Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 marca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 920/17 oddalił skargę P. O. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej.
Treść uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. O. zarzucając zaskarżonemu wyrokowi:
A. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019.2324 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie:
- 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie odniesienie się przez Sąd I instancji w treści uzasadnienia wyroku do wszystkich zarzutów skargi złożonej przez skarżącego, a to do zarzutu naruszenia art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w zw. z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej przez niewłaściwą ich wykładnię a w konsekwencji błędne zastosowanie i przyjęcie, że spółdzielnia socjalna [...] i jej członkowie nie prowadzili działalności gospodarczej w zakresie produkcji cukierniczej w okresie 12 miesięcy od dnia zawarcia umowy na finansowanie działalności spółdzielni socjalnej (zarzut naruszenia prawa materialnego w skardze do WSA w Warszawie) oraz zarzutów naruszenia przepisów postępowania zawartych w pkt 11.1,11.5,11.7 petitum skargi do WSA w Warszawie;
- 2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw z art. 7, 77, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez oddalenie skargi, która powinna być uwzględniona w sytuacji gdy Minister Rozwoju i Finansów dopuścił się w prowadzonym przez siebie postępowaniu, zakończonym skarżoną decyzją, naruszenia art. 7, 77, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego przez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny, wybiorczy, niewyczerpujący i bezzasadne oraz sprzeczne z zasadami logiki uznanie, że spółdzielnia socjalna [...] nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie produkcji cukierniczej, zaś uczestnicy nie świadczyli na jej rzecz pracy w tym zakresie podczas gdy przedmiotowa spółdzielnia w oznaczonym zakresie prowadziła działalność gospodarczą przez nabywanie towarów i usług niezbędnych do rozpoczęcia i prowadzenia produkcji cukierniczej, regulowanie zobowiązań publicznoprawnych związanych z przedmiotową działalnością, produkcję wyrobów cukierniczych przy udziale uczestników a także, że spółdzielnia usiłowała znaleźć nabywców na swoje wyroby cukiernicze - w okresie objętym kontrolą i monitoringiem przez skarżącego a to w okresie 12 miesięcy od dnia zawarcia umowy na finansowanie działalności spółdzielni socjalnej:
- 3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw z art. 7, 77, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez oddalenie skargi, która powinna być uwzględniona w sytuacji gdy Minister Rozwoju i Finansów dopuścił się w prowadzonym przez siebie postępowaniu, zakończonym skarżoną decyzją, naruszenia art. 7, 77, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niepodejmowanie z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i niepełne, niewszechstronne zebranie materiału dowodowego przejawiające się w braku przesłuchania w charakterze świadka S. K. - Prezesa spółdzielni socjalnej [...] na okoliczność prowadzenia przez przedmiotową spółdzielnię działalności gospodarczej w zakresie produkcji cukierniczej w okresie objętym kontrolą i monitoringiem przez skarżącego a to w okresie 12 miesięcy od dnia zawarcia umowy na finansowanie działalności spółdzielni socjalnej a także na okoliczność kontroli i monitoringu Spółdzielni przez pracowników skarżącego;
- 4. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw z art. 1,77,80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez oddalenie skargi, która powinna być uwzględniona w sytuacji gdy Minister Rozwoju i Finansów dopuścił się w prowadzonym przez siebie postępowaniu, zakończonym skarżoną decyzją, naruszenia art. 7,77,80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej także jako K.p.a.). poprzez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny i wybiorczy i bezzasadne oraz sprzeczne z zasadami logiki uznanie, że T nie wywiązała się z obowiązku kontroli i monitoringu działalności spółdzielni socjalnej w okresie 12 miesięcy od dnia zawarcia umowy na finansowanie działalności spółdzielni, w sytuacji gdy w ww. okresie, przeprowadziła kontrolę przedmiotowej spółdzielni udokumentowaną stosownym protokołem kontroli, pozostawała w kontakcie z Prezesem spółdzielni, dysponowała dokumentami księgowymi świadczącymi o nabywaniu przez Spółdzielnię towarów i usług niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie produkcji cukierniczej a pracownicy skarżącego wiedzieli o fakcie produkowania przez ww. spółdzielnię wyrobów cukierniczych nadto spółdzielnia świadczyła rożne usługi jako przejaw swojej działalności gospodarczej a członkowie spółdzielni pozostawali nimi w wymaganym przez procedury okresie, zaś z zeznań świadka A. Ś. wynika, że kontrola działalności spółdzielni była przeprowadzana przez T i od strony spółdzielni uczestniczył w niej jej prezes S. K. i niektórzy członkowie spółdzielni;
