Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 października 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 718/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Sp. z o.o. w Warszawie (dalej: spółka) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 22 stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego.
Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Naczelnik Urzędu Celnego I w Warszawie (dalej: organ I instancji) decyzją z dnia 8 kwietnia 2013 r. odmówił zwrotu podatku akcyzowego z tytułu eksportu samochodu osobowego marki Land Rover Discovery w wysokości 30.965,00 zł. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w Warszawie (dalej: Dyrektor IC lub organ) zaskarżoną decyzją z dnia 22 stycznia 2014 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Dyrektor IC po przytoczeniu podstaw prawnych wyjaśnił, że kwestią sporną w sprawie było to, czy wnioskująca Spółka w chwili dokonywania eksportu (wywozu) samochodu osobowego marki Land Rover Discovery dysponowała prawem rozporządzania tym pojazdem i czy wywóz dokonany został w jej imieniu. Organ wskazał, iż uprawnienie do zwrotu akcyzy nie jest związane z samą zapłatą podatku akcyzowego, tylko z eksportem wyrobu akcyzowego lub samochodu osobowego.
Ten, kto takiego wywozu dokonuje jest uprawniony do wnioskowania o zwrot akcyzy. Uprawnionym jest zatem ten podmiot, który rozporządzając samochodem jak właściciel dokonał sam lub podmiot działający w jego imieniu eksportu przy pomocy własnych lub cudzych środków transportu. Następnie Dyrektor IC podniósł, że warunkiem otrzymania zwrotu akcyzy jest prawo rozporządzania samochodem jak właściciel i dysponowanie tym prawem w chwili dokonywania wywozu, przy czym obie te przesłanki muszą wystąpić łącznie i muszą zostać udowodnienie za pomocą stosownych dokumentów.
W ocenie organu, załączone do wniosku o zwrot akcyzy dokumenty, w tym faktura eksportowa VAT oraz wydruk elektronicznego komunikatu IE-599, w sposób jednoznaczny wskazywały, że w dniu 28 grudnia 2012 r., tj. w dniu rozpoczęcia wywozu pojazd był własnością innego podmiotu, który władał nim jak właściciel i dokonał na własny koszt wywozu z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej. Również załączone zgłoszenie celne w postaci elektronicznego komunikatu IE-599 (zastępujący 3 kartę dokumentu SAD) nie dało podstaw do uznania, że wywozu samochodu dokonała Spółka lub odbył się on w jej imieniu, bowiem w polu "Nadawca" i "Odbiorca" widnieje B. B..
W konsekwencji Dyrektor IC uznał, iż wniosek nie może zostać uwzględniony, bowiem spółka nie wykazała, że w chwili eksportu dysponowała pojazdem jak właściciel oraz że dokonała eksportu lub dokonano go w jej imieniu. Dyrektor IC zauważył, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego dodatkowe dowody, tj. pełnomocnictwo udzielone B. B. oraz przesłuchania w charakterze świadków pracowników spółki, nie miały waloru dowodowego. Organ wyjaśnił, iż w oparciu o takie dokumenty nie można przyjąć, że spółka, nie będąc prawnym właścicielem samochodu osobowego w chwili wywozu była posiadaczem pojazdu, a więc na podstawie konkretnej czynności z jej udziałem uzyskała możliwość dysponowania samochodem w sposób i w zakresie przysługującym właścicielowi, nawet jeśli skutkiem tej czynności nie jest przeniesienie prawa własności.
Co więcej, okoliczność podnoszonego nadzoru nad transportowanym samochodem nie oznacza, że spółka dokonała jego wywozu. Z załączonego do odwołania pełnomocnictwa jednoznacznie wynika, że to kupująca B. B. zleciła dokonanie transportu i formalności celnych. Zatem, nie wymaga to – w ocenie organu – przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków. Dyrektor IC wskazał również, iż przedstawione przez spółkę dokumenty w postaci faktury eksportowej VAT oraz wydruku elektronicznego komunikatu IE-599, nie mogą służyć jako dowód przy założeniu, że to spółka była podmiotem dokonującym wywozu, lub by to w jej imieniu wywóz był realizowany, bowiem przeczy temu ich treść. To samo wynikało z pełnomocnictwa z dnia 28 grudnia 2012 r. Za nieuzasadnione organ uznał zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie prowadzonego postępowania dowodowego. Wskazał przy tym, iż tylko dokument urzędowy posiada szczególną moc dowodową, zaś organ podatkowy bez przeprowadzenia przeciwdowodu nie może odrzucić istnienia faktu stwierdzonego w takim dokumencie.
