Uzasadnienie
Wyrokiem z 24 października 2020 r., sygn. I SA/Sz 498/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej WSA w Szczecinie), po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. Z. (dalej zwanego skarżącym lub wnioskodawcą) na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Agencja dalej zwana ARMiR) z dnia 29 marca 2019 r., nr 9016-2019-0045/M-8110, w przedmiocie pomocy finansowej w związku z powstaniem szkód w uprawach rolnych w 2018 r., oddalił skargę.
W stanie faktycznym sprawy skarżący wystąpił o udzielenie mu pomocy finansowej, jako producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi. Zawnioskował on o udzielenie mu pomocy finansowej do upraw, na których wystąpiły szkody co najmniej 30 % i mniej niż 70 % danej uprawy na powierzchni 50,26 ha i co najmniej 70 % danej uprawy na powierzchni 126,90 ha.
Skarżący oświadczył, że w roku 2018 posiadał ubezpieczenie do co najmniej 50 % powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, od co najmniej jednego ryzyka (suszy, gradu, deszczu nawalnego, ujemnych skutków przezimowania, przymrozków wiosennych, powodzi, huraganu, pioruna, obsunięcia się ziemi, lawiny). Do wniosku skarżący dołączył: protokół z oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego oraz wykaz działek ewidencyjnych i powierzchnię upraw, na których wystąpiły szkody, polisę ubezpieczenia uprawy C. TUW (nr polisy [...]) oraz potwierdzenia zapłaty.
W dniu 19 grudnia 2018 r. do Biura Powiatowego ARiMR w Pyrzycach skarżący złożył pismo wraz z zaświadczeniem z banku, że działka nr 390/2, położona obręb Żydowo, gmina Barlinek, o pow. 46,00 ha, została objęta ubezpieczeniem upraw z dopłatami do budżetu państwa w ramach polisy C. TUW.
W dniu 30 stycznia 2019 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w Pyrzycach zostały złożone dokumenty (umowa dzierżawy, porozumienie, umowa ubezpieczenia upraw o nr polisy [...] wraz z dowodem zapłaty) jako uzupełnienie do wcześniej złożonego wniosku o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi.
Decyzją z dnia 12 lutego 2019 r., nr BP310.8110.497.2019.KO/DM, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Pyrzycach przyznał skarżącemu pomoc finansową, u którego w gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi - szkody na powierzchni uprawy w wysokości co najmniej 30 % i mniej niż 70 % oraz co najmniej 70 % danej uprawy na powierzchni uprawy. Wsparcie to zostało przyznane w kwocie w kwocie 76 015 zł.
W uzasadnieniu decyzji, organ I Instancji wskazał, że pomoc została pomniejszona o 50 % stawki, z uwagi na fakt, iż w dniu wystąpienia szkód w uprawach co najmniej 50% powierzchni w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, nie było ubezpieczonych od co najmniej jednego z ryzyk, zgodnie z § 13r ust. 12 rozporządzania Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobu realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U z 2015 poz. 187 z późn. zm.- dalej zwanego rozporządzeniem z 2015 r.).
Organ I instancji wskazał, że w trakcie przeprowadzonej kontroli administracyjnej wniosku oraz po analizie polis ubezpieczeniowych upraw, jak również protokołu z szacowania szkód dołączonych do wniosku, stwierdzono, iż powierzchnia upraw rolnych (z wyłączeniem łąk i pastwisk) w gospodarstwie rolnym skarżącego wynosi 176,04 ha, z czego 50% powierzchni upraw wynosi 88,02 ha. Natomiast powierzchnia ubezpieczonych upraw rolnych wynosiła 87,81 ha.
Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego ARMiR, w wyniku rozpatrzenia odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 12 lutego 2019 r.
Zdaniem organu odwoławczego, Kierownik Biura Powiatowego ARMiR w Pyrzycach rozpatrzył wniosek prawidłowo, a zmniejszenia dokonał na podstawie § 13r ust. 12 rozporządzania z 2015 r., którego treść powołał.
Powierzchnia gruntów w gospodarstwie rolnym zgłoszona przez skarżącego we wniosku o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi, wynosiła 176,04 ha (z wyłączeniem łąk i pastwisk). Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że 50 % powierzchni upraw rolnych w gospodarstwie rolnym skarżącego wynosiło 88,02 ha (176,04 ha x 50 %).