- 5. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, która powinna być uwzględniona w sytuacji gdy Minister Rozwoju i Finansów dopuścił się w prowadzonym przez siebie postępowaniu, zakończonym skarżoną decyzją, naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu skarżonej decyzji przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej fakturom i oświadczeniom dokumentującym nabycie towarów i usług na cele produkcji cukierniczej, protokołowi kontroli z [...] sierpnia 2012 r. przeprowadzonej przez skarżącego w spółdzielni [...], fakturom poświadczającym prowadzenie działalności gospodarczej przez [...] w okresie objętym monitoringiem i kontrolą T a załączonymi do pisma T z [...] kwietnia 2016 r. (k. 251 i n.) oraz zeznaniom świadków:
- a) J. O. (k.1162) w części obejmującej jej zeznania dotyczące pochodzenia pieniędzy które były jej wypłacane z tytułu pracy w spółdzielni ze sprzedaży produktów spółdzielni;
- b) J. O. (k.1162;1257-1257v.), E. D. (k.1228v.), J. B. (k.1247) w części obejmującej ich zeznania dotyczące ich działalności w zakresie produkcji ciastek;
- c) P. F. (k. 1202) w części obejmującej jej zeznania dotyczące kontroli skarżącego w społdzielni i faktu jej uczestnictwa w tej kontroli;
- d) K. K. (k. 1244v.) w części obejmującej jej charakter pracy na rzecz spółdzielni w zakresie produkcji ciastek - pakowanie gotowych produktów, próby pozyskania wraz z prezesem Spółdzielni nabywców ciastek;
- e) A. R. (k.1220v) i A. Ś. (k.1223-1223v.) w zakresie w jakim zeznali oni o fakcie przywiezienia do siedziby skarżącego wyrobów cukierniczych spółdzielni przez prezesa S. K.
- 6. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, która powinna być uwzględniona w sytuacji gdy Minister Rozwoju i Finansów dopuścił się w prowadzonym przez siebie postępowaniu, zakończonym skarżoną decyzją, naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. przez niewskazanie w uzasadnieniu skarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł w zakresie ustalenia, że produkcja ciastek nigdy nie została uruchomiona (str. 5 decyzji), a uczestnicy projektu nie prowadzili swej działalności w zakresie produkcji cukierniczej (str. 8-9 decyzji) oraz, że "odwołujący nie dołożył wszelkich starań aby rzetelnie przeprowadzić kontrolę działalności spółdzielni oraz monitoring jej działalności" a "monitoring działalności spółdzielni został zlecony przez odwołującego niezgodnie z dokumentami programowymi i w efekcie zrealizowany nierzetelnie"(str. 8 decyzji).
B. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego a to art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w zw. z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej przez niewłaściwą ich wykładnię a w konsekwencji błędne zastosowanie i przyjęcie, że doszło do wykorzystania środków przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych przez przyjęcie, że spółdzielnia socjalna [...] i jej członkowie nie prowadzili działalności gospodarczej w zakresie produkcji cukierniczej w okresie 12 miesięcy od dnia zawarcia umowy na finansowanie działalności spółdzielni socjalnej.
W oparciu o ww. zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie w całości skarżonego wyroku i uwzględnienie skargi, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Nadto skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Nadto organ wniósł o przeprowadzenie rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Pomimo wniosku stron o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1842) oraz zarządzenia Przewodniczącej I Wydziału Izby Gospodarczej NSA z dnia 26 kwietnia 2022 r. Sąd w obecnym składzie podzielił stanowisko przedstawione w uzasadnieniu uchwał składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r. sygn. II OPS 6/19 i II OPS 1/20 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. NSA jako sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej i stosownie do art. 193 zd. drugie p.p.s.a. – przedstawienie motywów rozstrzygnięcia, w odniesieniu do tych zarzutów.
Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Naczelny Sąd Administracyjny nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani ich uściślać bądź w inny sposób korygować.
Przytoczenie powyższej argumentacji natury ogólnej było konieczne przed przystąpieniem do ustosunkowania się do zarzutów skargi kasacyjnej. To one wyznaczają bowiem zakres kontroli sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że oddalenie skargi kasacyjnej nastąpiło z tego względu, iż część postawionych zarzutów kasacyjnych została sformułowana w sposób nieprawidłowy natomiast pozostałe były nietrafne.
Skarga kasacyjna w sprawie oparta została na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., tj. zarówno na zarzucie naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.
Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. przepisów art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp w zw. z art. 2 u.s.d.g. przez błędną ich wykładnię skarżący kasacyjnie nie podał, jak wzmiankowane przepisy powinny być rozumiane przez Sąd pierwszej instancji i na czym polegała ich wadliwa interpretacja dokonana przez WSA. Z tego względu przedmiotowy zarzut nie może zostać uwzględniony ponieważ, jak już powiedziano, kontrola instancyjna Naczelnego Sądu Administracyjnego zawężona jest do badania wskazanych w środku odwoławczym kwestii spornych i Sąd ten nie jest uprawniony do uzupełniania lub poprawiania podstaw skargi kasacyjnej, czy wreszcie samodzielnego formułowania jej zarzutów, ponieważ oznaczałoby to działanie z urzędu, co w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. nie jest dopuszczalne.
Niezależnie od powyższego należy wskazać, że naruszenie przez beneficjenta zapisów umowy, Wytycznych, co miało miejsce na gruncie sprawy poddanej kontroli sądowoadministracyjnej, stanowiło złamanie procedur obowiązujących przy wydatkowaniu środków europejskich, o których mowa w art. 184 ust.1 u.f.p. W związku z niezrealizowaniem celu projektu na zasadach określonych w umowie o dofinansowanie, środki otrzymane przez beneficjenta w ramach projektu podlegają zwrotowi na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2 u.f.p., co słusznie zaakceptował Sąd I instancji.
Przechodząc natomiast do oceny zasadności zarzutów procesowych w pierwszej kolejności rozpoznać należy zarzut najdalej idący mianowicie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wzorcowi formalnemu nakreślonemu w art. 141 § 4 p.p.s.a., pozwalając na odtworzenie toku myślowego sądu oraz kontrolę instancyjną orzeczenia. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. można uznać za usprawiedliwiony w sytuacji, kiedy skarżący wykaże, że sąd nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści tego przepisu. W uzasadnieniu tego zarzutu kasacyjnego podano natomiast, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze do tego Sądu oraz zakwestionowano słuszność zaakceptowania przez WSA oceny dowodów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego.
Tymczasem ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, że uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia (zob. przykładowo wyroki NSA: z dnia 6 marca 2013 r., o sygn. akt II GSK 2243/11; z dnia 20 marca 2013 r., o sygn. akt II FSK 2230/13 i z dnia 17 kwietnia 2013 r., o sygn. akt I GSK 95/12 - te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną.
Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu pierwszej instancji - a do tego w istocie sprowadza się podniesiony zarzut - nie może odnieść skutku oczekiwanego przez skarżącego kasacyjnie. Ponadto prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu/postępowania/czynności. W rozpoznawanej sprawie WSA odniósł się do zarzutów skargi, które dotyczyły istoty sporu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nietrafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny podobnie ocenił zarzuty dotyczące zasad prowadzenia postępowania dowodowego opisane w pkt A 2-4 petitum skargi kasacyjnej. Nietrafność tych zarzutów wynika z tego, że stanowią one jedynie polemikę ze stanowiskiem organu zaakceptowanym następnie przez Sąd pierwszej instancji. Strona zarzuca, że Sąd nie poddał wnikliwej analizie zeznań świadków a w efekcie bezzasadnie oraz sprzecznie z zasadami logiki uznał, że spółdzielnia socjalna nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie produkcji cukierniczej i nie była objęta kontrolą (nadzorem) skarżącego w okresie 12 miesięcy od dnia zawarcia umowy o dofinansowanie. Strona skarżąca podnosi również, że organ powinien dążyć do wyjaśnienia sprawy poprzez na przykład przesłuchanie świadka S. K., pełniącego funkcję Prezesa tejże spółdzielni. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że podniesione zarzuty nie podważają przyjętych przez organ i zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń stanu faktycznego.