Natomiast oświadczenie woli – jakim jest pełnomocnictwo – jest dowodem, który podlega ocenie przez organ w powiązaniu z całokształtem materiału dowodowego. Zdaniem Dyrektora IC, organy podatkowe nie mają obowiązku w dochodzeniu prawdy materialnej poszukiwać bez końca dowodów mających potwierdzić dany fakt, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarcza sama strona i nie wskazuje na istnienie w sprawie tych okoliczności.
Rozpoznając skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji) stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji wskazał, że przedmiot sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy przedstawione przez spółkę dowody świadczą o tym, że to spółka nabyła prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel i dokonała jednocześnie eksportu (lub też w jej imieniu ten eksport był realizowany) niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju samochodu, a tym samym czy spełnione zostały przesłanki do uwzględnienia prawidłowo złożonego przez nią wniosku o zwrot podatku akcyzowego.
Sąd I instancji zauważył, że zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 752; zwanej dalej: u.p.a.) podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, przysługuje zwrot akcyzy na wniosek, złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego.
Sąd wskazał, że ustawodawca postanowił, że podmiot, o którym mowa zgodnie z art. 107 ust. 1 u.p.a., jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem (art. 107 ust. 3 u.p.a.). Do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w art. 107 ust. 3 u.p.a. (art. 107 ust. 4 u.p.a.). Zdaniem Sądu I instancji dla pozytywnego rozpoznania wniosku o zwrot podatku akcyzowego konieczne jest, aby wszystkie przesłanki zostały spełnione łącznie. Warunki jakie ustawodawca sformułował w tym przepisie, odnoszą się do samochodu, do podmiotu ubiegającego się o zwrot akcyzy i do samego wniosku.
Te dotyczące samochodu polegają na tym, że musi to być samochód osobowy, niezarejestrowany wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju i podlegający eksportowi. Podmiot ubiegający się o zwrot akcyzy musi być tym podmiotem, który nabył prawo rozporządzania samochodem jak właściciel i który dokonuje eksportu lub w jego imieniu eksport jest realizowany, ponadto podmiot ten powinien posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie tego eksportu. Natomiast odnośnie wniosku, to winien on być złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego, w terminie roku od dnia dokonania dostawy oraz spełniać wymagania art. 107 ust 4 u.p.a. i rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz. U. Nr 32, poz. 246; zwanego dalej: "rozporządzeniem w sprawie zwrotu akcyzy").
Sąd I instancji wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie spółka domagała się zwrotu podatku akcyzowego z tytułu eksportu samochodu osobowego marki Land Rover Discovery, co jest bezsporne. Spółka wypełniła warunki odnoszące się do wniosku oraz co do samochodu (fakt zarejestrowania na terytorium kraju). Natomiast sporne jest wypełnienie warunków w zakresie podmiotu. Przechodząc do analizy sprawy w tym zakresie, Sąd I instancji podkreślił, że art. 107 ust. 1 u.p.a. wskazuje na dwa warunki, które muszą być spełnione łącznie. Dlatego też nie wystarczające jest samo nabycie prawa rozporządzania samochodem jak właściciel ale konieczne jest także spełnienie drugiego warunku - dokonania eksportu. Zasadnicze znaczenie w rozpoznawanej sprawie miała w ocenie Sądu I instancji odpowiedź na pytanie, czy spółka dysponowała prawem rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel w chwili dokonywania jego wywozu (eksportu), czy też prawem tym dysponował już inny podmiot, a ściślej nabywca pojazdu B. B., jak twierdzi Dyrektor IC.