Skarżący przedstawił dwie polisy ubezpieczeniowe o nr [...] oraz [...]. Według polisy o nr [...], osobą ubezpieczoną nie był skarżący lecz inna osoba (wydzierżawiający), i z tego powodu organ I instancji nie mógł wziąć pod uwagą ww. polisy do wyliczenia wielkości ubezpieczonych upraw.
Kontrola systemowa również wykazała, że powierzchnia działek (88,15 ha) z polisy ubezpieczeniowej o nr [...] różni się od powierzchni działek podanych, zarówno we wniosku o dopłaty bezpośrednie, we wniosku o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi oraz w protokole z zakresu oszacowania szkód (87,81 ha). Ze względu na te rozbieżności, organ I instancji nie uwzględnił upraw z ww. działek w wyliczeniu powierzchni upraw objętych ubezpieczeniem i przyjął, że skarżący nie posiadał ubezpieczenia zadeklarowanej uprawy pszenicy jarej na powierzchni 88,02 ha.
W związku z powyższym, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że skarżący nie ubezpieczył co najmniej 50 % upraw rolnych od co najmniej jednego z ryzyk, wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 2015 r., w konsekwencji więc nie spełniła jednego z warunków koniecznych do otrzymania płatności w pełnej wysokości. W związku z tym, pomoc finansowa została przyznana w łącznej wysokości, w kwocie 76 015 zł, z uwzględnieniem 50 % pomniejszenia jej wielkości.
Organ odwoławczy wskazał, że w tym przypadku kwestią sporną jest osoba ubezpieczona, w związku z tym należy odwołać się do art. 25 ust. 9 rozporządzenia 702/2014 (Rozporządzenie Komisji (UE) nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. uznające niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej - Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 193, str. 1 z późn. zm.). Pomoc przyznaną na mocy niniejszego artykułu zmniejsza się o 50 %, chyba że przyznawana jest ona beneficjentom, którzy wykupili polisę ubezpieczeniową na co najmniej 50 % średniej rocznej produkcji lub dochodu związanego z produkcją i obejmującą zagrożenia związane z niekorzystnymi zjawiskami klimatycznymi statystycznie najczęściej występującymi w danym państwie członkowskim lub regionie, które są objęte zakresem ubezpieczeń.
WSA w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi wnioskodawcy na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego ARMiR, przedmiotową skargę oddalił
Sąd I instancji podkreślił, że w myśl § 13r ust. 2 pkt 1 rozporządzenia RM, pomoc udzielana jest zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 702/2014. Przepis zaś art. 25 ust. 9 rozporządzenia nr 702/2014 stanowi zaś, że pomoc przyznaną na wyrównanie szkód spowodowanych przez niekorzystne zjawisko klimatyczne porównywalne do klęski żywiołowej zmniejsza się o 50 %, chyba że przyznawana jest ona beneficjentom, którzy wykupili polisę ubezpieczeniową na co najmniej 50 % średniej rocznej produkcji lub dochodu związanego z produkcją i obejmującą zagrożenia związane z niekorzystnymi zjawiskami klimatycznymi statystycznie najczęściej występującymi w danym państwie członkowskim lub regionie, które są objęte zakresem ubezpieczeń.
WSA w Szczecinie stwierdził, że rację ma skarżący, że z literalnego brzmienia § 13r ust. 12 rozporządzenia RM nie wynika obowiązek ubezpieczenia upraw osobiście przez producenta rolnego, ale racjonalne jest przyjęcie, że strona była do tego uprawniona i powinna z tego uprawnienia skorzystać. Istotą powołanych przepisów jest to, by grunty, na których powstały szkody spowodowane przez niekorzystne zjawiska klimatyczne, były ubezpieczone w taki sposób, aby beneficjent mógł skorzystać z ubezpieczenia, niezależnie od tego, kto zawarł polisę ubezpieczeniową.
