Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2008 r., sygn. akt III SA/Gl 694/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę "T." S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej, wymiaru należności celnych, podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego.
I
Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia.
Na podstawie zgłoszenia celnego z dnia [...] stycznia 2004 r., nr SAD [...] dokonanego przez "T." S.A. z siedzibą w B., zwanej dalej Spółką "T.", objęto procedurą dopuszczenia do obrotu m. in. wymienione w poz. 6 SAD sprowadzone z Niemiec wino o nazwie handlowej V., w ilości 1200 butelek o pojemności 0,75 litra, pochodzące z Republiki Południowej Afryki (RPA). Dla towaru zadeklarowano kod PCN 2204 21 80 0 (pozostałe wino o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu nieprzekraczającej 13% objętości) ze stawką celną w wysokości 20%, stawką podatku od towarów i usług 22% oraz stawką podatku akcyzowego w wysokości 136 zł/hl. Zgłoszenie zostało przyjęte, jako odpowiadające wymogom formalnym, a Naczelnik Urzędu Celnego w B. określił kwotę długu celnego zgodnie z wnioskiem strony.
W wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy celnych w dniach [...] lutego – [...] marca 2006 r. ujawniono u importera dokument VI2 nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r., zawierający informację o ogólnej zawartości alkoholu w winie V. sprowadzonym z RPA na poziomie 13,97% oraz o rzeczywistej zawartości alkoholu na poziomie 13,92%.
Decyzją z dnia [...] października 2006 r., Naczelnik Urzędu Celnego w B. uznał powyższe zgłoszenie celne dokonane w poz. 6 SAD za nieprawidłowe i określił kwotę długu celnego, kwotę podatku od towar i usług oraz podatku akcyzowego. Organ zaklasyfikował importowany towar do kodu PCN 2204 21 84 0 – wina o rzeczywistej mocy alkoholu przekraczającej 13%, ale nie przekraczającej 15% objętości, określił kwotę wynikającą z długu celnego, stosując stawkę celną autonomiczną w wysokości 30%, stawkę podatku od towarów i usług 22 % oraz stawkę podatku akcyzowego 136 zł/hl.
Spółka "T." odwołała się od tej decyzji i wskazała, że dokument VI2 nie miał związku ze zgłoszeniem.
Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że skoro podczas kontroli ujawniono nowe dane w rozumieniu art. 83 § 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), to obowiązkiem organu celnego było podjęcie niezbędnych działań w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego. Takie nowe dane wynikały z dokumentu VI2. Jako dokument urzędowy dowód ten, w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej stanowił o faktach urzędowo w nim potwierdzonych. Wina będące przedmiotem importu do Polski były tymi, których dotyczy dokument sporządzony przez właściwe organy kraju eksportu na teren UE - RPA, co oznacza, że importowane na polski obszar celny towary posiadały cechy wskazane w tym dokumencie.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. wniosła Spółka "T.". Zarzuciła naruszenie art. 24 - 26 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi produktami wina w sektorze wina (Dz. Urz. WE Nr L 128 z 10 maja 2001 r., str. 1, dalej jako: Rozporządzenie Nr 883/2001) poprzez błędną interpretację treści dokumentów VI2, pominięcie oświadczenia niemieckiego dostawcy o zawartości alkoholu w winie po filtracji i rozlewie, nieprzeprowadzenie dowodu opinii biegłego co do zawartości alkoholu w importowanym winie, wszczęcie postępowania mimo braku nowych dowodów. Podniosła, że dokument VI2 zawiera zapisy z dokumentu bazowego VI1 i dotyczy wina sprowadzonego w cysternach z RPA do Niemiec, a towar importowany z Niemiec do Polski był winem butelkowanym. Zgodnie z oświadczeniem eksportera niemieckiego zawartość alkoholu obniża się podczas rozlewania, czemu organy celne nie dały wiary nie ustosunkowały się do tego faktu w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2008 r. oddalił skargę.
W uzasadnieniu wskazał, że zgłoszenie celne powinno zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru określoną procedurą celną. Złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów (art. 64 Kodeksu celnego).
