Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. wyrokiem z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Go 473/09, oddalił skargę T. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.
W dniu [...] czerwca 2003 r. działająca w imieniu T. K. Agencja Celna C. H. W. S.A. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym w ramach procedury uproszczonej (wpis do rejestru [...]) towar w postaci bluzek damskich, kurtek, sukienek, spodni oraz żelazka do prasowania. Zgłoszenie celne uzupełniające SAD nr [...] dokonane zostało w dniu [...] lipca 2003 r.
Decyzją z dnia [...] września 2003 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Ś. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej oraz kwoty długu celnego i należnego podatku, dokonując ich ponownego ustalenia, a następnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. wznowił postępowanie celne w sprawie zakończonej tą decyzją.
Decyzją z dnia [...] września 2004 r. organ celny I instancji uchylił swoją poprzednią decyzję w części dotyczącej stawki celnej, kwoty należnego cła i podatku VAT, określając jednocześnie prawidłową wysokość tego zobowiązania.
Od decyzji organu I instancji skarżący złożył odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w R., który decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Po ponownym rozpatrzeniu i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Naczelnik Urzędu Celnego w Ś. decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. uchylił swoją decyzję z dnia [...] września 2003 r. w części dotyczącej kraju pochodzenia, zastosowanej stawki celnej oraz kwoty należnego cła i podatku VAT, dokonując ich ponownego określenia.
Dyrektor Izby Celnej w R., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2005 r.
Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W., który wyrokiem z dnia [...] maja 2008 r. sygn. akt I SA/Go 405/08 uchylił decyzję z dnia [...] września 2005 r.
W konsekwencji Dyrektor Izby Celnej w R. decyzją z dnia [...] września 2008 r. uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W związku z likwidacją Urzędu Celnego w Ś. z dniem [...] sierpnia 2005 r. sprawę przekazano do rozpatrzenia Naczelnikowi Urzędu Celnego w G. W., który po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. uchylił decyzję z dnia [...] września 2003 r. w części dotyczącej zastosowanej stawki celnej oraz kwoty należnego cła i podatku VAT, dokonując ich ponownego określenia.
Od powyższej decyzji skarżący złożył w dniu [...] stycznia 2009 r. odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w R., który decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na to, że organ I instancji nie zastosował się do wskazań zawartych w wyroku WSA z dnia [...] maja 2008 r.
Następnie Naczelnik Urzędu Celnego w G. W. decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. uchylił decyzję z dnia [...] września 2003 r. w części dotyczącej zastosowanej stawki celnej oraz kwoty należnego cła i podatku VAT, dokonując ich ponownego określenia.
Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Dyrektora Izby Celnej w R. decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. oddalając skargę T. K. na decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r. stwierdził, że wbrew jego twierdzeniom, wydanie decyzji przez organ I instancji nie nastąpiło z uchybieniem terminu określonego w art. 65 § 5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.), zgodnie z którym decyzja nie może zostać wydana, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego.
Sąd wskazał, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 120, poz. 1122; dalej ustawa z dnia 23 kwietnia 2003 r.), w którym do postępowań wszczętych i niezakończonych ostatecznie przed dniem wejścia w życie ustawy, dotyczących uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, w którym mogą być dokonywane czynności przewidziane przepisami prawa celnego, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Zgodnie natomiast z art. 1 pkt 50 powyższej ustawy, art. 230 § 5 i 6 Kodeksu Celnego otrzymał brzmienie:
§ 5 Bieg terminu, o których mowa w § 4 i 4 a, ulega zawieszeniu z dniem:
- 1) wszczęcia postępowania karnego, postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe lub wniesienia skargi do sądu administracyjnego,
- 2) zawieszenia postępowania w sprawie celnej,
- 3) wniesienia odwołania od decyzji w sprawie długu celnego.
§ 6 Termin, o którym mowa w § 4 i 4 a biegnie dalej z dniem:
- 1) prawomocnego zakończenia postępowania karnego, postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, lub wykroczenie skarbowe albo doręczenia organowi celnemu orzeczenia sądu administracyjnego wraz z jego uzasadnieniem,
- 2) podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie celnej,
- 3) doręczenia rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu odwoławczym.
Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, że postępowanie w sprawie uznania wpisu do rejestru oraz zgłoszenia celnego uzupełniającego za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej towaru wszczęte zostało wnioskiem skarżącego z dnia [...] lipca 2003 r. i nie zostało ostatecznie zakończone przed dniem dokonania zmian w ustawie Kodeks celny. Wobec tego, zdaniem Sądu, w przedmiocie biegu terminu przedawnienia stosuje się w rozpoznawanej sprawie, przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym wskazaną ustawą z dnia 23 kwietnia 2003 r., która weszła w życie 10 sierpnia 2003 r.
Sąd analizując przebieg postępowania w sprawie i wskazując konkretne okresy zawieszenia biegu terminu w sprawie, określone zgodnie z art. 230 § 5 i 6 Kodeksu celnego, za chybiony uznał zarzut dotyczący przedawnienia możliwości orzekania przez organy celne w sprawie wymiaru kwoty długu celnego, bowiem organ celny w ocenie Sądu, w tym aspekcie działał na podstawie i w granicach ustanowionego prawa.