Sąd I instancji wskazał następnie, że organy podatkowe uznały, że spółka, przed eksportem samochodu na terytorium Mongolii, wyzbyła się prawa rozporządzania towarem jak właściciel, ponieważ sprzedała sporny samochód B. B. w dniu 28 grudnia 2012 r., na dowód czego wystawiła fakturę eksportową, w treści której wskazano, adres wywozu - Ułanbator (Mongolia), oraz płatnika wywozu – B. B.. Analizując powyższe Sąd I instancji w całości przychylił się do twierdzeń Dyrektora IC, że załączone dokumenty nie potwierdziły, iż to spółka dokonała eksportu, czy eksport był realizowany przez inny podmiot, ale w imieniu spółki (która winna nabyć prawo rozporządzania samochodem jak właściciel).
W ocenie Sądu I instancji, słusznie Dyrektor IC wskazał, że z przedłożonej dokumentacji nie wynikały ustalenia pomiędzy stronami odnośnie transportu i ubezpieczenia, a wręcz przeciwnie nadawcą i odbiorcą przedmiotowego samochodu była ta sama osoba fizyczna – B. B., zaś w polu zatytułowanym "Warunki dostawy" wskazano kod "EXW", co oznaczało, że wszystkie czynności związane z eksportem samochodu osobowego poniósł kupujący. Zdaniem Sądu I instancji, skoro z przedstawionej dokumentacji wynikało, że strony uzgodniły warunki dostawy jako EXW, Dyrektor IC trafnie uznał, że eksport spornego samochodu nie został dokonany na zlecenie czy też w imieniu strony.
Sąd podzielił stanowisko Dyrektora IC, iż załączone do wniosku o zwrot akcyzy dokumenty, w sposób jednoznaczny wskazywały, że w dniu 28 grudnia 2012 r., tj. w dniu dokonania sprzedaży, pojazd był własnością innego podmiotu, który władał nim jak właściciel i dokonał na własny koszt wywozu z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej. Spółka nie przedstawiła nadto w toku prowadzonego postępowania żadnych dokumentów potwierdzających rzeczywiste zrealizowanie w jej imieniu eksportu. Sąd I instancji wyjaśnił następnie, że skoro, jak wskazano już wyżej, eksport, zgodnie z art. 2 pkt 6 u.p.a., jest fizycznym przemieszczeniem wyrobu z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej, a zwrot podatku akcyzowego zapłaconego w kraju należny jest jedynie po dowodowym wykazaniu dostarczenia samochodu osobowego poza terytorium Unii Europejskiej, to w sytuacji, gdy spółka nie dokonała eksportu (czy też w jej imieniu ten eksport nie został dokonany), nie przysługuje jej zwrot zapłaconego podatku akcyzowego.
W ocenie Sądu I instancji, organy podatkowe na podstawie zgromadzonych dokumentów miały podstawy do stwierdzenia, że spółka nie spełniła warunku uprawniającego do zwrotu akcyzy. Żądanie spółki dotyczące przeprowadzenia dowodu należało uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone wystarczająco innym dowodem. W świetle materiału zgromadzonego w sprawie, Sąd I instancji stwierdził, iż Dyrektor IC prawidłowo uznał, że istotne w sprawie okoliczności zostały wykazane dostatecznie za pomocą innych dowodów, w szczególności za pomocą faktury eksportowej oraz wydruku elektronicznego komunikatu IE-599.
W ocenie Sądu I instancji, materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony zgodnie z regułami procesowymi i stanowił wystarczającą podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Jego oceny dokonano zaś w zgodzie z zasadami logiki. Sąd I instancji nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji uchybień, które usprawiedliwiałoby zarzut błędnej oceny materiału dowodowego. Decyzja zapadła z poszanowaniem zasad postępowania podatkowego, w tym zasady swobodnej oceny dowodów. Od powyższego wyroku spółka wywiodła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:
- 1. przepisów prawa procesowego, tj.