Należy bowiem zauważyć, że w aktach sprawy znajdują się między innymi zeznania świadków (członków spółdzielni), którzy jednoznacznie wskazywali, że w miarodajnym dla sprawy okresie nie prowadzili działalności gospodarczej w ramach założonej przez siebie spółdzielni, co zostało odnotowane zarówno w decyzjach jak i w zaskarżonym wyroku. Część z nich nie była nigdy w siedzibie spółdzielni ani w miejscach, gdzie miała odbywać się produkcja. Nie sposób też nie wspomnieć, że niektórzy ze świadków składali również zeznania w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego w Prokuraturze Okręgowej w Lublinie w sprawie związanej z realizacją projektu a protokoły tych zeznań zostały zgodnie z prawem włączone do akt administracyjnych postępowania poddanego niniejszej kontroli sądowoadministracyjnej.
Skarżący niesłusznie zarzuca, że organ miał obowiązek podejmować dalsze czynności procesowe i przesłuchiwać kolejnych świadków. W orzecznictwie bardzo wyraźnie akcentuje się, że organy nie mają obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów. Mają wprawdzie podejmować wszelkie działania zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, ale z drugiej strony ustawodawca zastrzegł, iż mają to być jedynie działania niezbędne (vide: wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 3424/14, wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 1043/11). Gdy zaś chodzi o obowiązek Beneficjenta monitorowania prawidłowości wydatkowania środków na założenie i/lub przystąpienie do spółdzielni socjalnej w okresie 12 miesięcy od dnia zawarcia umowy o przyznanie środków wskazać należy, że rację ma WSA, że zaakceptował – jako zgodne z prawem - stanowisko organu, iż za spełniające warunki określone w umowie nie można uznać monitorowania i kontroli wydatkowania przyznanego wsparcia finansowego polegających w zasadniczej mierze na sprawdzaniu on-line czy spółdzielnia figuruje w KRS.
To, że spółdzielnia jest zarejestrowana w KRS nie świadczy bowiem jednoznacznie o tym, że jej członkowie prowadzą działalność w ramach tej spółdzielni. Jak już powiedziano, świadkowie zeznali że nie prowadzili działalności gospodarczej w ramach założonej przez siebie spółdzielni. Jak wynika z zeznań świadków wymienionych w decyzjach Beneficjent dopuścił do sytuacji, w której listy obecności na szkoleniach były podpisywane przez osoby, które w nich nie uczestniczyły. Czy też do sytuacji w której osoba (specjalista ds. rozliczeń) podpisała protokół z przeprowadzonej kontroli spółdzielni pomimo, że faktycznie nie była osobiście na tej kontroli.
Na gruncie tej sprawy w aspekcie postawionych zarzutów kasacyjnych stanowiących w istocie powielenie zarzutów z postępowania przed organem a następnie przed Sądem pierwszej instancji nie sposób uznać, że skarżący kasacyjnie podważył stanowisko WSA w Warszawie, który stwierdził, że materiał dowodowy został zebrany i oceniony zgodnie z prawem. Nie bez znaczenia dla oceny stanowiska Sądu pierwszej instancji jest również treść decyzji wydanych w sprawie. Uzasadnienia tych decyzji, wbrew zarzutowi skarżącego kasacyjnie (v. A.5 petitum skargi kasacyjnej) spełniają warunki określone w art. 107 § 3 k.p.a. Organy odniosły się do twierdzeń Beneficjenta obszernie i szczegółowo. Przedstawiły spójną i logiczną argumentację na poparcie swojego stanowiska, przeanalizowały zebrany materiał dowodowy wskazując z jakich względów dały wiarę jednym dowodom a innym nie.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznając skargę kasacyjną za niezasadną, stosownie do art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.
O kosztach postępowania kasacyjnego, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika organu, będącego radcą prawnym działającym w sprawie już przed WSA w Warszawie, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).