W związku z tym beneficjent nie musi być ubezpieczającym, jednakże musi być osobą uprawnioną do skorzystania z praw wynikających z polisy, aby zminimalizować negatywne skutki spowodowane przez niekorzystne zjawiska klimatyczne w prowadzonej działalności rolnej. Natomiast z treści polisy nr [...], wystawionej na rzecz osoby trzeciej jako ubezpieczającego i ubezpieczonego, nie wynika zastrzeżenie cesji praw z tej polisy na rzecz skarżącego w odniesieniu do wydzierżawionej części działki [...] obręb Ż. Dokonując wykładni celowościowej przepisu § 13r ust. 12 rozporządzenia z 2015 r. wskazać należy, że rolą tego unormowania jest zmotywowanie producentów rolnych do ubezpieczania upraw rolnych poprzez regulację zawierającą zagrożenie obniżenia im pomocy. Tego rodzaju wynik wykładni norm prawa krajowego potwierdza literalne brzmienie przepisu prawa unijnego, tj. art. 25 ust. 9 rozporządzenia nr 702/2014, który wprost stanowi, że to beneficjent pomocy powinien wykupić polisę ubezpieczeniową.
Dodatkowo wskazania wymaga, że w pkt 54 preambuły do rozporządzenia nr 702/2014 ustawodawca unijny, powołując cele, jakim powinien ten akt prawny służyć, podniósł, że pomoc państwa na wyrównanie szkód spowodowanych przez niekorzystne zjawiska klimatyczne porównywalne do klęsk żywiołowych, na zwalczanie chorób zwierząt i szkodników roślin oraz pomoc z tytułu składek ubezpieczeniowych powinna ograniczać się do pomocy beneficjentom, którzy borykają się ze szczególnymi trudnościami, mimo że podjęli racjonalne wysiłki w celu zminimalizowania danego ryzyka. Pomoc państwa nie powinna zachęcać beneficjentów do podejmowania zbędnego ryzyka.
W przypadku jednej z polis, wynikające z umowy ubezpieczenia ewentualne roszczenia, przysługiwały wyłącznie osobie trzeciej. Dlatego też wbrew twierdzeniom skarżącego, nie sposób przyznać mu racji, że spełnił on warunek wynikający z przepisu § 13r ust. 12 rozporządzenia z 2015 r. co do ubezpieczenia co najmniej 50 % powierzchni upraw rolnych. Skarżący nie złożył do akt sprawy jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego jego uprawnienie do skorzystania ze wskazanej polisy na dzień wystąpienia szkody. Ustanowiony ustawą z dnia 7 lipca 2005 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 2047 ze zm.) system korzystających z dopłat z budżetu Państwa ubezpieczeń upraw rolnych nie przewiduje preferencji dla jakichkolwiek podmiotów pod warunkiem ubezpieczenia przez nich upraw rolnych, jak i posiadania statusu producenta rolnego w odniesieniu do objętych ubezpieczeniem upraw przez podmiot zawierający umowę ubezpieczenia.
Sąd I instancji stwierdził, że w badanej sprawie ubezpieczona powierzchnia po weryfikacji wynosiła 87,81 ha (tyle wynosiła powierzchnia upraw na działce zgłoszona do płatności), a więc poniżej wymaganych 50 % powierzchni upraw, tutaj poniżej 88,02 ha.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Szczecinie wniósł wnioskodawca, zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 174 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.) w zw. z przepisem art. 25 ust. 9 rozporządzenia 702/2014 oraz § 13r. ust. 12 rozporządzenia z 2015 r., w związku z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej polegającym na jego błędnej wykładni prowadzącej do zastosowania przepisu § 13r ust. 12 rozporządzenia z 2015 r. wbrew treści art. 25 ust. 9 rozporządzenia nr 702/2014 z naruszeniem zasady prymatu prawa unijnego nad krajowym i w istocie doprowadzenia do określenia uprawnień do uzyskania wyższej płatności w oparciu o wielkość powierzchni objętej ubezpieczeniem - jak określone jest to w przepisach krajowych, a nie w oparciu o wielkość rocznej produkcji - jak zostało to określone w sposób bezpośredni w treści przepisu Unii Europejskiej,
- 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 174 pkt 1 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z przepisem § 13r. ust. 12 rozporządzenia z 2015 r., polegające na błędnej jego wykładni prowadząc do uznania, iż w oparciu o jego treść prawo do wyższej płatności uzyskuje rolnik który nie tylko posiada grunty objęte ubezpieczeniem, ale również z treści tego przepisu wynika, że rolnik ubiegający się o wsparcie powinien być beneficjentem tego ubezpieczenia mimo, że niebudząca wątpliwości wykładnia językowa nie prowadzi do takiego wniosku.
Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że prawo do pełnej pomocy należy się w przypadku, gdy rolnik wykupił polisę ubezpieczeniową na co najmniej 50 % średniej rocznej produkcji lub dochodu związanego z produkcją i obejmującą zagrożenia związane z niekorzystnymi zjawiskami klimatycznymi statystycznie najczęściej występującymi w danym państwie członkowskim lub regionie. W tej sytuacji odnoszenie się do powierzchni objętej ubezpieczeniem przez Sąd I instancji stanowiło naruszenie zasady pierwszeństwa stosowania prawa Unii Europejskiej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.
Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Artykuł 176 P.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, wszystkie dost. w CBOiS - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych.
W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, w kontekście wyżej przedstawionych wymogów wskazać należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia konkretnej regulacji (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany.
Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji.
W niniejszym przypadku, w którym brak jest podstaw do stwierdzenia wystąpienia przesłanek nieważności, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., skarżący kasacyjnie podniósł wyłącznie zarzuty oparte na twierdzeniach związanych z mającym jego zdaniem miejsce uchybieniem przez Sąd I instancji przepisom prawa materialnego. Uchybienie tego rodzaju regulacjom, w jego ocenie, miało miejsce w związku z dopuszczeniem się błędnej wykładni wskazanych przez niego przepisów, tj.: art. 145 §1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z § 13r. ust. 12 rozporządzenia z 2015 r. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 25 ust. 9 rozporządzenia 702/2014 oraz § 13r. ust. 12 rozporządzenia z 2015 r., w związku z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu (oznaczonego w skardze kasacyjnej nr 2) błędnej wykładni § 13r. ust. 12 rozporządzenia z 2015 r. stwierdzić należy, że nie znajduje on uzasadnionych podstaw. W tym zakresie w pierwszej kolejności zauważyć należy, że przedmiotowa regulacja nie wskazuje warunków od spełnienia których uzależnione jest uzyskanie płatności przez rolnika w wyższej niż podstawowa wysokości, ale zawiera podstawę do zmniejszenia wysokości należnej płatności o 50 %, co zgodnie z treścią tego przepisu następuje w sytuacji jeżeli w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych, co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, nie było ubezpieczonych co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3.
W kwestii posiadania przez rolnika statusu beneficjenta ubezpieczenia upraw (co jest warunkiem uzyskania wsparcia w niepomniejszonej wysokości) stwierdzić należy, że chociaż z literalnego brzmienia omawianego przepisu wymóg ten jednoznacznie nie wynika (nie został on w sposób dosłowny sformułowany), to jednak przyjęcie jego istnienia jest uzasadnione zarówno w świetle rezultatów wykładni funkcjonalnej, jak i systemowej przedmiotowej regulacji. Celem jej wprowadzenia było bowiem promowanie ubezpieczeń upraw, celem minimalizowania ewentualnych strat w tym zakresie, poza tym przyjęcie, że występujący o pomoc rolnik nie musi być beneficjentem ubezpieczenia nie przystawałoby do całokształtu rozwiązań wynikających z przepisów rozporządzenia z 2015 r.
W myśl bowiem § 13r ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 2015 r. pomoc, o której mowa w ust. 1, jest udzielana na warunkach określonych w przepisach rozporządzenia nr 702/2014 (...).
Ten zaś akt w pkt 54 preambuły w sposób wyraźny wskazuje, że pomoc państwa na wyrównanie szkód spowodowanych przez niekorzystne zjawiska klimatyczne porównywalne do klęsk żywiołowych, na zwalczanie chorób zwierząt i szkodników roślin oraz pomoc z tytułu składek ubezpieczeniowych powinna ograniczać się do pomocy beneficjentom, którzy borykają się ze szczególnymi trudnościami, mimo że podjęli racjonalne wysiłki w celu zminimalizowania danego ryzyka. Pomoc państwa nie powinna zachęcać beneficjentów do podejmowania zbędnego ryzyka. Konsekwencje nieroztropnych wyborów metod produkcji lub produktów powinny ponosić same MŚP zajmujące się produkcją podstawową produktów rolnych.