T. K. złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, w szczególności naruszenie art. 65 § 5 w zw. z art. 230 § 4 i 5 Kodeksu celnego, w efekcie czego zaskarżone decyzje nie zostały uchylone, naruszając dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.);
- 2. przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy tj. przepisu art. 65 w zw. z art. 230 § 4 i 5 Kodeksu celnego, w efekcie czego zaskarżone decyzje nie zostały uchylone, naruszając dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca wskazała, że weryfikacja zgłoszenia celnego odbywała się na zasadach określonych w art. 70 § 1 Kodeksu celnego. A zatem data zgłoszenia celnego jest początkiem terminów przedawnienia, w kontekście obowiązującego w tym zakresie brzmienia art. 230 § 5 Kodeksu celnego i konieczności stosowania norm prawa określonych w Kodeksie celnym w ówczesnym brzmieniu. Zdaniem strony skarżącej Sąd pierwszej instancji dokonał obliczeń terminów przedawnienia z naruszeniem normy z art. 230 § 5 Kodeksu celnego, niesłusznie przyznając, że brzmienie tego przepisu powinno odnosić się do stanu prawnego zmienionego przez art. 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, wskazując, że w sprawie zastosowanie miał przepis art. 230 § 5 i 6 Kodeksu celnego w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 50 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. Postępowanie w sprawie zostało zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] października 2003 r., a więc w dacie następującej po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r., a wznowienie postępowania miało miejsce w całości pod rządami Kodeksu celnego w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Wynika z tego, że Naczelny Sąd Administracyjny będąc związanym podstawami i wnioskami skargi kasacyjnej ogranicza się do oceny sformułowanych w niej zarzutów.
Podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty w istocie zmierzają do zakwestionowania przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska, że w sprawie znalazły zastosowanie przepisy Kodeksu celnego po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 23 kwietnia 2003 r., co spowodowało błędne obliczenie zawieszenia biegu terminów w sprawie.
Rozważając powyższe kwestie wskazać należy, iż z art. 65 § 4 Kodeksu celnego wynika, że organ celny po przyjęciu zgłoszenia celnego może z urzędu (lub na wniosek strony) wydać decyzję, w której uznając zgłoszenie celne za nieprawidłowe w całości lub w części, określa kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego (lit. b) lub zmienia elementy zawarte w zgłoszeniu celnym, inne niż określone w lit. a) i b) omawianego przepisu (lit. c). Opierając się na tej podstawie prawnej organ może ustalić inną wartość celną towaru, czy też zastosować inną stawkę celną niż podana w zgłoszeniu celnym, które to działanie mieści się w pojęciu uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe z art. 65 § 4 p.
- 2) Kodeksu celnego.
Zgodnie z art. 65 § 5 Kodeksu celnego, decyzja, o której mowa w § 4, a zatem m.in. decyzja uznająca zgłoszenie celne za nieprawidłowe i zmieniająca elementy zawarte w zgłoszeniu celnym, nie może zostać wydana, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego.
Ustawą z dnia 23 kwietnia 2003 r. z dniem 10 sierpnia 2003 r. do art. 65 Kodeksu celnego dodany został § 5a stanowiący, że "przepisy art. 230 § 5 i § 6 Kodeksu celnego stosuje się odpowiednio". Zatem w sprawach dotyczących uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe stosuje się odpowiednio art. 230 § 5 i 6 Kodeksu celnego, dotyczący zawieszenia biegu terminów.
Ponieważ przepis art. 65 § 5a Kodeksu celnego wszedł w życie 10 sierpnia 2003r. pozostaje do rozważenia kwestia, czy przepis ten mógł mieć zastosowanie do zgłoszeń celnych dokonanych przed tą datą.
Kwestię tę reguluje wprost art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r., który stanowi, że do postępowań wszczętych i niezakończonych ostatecznie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. przed dniem 10 sierpnia 2003 r.) dotyczących m.in. uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe stosuje się przepisy ustawy zmienianej (Kodeksu celnego z 1997 r.) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (tj. w brzmieniu nowym). Z przywołanej treści przepisu przejściowego ustawy zmieniającej wynika zatem, że po dniu 10 sierpnia 2003 r. do wszystkich toczących się postępowań dotyczących uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe stosuje się przepisy nowe. Przepisy nowe (art. 65 § 5a) stosuje się więc także do weryfikacji tych zgłoszeń celnych, które dokonane były przed dniem 10 sierpnia 2003 r.
Przenosząc rozważania powyższe na grunt sprawy niniejszej stwierdzić należy, że przedawnienie możliwości uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe zaczęło biec 8 czerwca 2003 r. (od dnia następnego po dokonaniu zgłoszenia celnego) i do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej postępowanie nie zostało zakończone. W sprawie zresztą nie jest kwestionowane, że postępowanie celne zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy zmieniającej i do tej daty nie zostało zakończone.
Mając na uwadze powyższe uznać należy, że do dnia wydania decyzji nie uległa przedawnieniu możliwość weryfikacji zgłoszenia celnego dokonanego w dniu 7 czerwca 2003 r. W tym stanie rzeczy nieusprawiedliwione są zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy w zakresie wskazanym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego też, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.