Strona skarżąca w dniu kontroli, jak również od dnia wprowadzenia importowanego towaru na polski obszar celny, jako odbiorca towaru była w posiadaniu dokumentu VI2 o nr [...], stanowiącego wyciąg z dokumentu dla przywozu wina (...) do Wspólnoty Europejskiej. Wyciąg wystawiły [...] stycznia 2004 r. Niemcy (potwierdzenie przez niemieckie służby celne deklaracji jako prawdziwej), natomiast dokument VI1 o nr [...] został wydany przez państwo trzecie – tj. RPA dla importera niemieckiego.
Rozporządzenie Nr 883/2001 w jednostce redakcyjnej (26) Preambuły stanowi, że przywożonym produktom (...) towarzyszy zaświadczenie oraz raport z analizy wydany przez jednostkę lub służby określone przez państwa trzecie, z których produkt pochodzi. Określone są wymogi, które powinien spełniać raport z analizy. Zgodnie z pkt 6 Preambuły, Rozporządzenie Nr 883/2001 uwzględnia zmiany w zawartości alkoholu, które wynikają z długich podróży, w tym zwłaszcza w trakcie załadunku i rozładunku danego produktu, dopuszczając dodatkową tolerancję ponad margines błędu określony w metodach analitycznych. W art. 2 Rozporządzenia Nr 883/2001 dopuszczono ową tolerancję na poziomie 0,4% objętości w stosunku do specyfikacji.
Niemiecki importer w zezwoleniu na przywóz wina z RPA w rubryce 11 posiadał zapis o wskazanej tolerancji. Wydany przez właściwe władze RPA raport z analizy dotyczącej partii wina przywożonego do Wspólnoty, towarzyszył tej partii do momentu umieszczenia jej pod kontrolą Wspólnoty. Zaświadczenie oraz raport z analizy wina zostały wydane przez jednostkę państwa trzeciego – RPA - według reguł określonych w art. 20 i art. 21 Rozporządzenia Nr 883/2001 na dokumencie VI1 dla partii produktu przewożonej przez jednego komitenta do jednego odbiorcy, którym był Z. Wskazany dokument został następnie poświadczony przez wspólnotowy (niemiecki) urząd celny i sporządzono z niego wyciąg VI2, który zgodnie z art. 25 Rozporządzenia Nr 883/2001 towarzyszył produktowi podczas przemieszczania na terytorium Wspólnoty. Dokument VI2 będący wyciągiem z dokumentu VI1 towarzyszył partii wina do czasu wyeksportowania towaru poza granice Wspólnoty.
Bez znaczenia dla klasyfikacji taryfowej importowanego towaru pozostaje fakt wskazania przez niemieckiego eksportera na etykietach butelkowanego wina zawartości alkoholu 13%. Do czasu wyeksportowania przedmiotowej partii wina poza obszar Wspólnoty decydujące znaczenie dla klasyfikacji taryfowej tego towaru miały bowiem dane - kody CN zawarte we wniosku niemieckiego importera o pozwolenie na przywóz oraz zaświadczenie i raport z analizy.
Ewentualne zmniejszenie zawartości alkoholu w wyniku np. rozcieńczenia wina powinno być znane polskiemu kontrahentowi z rozmów handlowych, co z kolei powodowałoby, że w celu prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru polski importer już w dniu dokonywania zgłoszenia celnego winien był wystąpić o jego weryfikację - ze względu na sprzeczność, co do faktycznej zawartości alkoholu w importowanym winie - między innymi poprzez zastosowanie badania towaru przez biegłego, a to po uprzednim wszczęciu administracyjnego postępowania celnego.
Sąd podzielił pogląd organu, że informacje niemieckiego eksportera o filtracji i przepompowywaniu wina oraz jego zawartości alkoholu 12% nie mają znaczenia dla ustalenia rzeczywistej zawartości alkoholu. W tej kwestii znaczenie decydujące ma treść dokumentu VI2. Niemiecki eksporter był związany treścią tego dokumentu i nie mógł zawrzeć na etykietach wina informacji o innej zawartości alkoholu w eksportowanym winie. Przywołując zasadę samoobliczania należności celnych oraz zasady wypełniania Deklaracji wartości celnej zawarte w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 117, poz. 1250 ze zm.), Sąd stwierdził, że na importerze ciąży obowiązek podania w odpowiednich polach informacji i dołączenia dokumentacji, niezbędnych do ustalenia wartości celnej towarów. Organ administracji trafnie uznał, że skarżąca była zobowiązana do ujawnienia nie tylko faktury, ale również będącego w jej posiadaniu dokumentu VI2.