- a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępownaiu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na treśc wyroku, poprzez oddalenie skargi, pomimo nieprawidłowego zastosowania przez organy administarcyjne art. 122, art.180 i art.187 par. 1 i 2, art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa);
- b. art. 122 Ordynacji podatkowej, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku, wyrażające się w braku podjęcia przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym braku przesłuchania stron, co doprowadziało do nieprawidłowej oceny stanu faktcznego i prawnego oraz do błędnego założenia, iż transakcję przeprowadzoną w niniejszej sparwie należy potraktowć jako sprzedaż w kraju samochodu osobowego kontrahentowi zagranicznemu, która nie jest eksporterem;
- c. art. 187 par. 1 i 2 Ordynacji podatkowej, które to uchybienie mogło mieć wpływ na treść wyroku, wyrażąjące się w niezebraniu i nie rozpatrzeniu przez organy podatkowe w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i oparciu się jedynie na wybiórczo przeprowadzonych dowodach, co doprowadziło w konsekwencji do nieprawidłowego przyjęcia, że spółka A. Sp. z o.o. nie dysponowała prawem rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel w chwili dokonywania jego eksportu;
- d. art. 180 Ordynacji podatkowej, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku, wyrażające się w błędnym założeniu, że zgromadzona w sprawie przez organy podatkowe dokumentacja była wystarczająca do uznania, że spółka nie dokonała eksportu samochodu osobowego za pośrednictwem innego podmiotu, podczas gdy organy administarcji publicznej miały prawną możliwość i obowiązek dopuścić dowód z przesłuchania stron i świadków;
- e. art. 188 Ordynacji podatkowej, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku, wyrażające się wpominięciu faktu, że w niniejszej sprawie istniały dowody wnioskowane przez spółkę, z których wynika że eksportu pojazdu dokonała spółka jako podmiot dysponujący prawem rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel za pośrdnictwem pełnomocnika jakim była Pani B. B., działająca na podstawie pełnomnocnictwa.
Dyrektor Izby Celnej w Warszawie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 183 par. 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu nieważność postępowania, a mianowicie okoliczności enumeratywnie wymienione w par. 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, co oznacza, że wniesiona skarga kasacyjna podlega rozpoznaniu w jej granicach.
Skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. tj. na zarzucie naruszenia przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) poprzez oddalenie skargi, pomimo nieprawidłowego zastosowania przez organy administracyjne; art. 122, art.180 i art.187 par. 1 i 2, art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; art. 122 Ordynacji podatkowej, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku, wyrażające się w braku podjęcia przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym braku przesłuchania stron; art. 187 par. 1 i par. 2 Ordynacji podatkowej, które to uchybienie mogło mieć wpływ na treść wyroku, wyrażające się w niezebraniu i nie rozpatrzeniu przez organy podatkowe w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i oparciu się jedynie na wybiórczo przeprowadzonych dowodach; art. 180 Ordynacji podatkowej i art. 188 Ordynacji podatkowej wyrażające się w błędnym założeniu, że zgromadzona w sprawie przez organy podatkowe dokumentacja była wystarczająca do uznania, że skarżąca spółka nie dokonała eksportu samochodu osobowego za pośrednictwem innego podmiotu.
Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów wynika, że istota sporu w sprawie sprowadza się do kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który - kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Oceniając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty wskazać należy, że aby zarzuty oparte na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. były skuteczne, autor skargi kasacyjnej nie tylko winien wykazać, że doszło do naruszenia określonych przepisów postępowania, ale, że to naruszenie mogło mieć choćby potencjalnie istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt I GSK 534/10). Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w skardze kasacyjnej jej autor powtarza zarzuty podniesione uprzednio w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, do których to zarzutów Sąd I instancji w pełni odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Wszystkie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej są nieuprawnione. Główny zarzut skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia przepisów postępowania polega zdaniem skarżącej kasacyjnie spółki na tym, że WSA w Warszawie nie zweryfikował należycie prawidłowości postępowania podatkowego przeprowadzonego przez organy podatkowe obu instancji, bowiem zaakceptował niewyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie, poprzez pominięcie przesłuchania stron i wskazanych świadków stwierdzając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że istotne okoliczności w sprawie zostały wykazane dostatecznie za pomocą dokumentów w szczególności faktury eksportowej VAT nr [...] z dnia 28 grudnia 2012 r. oraz wydruku elektronicznego komunikatu IE 599. Zarzut ten jest niezasadny.
Sąd I instancji szczegółowo odniósł się do tych zarzutów nie dopatrując się naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie.
Wymogi formalne dotyczące zwrotu podatku akcyzowego zostały jednoznacznie określone w art. 107 ust.1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.
