1) oraz niezaksięgowaną kwotę cła antydumpingowego. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 672/12 cło rozszerzone na mocy art. 1 ust. 1 pobiera się od przywozu wysłanego z Malezji bez względu na to, czy towar został zgłoszony jako pochodzący z Malezji, jeżeli tylko przywóz został zarejestrowany zgodnie z art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1135/2011 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przez przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. Urz. UE L 2009.343.51). Podlegająca retrospektywnemu zaksięgowaniu kwota cła antydumpingowego miała z kolei wpływ na finalną wysokość podatku od towarów i usług.
Dyrektor Izby Celnej w G. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Zdaniem organu odwoławczego, funkcjonowanie ceł antydumpingowych stanowi przejaw działania prawa wstecz, jednakże jest dozwolone w świetle prawa wspólnotowego z uwagi na konieczność ochrony przemysłu wspólnotowego przed szkodliwymi działaniami dumpingowymi. Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1135/2011 weszło w życie w dniu 11 listopada 2011 r., a zatem obowiązywało w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego. Data przywozu na teren Unii Europejskiej nie ma w sprawie znaczenia, gdyż fakt przekroczenia granicy Unii Europejskiej nie decyduje o rejestracji towaru ani nie ma wpływu na ustalenie cła antydumpingowego. Datą decydującą o tym, jakie przepisy prawa celnego należy stosować przy określaniu długu celnego, w sytuacji gdy towar zostaje dopuszczony do obrotu, jest data przyjęcia zgłoszenia celnego.
W związku z tym dopiero zgłoszenie towaru powoduje jego rejestrację, a w konsekwencji naliczenie cła antydumpingowego. Zgodnie bowiem z art. 201 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 1992.302.1) dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.
Oddalając skargę na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wskazał, że rozporządzeniem Rady (UE) nr 791/2011 nałożono ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. W związku ze zgłoszonymi do Komisji Europejskiej informacjami na temat obchodzenia postanowień tego rozporządzenia, rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1135/2011 wszczęto dochodzenie dotyczące obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem Rady (UE) nr 791/2011. Akt ten wprowadzał jako środek zabezpieczający obowiązek rejestracji przywozu określonych tkanin siatkowych zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji. Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 11 listopada 2011 r.
Po przeprowadzeniu dochodzenia, rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 672/2012 rozszerzono ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Rady (UE) nr 791/2011 o przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji.
W rozpoznawanej sprawie strona dokonała zgłoszenia celnego ww. towarów w dniu [...] listopada 2011 r. Organ celny prawidłowo zatem dokonał rejestracji zgłoszonego przywozu, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1135/2011. W myśl art. 2 tego rozporządzenia rejestracja obowiązywać miała maksymalnie przez 9 miesięcy. Gdyby w tym czasie nie został uchwalony akt wspólnotowy nakładający ostateczne cło antydumpingowe na zarejestrowane towary, rejestracja straciłaby moc, a cło antydumpingowe nie mogłoby zostać nałożone. Jednakże w rozpoznawanej sprawie już w dniu 16 lipca 2012 r. wydane zostało rozporządzenie Rady (UE) nr 672/2012.
W konsekwencji obowiązującego jeszcze okresu dokonanej rejestracji, organy celne były więc uprawnione (a wręcz obowiązane) do naliczenia ostatecznego cła antydumpingowego na zgłoszone przez skarżącego i podlegające rejestracji towary. Dlatego też decyzja o nałożenia tego obciążenia na stronę skarżącą jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi regulacjami.
WSA podkreślił, że zasady naliczania należności celnych reguluje Wspólnotowy Kodeks Celny. Stosownie do art. 201 WKC, dług celny powstaje z chwilą zgłoszenia celnego. Do procedur celnych powinny być zatem stosowane wszelkie przepisy materialne z daty zgłoszenia celnego. Ani przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego, ani przywoływane akty regulujące antydumpingowe cło na podtynkowe siatki, nie przewidują wyjątków, które pozwalałyby na zastosowanie stawek (czy też przepisów) z daty przywozu towaru na obszar Wspólnoty.
