Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 9 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 854/17 uwzględnił skargę J. S. (dalej: strona, rolnik, skarżący) na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Toruniu z [...] maja 2017 r. w przedmiocie pomocy finansowej i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Aleksandrowie Kujawskim z [...] kwietnia 2017 r., a także orzekł o kosztach postępowania.
Skargę kasacyjną – stosownie do treści art. 173 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – wniósł Dyrektor OR ARiMR w Toruniu, a zaskarżając orzeczenie w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Toruniu z [...] maja 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Aleksandrowie Kujawskim z [...] kwietnia 2017 r., pomimo tego że organy obu instancji nie naruszyły przepisów zawartych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.;
- 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 13j ust. 6 pkt 1 lit. a i 5 § ust. 5 i § 5 ust. 7 i § 5 ust. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U.2015.187 ze zm.; dalej: rozporządzenie) poprzez uznanie, że organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa są uprawnione do weryfikacji ustaleń faktycznych zawartych w protokole oszacowania szkód, o którym mowa w § 13j ust. 6 pkt 1 lit. a rozporządzenia, a także do czynienia ustaleń faktycznych odmiennych od tych, które zostały zawarte w tymże protokole podczas gdy organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa są związane ustaleniami zawartymi w protokole oszacowania szkód, o którym mowa w § 13j ust. 6 pkt 1 lit. a rozporządzenia, a tym samym nie są uprawnione do weryfikacji ustaleń w nim zawartych oraz nie są uprawnione do czynienia ustaleń faktycznych odmiennych od tych, które zostały w nim zawarte, gdy protokół ten został sporządzony w przepisanej prawem formie, z zachowaniem wymogów formalnych, a także przez osoby uprawnione do jego sporządzenia.
Mając na uwadze powyższe organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;
- 2. zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, w wysokości zgodnej z normami przepisanymi.
W motywach wskazano argumenty przemawiające za uwzględnieniem skargi.
Rolnik nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, o której mowa w § 2 tego przepisu; ta jednak w niniejszej sprawie nie wystąpiła.
Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania winna wykazać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie zasługuje na uwzględnienie – z przyczyn formalnych – zarzut nr 2 petitum skargi kasacyjnej albowiem jej autor wskazał jedynie przepisy mające zastosowanie przed organami I i II instancji. Tymczasem skarga kasacyjna winna się – w głównej mierze – odnosić do krytyki wydanego w sprawie orzeczenia. W konsekwencji należałoby oczekiwać powołania stosownych regulacji p.p.s.a., które przez Sąd I instancji zostały naruszone, a tego ewidentnie zabrakło. Naczelny Sąd Administracyjny braku tego sanować nie może z uwagi na możliwość popełnienia błędu w dokonanym wyborze.
Podobnie należy ocenić zasadność zarzutu nr 1 petitum skargi kasacyjnej; wprawdzie tym razem powołano treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., to jednak nie wykazano, że Sąd I instancji wskazując na naruszenie treści art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez orzekające organy dopuścił się uchybienia, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności w motywach Sądu I instancji wskazano, że "za zasadne należy uznać zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez ustalenie, że nie tylko odnośnie szkód w uprawie rzepaku ozimego, ale także szkody powstałej w uprawie pszenicy ozimej skarżący kwalifikował się do udzielenia mu pomocy finansowej".
Tymczasem organ – broniący tezy o braku możliwości "ingerencji w treść dokumentu", jakim jest protokół oszacowania szkód – nie odniósł się do konstatacji poczynionych przez Sąd I instancji – patrz cytat ujęty w cudzysłowie. Poza treścią zarzutu w motywach – przy braku polemiki z ustaleniami Sądu I instancji – zwrócono jedynie uwagę, "że wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez WSA w Bydgoszczy, w pisemnych motywach wyroku, Kierownik BP ARiMR w Aleksandrowie Kujawskim oraz Dyrektor OR ARiMR w Toruniu nie naruszyli norm prawnych zawartych w art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej (art. 74 k.p.a.), a także zgodnie z normami prawnymi zawartymi w art. 77 § 1 i 80 k.p.a." Cytat ten pozwala ustalić, że autor skargi kasacyjnej nie podejmuje polemiki z konstatacjami Sądu I instancji (patrz cytat we wcześniejszej partii niniejszego uzasadnienia), co pozwala uznać, iż skarga kasacyjna i w tym zakresie nie jest zasadna.
Prawidłowość zaś rozumowania Sądu I instancji potwierdza przytoczone w uzasadnieniu orzecznictwo wskazujące na możliwość weryfikowania ustaleń poczynionych w protokole oszacowania szkód. Nie podważają zawartych tam konstatacji judykaty powołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, które pochodzą z 2016 r. i nie wpisują się w zasadniczy nurt orzecznictwa.
Mając na uwadze powyższe – stosownie do treści art. 184 p.p.s.a. – należało orzec jak w sentencji.