Oprócz tego art. 25 ust. 9 rozporządzenia 702/2014 stanowi, że pomoc przyznaną na mocy niniejszego artykułu zmniejsza się o 50 %, chyba że przyznawana jest ona beneficjentom, którzy wykupili polisę ubezpieczeniową na co najmniej 50 % średniej rocznej produkcji lub dochodu związanego z produkcją i obejmującą zagrożenia związane z niekorzystnymi zjawiskami klimatycznymi statystycznie najczęściej występującymi w danym państwie członkowskim lub regionie, które są objęte zakresem ubezpieczeń. Z treści tego przepisu wyraźnie wynika wymóg dysponowania, a nawet wymóg wykupienia polisy przez beneficjentów pomocy (co nie jest wymagane § 13r ust. 12 rozporządzenia z 2015 r., który stanowi jedynie o dysponowaniu prawami z ubezpieczenia, niezależnie od tego kto jest ubezpieczającym).
Tak więc również prounijna wykładnia § 13r ust. 12 rozporządzenia z 2015 r., niezbędna z punktu widzenia treści § 13r ust. 2 pkt 1 tego aktu, wyklucza możliwość uznania zasadności podniesionego przez skarżącego kasacyjnie zarzutu, oznaczonego nr 2).
Na marginesie niniejszych rozważań dodać także należy, że zgodnie z § 13 r ust. 10 rozporządzenia z 2015 r. w przypadku gdy łączna wysokość pomocy udzielanej zgodnie z przepisami, o których mowa w ust. 2 pkt 1, oraz pomocy otrzymanej na podstawie odrębnych przepisów, wraz z odszkodowaniem z zakładu ubezpieczeń, przekraczałaby kwotę, o której mowa w ust. 9, pomocy udziela się w wysokości stanowiącej różnicę między kwotą obliczoną zgodnie z ust. 9 a wysokością pomocy otrzymanej na podstawie odrębnych przepisów i otrzymanych odszkodowań. Tak więc skoro na kwotę udzielonego wsparcia wpływ ma między innymi wysokość odszkodowania uzyskanego z zakładu ubezpieczeń to nie sposób jest przyjąć, że prawodawca krajowy uzależnił możliwość uzyskania przez producenta rolnego wsparcia w pełnej wysokości od przedłożenia przez niego umowy ubezpieczenia, którego tenże producent nie byłby beneficjentem. Taka wykładnia § 13r ust. 12 rozporządzenia z 2015 r. stałaby w sprzeczności z przyjętym przez prawodawcę krajowego rozwiązaniem systemowym, którego wyrazem jest całokształt regulacji tego aktu.
Również brak jest podstaw do uznania zasadności pierwszego z podniesionych zrzutów skargi kasacyjnej, dotyczącego błędu wykładni §13r ust. 12 rozporządzenia z 2015 r., w szczególności sprzeczności jej rezultatów z art. 25 ust. 9 rozporządzenia 704/2014. Wprawdzie ostatnia z tych regulacji, odnosząc się do zasad zmniejszania pomocy odwołuje się nie do powierzchni upraw (jak to czyni prawodawca krajowy w § 13r ust. 12 rozporządzenia z 2015 r.), ale średniej rocznej produkcji lub dochodu związanego z produkcją, to jednak sprzeczność w tym zakresie, pomiędzy obiema wskazanymi wyżej regulacjami, jest jedynie pozorna.
Zauważyć bowiem należy, że art. 25 ust. 6 in fine rozporządzenia 704/2014, odnoszący się do wyliczania utraty wysokości dochodu stanowi, że do obliczenia produkcji rolnej beneficjenta można stosować wskaźniki, pod warunkiem że zastosowana metoda obliczeń umożliwia oznaczenie realnych strat beneficjenta w danym roku. Tak więc już tylko z tej regulacji wynika, że prawodawca unijny dopuszcza różne sposoby wyliczania straty, oparte o konkretne wskaźniki, o ile tylko umożliwiają one określenie strat w urealnionej wysokości. W przypadku upraw, odwołanie się do wskaźnika w postaci powierzchni upraw bez wątpienia odpowiada tym wymogom. Jest to bowiem miarodajny wskaźnik w tym względzie.
W tej sytuacji więc, wobec niestwierdzenia faktycznej sprzeczności rozwiązań przyjętych w § 13r ust. 12 rozporządzenia z 2015 r. z art. 25 ust. 9 rozporządzenia z 702/2014, nie sposób jest także mówić o naruszeniu art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zaprezentowany przez organy i zaakceptowany przez WSA w Szczecinie sposób wykładni dwóch pierwszych regulacji nie godzi bowiem w jakikolwiek sposób w zasadę bezpośredniego zastosowania rozporządzeń organów unijnych.
Tak więc również ten zarzut nie znajduje uzasadnionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny, mając więc na względzie powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.