Sąd podkreślił, że celem wszelkich regulacji antydumpingowych jest szybkie reagowanie na możliwe obejścia przepisów godzących w rynek wspólnotowy, zarówno przez zapobieganie takim naruszeniem na przyszłość, jak i ukrócenie takich praktyk już istniejących. Słusznie zatem, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami na sprowadzone przez skarżącego towary, uprzednio zarejestrowane, nałożono cło antydumpingowe.
W ocenie WSA, rozciągnięcie ceł antydumpingowych rozporządzeniem Rady (UE) nr 672/12 w stosunku do towarów zarejestrowanych na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 1135/2011 stanowiło wprawdzie przejaw działania prawa wstecz – lecz dozwolonego zarówno w świetle Konstytucji RP, jak i prawa wspólnotowego, z uwagi na konieczność ochrony rynku wspólnotowego i gospodarek Państw Członkowskich – w tym polskiej, przed szkodliwymi, niszczącymi praktykami dumpingowymi.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył P. M., wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenia prawa materialnego, tj. art.. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1135/2011 poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż określony w powyższym przepisie termin "rejestrowania przywozu" dotyczy okoliczności związanych z dokonaniem zgłoszenia celnego, a nie odnosi się do momentu przywiezienia towarów na obszar Wspólnoty.
Zdaniem autora skargi kasacyjnej, obciążenie cłem antydumpingowym następuje z mocą wsteczną od dnia rejestracji przywozu z Malezji, zaś rejestracja towarów objętych dochodzeniem nie oznacza momentu dokonania zgłoszenia celnego, lecz faktyczne sprowadzenie towarów na teren Wspólnoty.
Dyrektor Izby Celnej w G. nie skorzystał z prawa do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została wywiedziona w oparciu o podstawę wymienioną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. tj. naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1135/2011, polegającą na przyjęciu, iż określony w powyższym przepisie termin "rejestrowania przywozu" dotyczy okoliczności związanych z dokonaniem zgłoszenia celnego, a nie odnosi się do momentu przywiezienia towarów na obszar Wspólnoty.
Ustosunkowując się do tak sformułowanego zarzutu, Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym wyroku, że co do zasady datą decydującą o tym, jakie przepisy prawa celnego należy stosować przy określaniu długu celnego w sytuacji, gdy towar zostaje dopuszczony do obrotu jest data przyjęcia zgłoszenia celnego (por. Wspólnotowy Kodeks Celny, Komentarz pod red. W. Morawskiego. Warszawa 2007 str. 841).
Stosownie do art. 201 WKC, dług celny powstaje z chwilą zgłoszenia celnego. Do procedur celnych powinny być, zatem stosowane przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie zgłoszenia celnego. Przepisy WKC, jak również akty regulujące antydumpingowe cło, które mają zastosowanie w sprawie, nie przewidują wyjątków, które pozwalałby na zastosowanie przepisów, a co za tym idzie stawek celnych z daty przywozu towaru na obszar Wspólnoty.
Sąd I instancji zasadnie stwierdził, iż z uwagi na uregulowania prawne, data przyjęcia zgłoszenia celnego, a nie wprowadzenie towaru na obszar Wspólnoty rozstrzyga, jaki stan prawny będzie miał zastosowanie do towarów objętych procedurą. Zasadniczo będą to przepisy (w tym określające stawki celne) obowiązujące właśnie w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. Data przywozu towaru na obszar Wspólnoty nie wywołuje skutków prawnych w świetle ww. aktów prawnych.
W dacie przyjęcia zgłoszenia celnego obowiązywało rozporządzenie Komisji (UE) Nr 1135/2011 z dnia 9 listopada 2011 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwości obchodzenia środków antydumpingowych wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) Nr 191/2001 (akt ten wszedł w życie 11 listopada 2011 r.). Towary objęte tymi zgłoszeniami podlegały rejestracji. Organ celny miał w tej sytuacji obowiązek rejestracji zgłoszonego przywozu stosownie do ww. rozporządzenia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.