W ocenie Sądu I instancji organ administracji rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo uzasadnił, dlaczego okoliczności i dowody podnoszone przez skarżącą nie dają podstaw do przyjęcia, że wartością celną towaru jest ta, która została wskazana w dokumencie SAD oraz odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez stronę twierdzeń. Powyższe doprowadziło do trafnego – w ocenie WSA – wniosku, że dokument VI2 dotyczył towaru importowanego na polski obszar celny w dniu [...] stycznia 2004 r.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że decyzje organów obu instancji zostały oparte na materiale dowodowym, który dał dostateczne podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia, zaś skarżąca nie wskazała dowodów, których nie przeprowadzono, a które były konieczne do wyjaśnienia istotnych dla wyniku sprawy faktów.
II
Skargą kasacyjną Spółka "T." zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i orzeczenie zmiany zaskarżonego wyroku w całości przez uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. Zaskarżonemu wyrokowi spółka zarzuciła:
- 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:
- a) art. 85 § 1 Kodeksu celnego, polegające na przyjęciu, że należności celne powinny zostać obliczone na podstawie stanu towaru, tj. zawartości alkoholu w oparciu o zawartość alkoholu wykazaną kilka miesięcy przed odprawą celną w dokumencie VI1 z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] stanowiącym dowód wysłania wina bazowego przez dostawcę z USA do Niemiec, które to dane producent z Niemiec był zobowiązany przepisać wprost do rubryki pola nr 9 dokumentu VI2 nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r., pomimo że powołany przepis stanowi, iż należności celne wymagane są według stanu towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, a właściwa na dzień odprawy celnej zawartość alkoholu została określona przez producenta bezpośrednio przed wysłaniem wina do Polski;
- b) art. 24 - 26 Rozporządzenia Nr 883/2001 przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że treść dokumentu VI2 może zostać wypełniona niezgodnie z treścią rubryk urzędowego wzoru tego dokumentu;
- 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania:
- a) art. 187 § 1-3 w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uznanie, że organom celnym przysługuje prawo wyboru dowodów stanowiących podstawę obliczenia należności celnych w decyzji i swobodne pominięcie pozostałych dowodów;
- b) art. 83 § 3 i 2 w zw. z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, gdyż w sprawie brak jest nowych faktów i dowodów stanowiących podstawę do wszczęcia postępowania i zmiany należności celnych, bowiem dane stanowiące podstawę wymiaru należności celnych znane były organom celnym w dniu odprawy celnej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca spółka wskazała, że zgodnie z art. 85 § 1 Kodeksu celnego oraz w oparciu o dane otrzymane od producenta, który badał wino przed wysyłką do Polski, zgłosiła importowane wino o zawartości alkoholu do 13%, zaliczając je do kodu PCN 2204 21 80 0. Podstawowym dokumentem do ustalenia zawartości alkoholu w przedmiotowym winie powinien być dokument badania przedmiotowego wina najbliższy czasowo odprawie celnej. Takim dokumentem jest analiza chemiczna dokonana przez dostawcę.
Zdaniem autora skargi kasacyjnej, z dokumentu VI2 z dnia [...] stycznia 2004 r. wynika jedynie, że do niemieckiego producenta trafiło kilka miesięcy wcześniej wino bazowe o zawartości alkoholu ujawnionej w dokumencie VI1. Oświadczenie producenta w sprawie obniżenia zawartości alkoholu w przedmiotowym winie jest dowodem na zawartość w nim alkoholu, albowiem jest to dokument świadczący o zawartości alkoholu w terminie najbliższym odprawy celnej. Wobec powyższego dane zawarte w dokumentach VI1 i VI2 dotyczące zawartości alkoholu w przedmiotowym winie nie stanowią dowodu zawartości alkoholu w dniu odprawy celnej. Wino miało w dniu odprawy tj. dnia [...] stycznia 2004 r. mniej niż 13 % alkoholu na skutek poddania go procesom przygotowania do rozlewu przez producenta. Przedmiotem odprawy było wino, a nie zapis w dokumencie VI1 z dnia [...] sierpnia 2003 r.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł o jej oddalenie.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w sprawie niniejszej nie zachodzi.
Skarga kasacyjna jest uzasadniona.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełnym składzie z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz.
- 1) przez rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej należy rozumieć rozpoznanie sprawy w ramach wyznaczonych wszystkimi zarzutami, przytoczonymi w powołanych podstawach kasacyjnych.
Skarżąca zarzuciła, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem wymienionych w petitum skargi przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie oraz z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Zarzucając naruszenie przepisów postępowania skarżąca przytoczyła wyłącznie przepisy procesowe naruszone przez organy celne i nie powiązała tego zarzutu w sposób wyraźny z zarzutem naruszenia przepisów postępowania przez Sąd I instancji. Mimo braku tego powiązania, treść zarzutu ujętego w pkt 2a petitum skargi, wskazująca na przekroczenie przez organy celne granic swobodnej oceny dowodów i pominięcie dowodów oraz treść uzasadnienia skargi kasacyjnej uzasadniają zidentyfikowanie tego zarzutu, jako naruszenie przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i niedostrzeżenie, że organy celne przeprowadziły postępowanie z pominięciem dowodów wskazujących na niższą zawartość alkoholu w sprowadzonym winie, niż wynikało to z dokumentów VI1 i VI2. Zgodnie z powołanym w podstawie skargi kasacyjnej przepisem art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Zatem stan towaru w dniu zgłoszenia (tj. zawartość alkoholu w importowanym winie) powinien być przedmiotem ustaleń organu z uwzględnieniem całego materiału dowodowego.
Organy celne przyjęły, a stanowisko to zaakceptował Sąd I instancji, że podstawę do ustalenia stanu towaru w zakresie zawartości alkoholu w sprowadzonym winie w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego stanowią dane zawarte w dokumencie VI2 – nr [...]. Rzeczywista zawartość alkoholu według tego dokumentu wynosiła 13,97%, co według organów i Sądu I instancji uzasadniało zaklasyfikowanie tego towaru według kodu PCN 2204 21 84 0 obejmującego pozostałe wina o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 13%, ale nieprzekraczającej 15% obj.
Wzory oraz treść dokumentów VI1 i VI2 określają przepisy Rozporządzenia Nr 883/2001. Zgodnie z art. 25 tego Rozporządzenia formularz VI2 jest wyciągiem zawierającym informacje zawarte w dokumencie VI1, wystawionym przez państwo trzecie (w sprawie niniejszej przez RPA) dla przywozu wina do Wspólnoty Europejskiej. W polu 9 dokumentu VI2 wpisane są przez importera ze Wspólnoty (w sprawie niniejszej importera niemieckiego) dane o zawartości alkoholu identyczne, jak podane przez eksportera z państwa trzeciego (w sprawie niniejszej z RPA) w dokumencie VI1. Dane w dokumencie VI2 są więc zawsze powtórzeniem danych z dokumentu VI1.
W tym miejscu należy zauważyć, że zgłoszenie celne miało miejsce w dniu [...] stycznia 2004 r., kiedy Polska nie należała do Unii Europejskiej, a więc reguły postępowania określone w Rozporządzeniu Nr 883/2001 nie obowiązywały importerów wina z Polski, jednakże sporządzone na podstawie przepisów tego Rozporządzenia dokumenty VI1 i VI2 mogły być przyjęte przez organy celne, jako dowód w postępowaniu na podstawie art. 270 § 1 Kodeksu celnego.
Jak już wyżej wskazano w dokumencie VI2 stwierdzony został stan towaru, gdy chodzi o zawartość alkoholu w winie, odpowiadający stanowi podanemu w dokumencie VI1, sporządzonym przez eksportera z RPA w dniu [...] sierpnia 2003 r., a więc w przed pięcioma miesiącami przed datą przyjęcia zgłoszenia celnego i co istotne w sprawie, stan ten ustalony został w odniesieniu do wina bazowego sprowadzonego z RPA przez importera z Niemiec w cysternach, a więc wina znajdującego się w zupełnie innym stanie niż wino przefiltrowane i przelane do butelek, które było przedmiotem zgłoszenia celnego z dnia [...] stycznia 2004r.
Z wyjaśnień niemieckiego eksportera, zawartych w pismach z dnia 13 marca 2006 r. i 6 listopada 2006 r. wynika, że wino bazowe – stanowiące półprodukt zostało poddane kilkakrotnemu procesowi filtracji i przepompowaniu z cystern do butelek tak, aby produkt końcowy posiadał zawartość alkoholu w granicach 12%, zgodnie z zamówieniem złożonym przez Spółkę "T.". W piśmie z dnia 13 marca 2006 r. niemiecki eksporter stwierdził, że w wyniku poddania wina kilkakrotnemu procesowi filtracji i przepompowania z cystern do butelek zawartość alkoholu w butelkowanym winie może się zmniejszyć o 0,5%–1%, natomiast w piśmie z dnia 6 listopada 2006 r. podał, że w wyniku tych procesów skarżąca otrzymała wino z zawartością alkoholu do 13%.
Organ odwoławczy odnosząc się do treści powyższych pism stwierdził, że eksporter nie podał w nich jednoznacznie, jaką zawartość alkoholu posiadało wysłane przez niego wino oraz powołując się na dane zaczerpnięte z Internetu stwierdził, że nie jest wyraźnie wskazane, iż w procesie filtracji wina zmniejsza się rzeczywista objętościowa moc alkoholu.
Sąd I instancji uznał, że organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie pominął żadnego z jego elementów, a w uzasadnieniu decyzji odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez skarżącą twierdzeń. Sąd I instancji uznał, że okoliczności, które podnosi skarżąca są bez znaczenia dla klasyfikacji taryfowej importowanego towaru i stwierdził, że okoliczność, iż eksporter niemiecki wskazał na etykietach butelkowanego wina zawartość alkoholu 13% nie oznacza, w świetle treści dokumentu VI2, że taka była zawartość alkoholu w partii wina sprowadzonej przez skarżącą.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonana przez Sąd I instancji ocena przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego nie jest prawidłowa. Sąd podzielając stanowisko organów, że rzeczywista moc objętościowa alkoholu w winie bazowym w cysternach (półprodukcie), a więc w towarze znajdującym się w innym stanie niż zgłoszony do odprawy celnej, nie uległa zmianie w procesie filtrowania i przelewania do butelek, w ogóle nie zbadał, czy dokonana przez organy celne ocena wyjaśnień niemieckiego eksportera w tym zakresie była prawidłowa. Sąd nie odniósł się także do twierdzeń organu odwoławczego, opartych na bliżej nieokreślonych informacjach z Internetu wskazujących, że w procesie filtracji wina rzeczywista objętościowa moc alkoholu nie ulega zmianie. Tymczasem z treści pkt (6) preambuły powołanego przez organy celne i Sąd I instancji Rozporządzenia Nr 883/2001 wynika, że zmiany zawartości alkoholu w winie wynikają z długich podróży, w tym zwłaszcza w trakcie załadunku i rozładunku oraz, że z tego tytułu dopuszczalna jest dodatkowa tolerancja ponad margines błędu, określony w metodach analitycznych, wykorzystywanych zgodnie z Rozporządzeniem Komisji (EWG) Nr 2676/90.
W sprawie niniejszej nie chodziło natomiast tylko o obniżenie zawartości alkoholu z powodu długich podróży, załadunku i rozładunku, ale także z powodu parokrotnej filtracji oraz butelkowania, które to czynności zdaniem eksportera i importera wpłynęły na zawartość alkoholu w winie. Okoliczności te zostały przez Sąd pominięte przy ocenie prawidłowości ustaleń poczynionych przez organy administracji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe uchybienia procesowe wskazują, że Sąd I instancji nie zbadał należycie, czy organy celne w sposób wszechstronny rozważyły cały materiał dowodowy i oceniły, czy okoliczność sprowadzenia przez skarżącą wina z zawartością ponad 13% alkoholu została udowodniona, a więc czy organy celne przeprowadziły postępowanie dowodowe w tym zakresie bez naruszenia powołanych w podstawie skargi kasacyjnej przepisów art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej. Oddalenie w tych okolicznościach skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. nastąpiło zatem z naruszeniem art. 151 p.p.s.a., ponieważ zgodnie z tym przepisem skarga podlega oddaleniu, jeżeli zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia zarówno prawa procesowego, jak i materialnego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną, jako opartą na usprawiedliwionej podstawie.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Sąd I instancji uwzględni wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania i rozważy, czy zebrany przez organy celne materiał dowodowy stanowi podstawę do ustalenia rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu w winie sprowadzonym przez skarżącą i oceni zasadność podniesionego przez skarżącą zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 83 § 2 i 3 w związku z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.