Stanowi on, że podmiotowi, który nabył prawo rozporządzenia jak właściciel samochodem osobowym, i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju samochodu osobowego zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, przysługuje zwrot akcyzy na wniosek złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnąrtrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego.
Zauważyć należy, że postępowanie w przedmiocie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego, oparte jest w całości na dowodach z dokumentów. Art. 107 ust. 2 i 3 ustawy o podatku akcyzowym wymaga aby wnioskodawca domagający się zwrotu akcyzy dysponował dokumentami. Katalog tych dokumentów nie jest zamknięty, ale w każdym przypadku warunkiem uzyskania zwrotu akcyzy jest przedstawienie dowodu z dokumentów. W rozpoznawanej sprawie były to następujące dokumenty: faktura sprzedaży nr [...] z dnia 28 grudnia 2012 r. na rzecz nabywcy B. B., potwierdzenie wywozu (komunikat IE 599, na którym jako nadawca przesyłki figuruje B. b. z dnia 31 grudnia 2012 r., faktura zakupu samochodu z dnia 27 grudnia 2012 r. Warunkiem otrzymania zwrotu akcyzy jest łączne spełnienie wszystkich warunków zawartych w art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. Niespełnienie choćby jednej z przesłanek powoduje odmowę zwrotu akcyzy.
Skarżąca kasacyjnie zarzuca, że organ i Sąd I instancji nie uwzględniły okoliczności, iż eksportu pojazdu dokonała skarżąca spółka przez pełnomocnika, którym była na mocy pełnomocnictwa z dnia 28 grudnia 2012 r. nabywczyni samochodu B. B.. Zdaniem spółki, eksportu samochodu osobowego Land Rover Discovery do Mongolii dokonała skarżąca spółka poprzez swego pełnomocnika jakim była nabywczyni samochodu B. B.. Z takim poglądem trudno się zgodzić. Jak wynika z faktury sprzedaży FN/00287/2012 z dnia 28 grudnia 2012 r. nabywcą oraz płatnikiem za przedmiotowy samochód była osoba fizyczna B. B.. W dokumentach przewozowych nabywca pojazdu figuruje jako nadawca przesyłki zgodnie z komunikatem wywozowym IE 599. Dokument ten potwierdza, że przemieszczenia pojazdu dokonała p. B. B., nabywca samochodu, a nie skarżąca spółka występująca o zwrot akcyzy. Z dokumentu potwierdzenia wywozu wynika, że warunki dostawy określono jako EXW, co oznacza najmniejszą odpowiedzialność i zaangażowanie ze strony sprzedającego.
Dostawa zostaje uznana za dokonaną w momencie postawienia towaru (w tym przypadku samochodu) do dyspozycji kupującego w oznaczonym miejscu, bez zobligowania do dalszych czynności ze strony sprzedającego. Koszty transportu i ryzyko ponosi kupujący od momentu postawienia towaru do jego dyspozycji w określonym miejscu. Skoro z dokumentacji wynika, że strony uzgodniły warunki dostawy EXW, to słusznie organy celne oraz Sąd I instancji uznały, że przemieszczenia samochodu Land Rover Discovery nie dokonano na zlecenie czy też w imieniu skarżącej kasacyjnie spółki. Dokumenty jednoznacznie wskazują, że w dniu28 grudnia 2012 r. tj. w dniu sprzedaży samochodu, był on własnością innego podmiotu, który władał nim jak właściciel i dokonał na własny koszt wywozu z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej. Prawidłowo Sąd I instancji nie uznał dokumentu pełnomocnictwa z dnia 28 grudnia 2012 r. udzielonego nabywczyni pojazdu B. B. za zrealizowanie eksportu w imieniu skarżącej spółki uprawniającego do dokonania odprawy celnej i organizacji transportu.
Trudno przyjąć by nabywca samochodu, dokonując jego przemieszczenia po zawarciu umowy sprzedaży ze skarżącą spółką, nadal działał na zlecenie i w imieniu spółki, która do tego, wciąż dysponowałaby prawem rozporządzenia sprzedanym samochodem jak właściciel.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie organy potraktowały dokonaną transakcję jako sprzedaż samochodu osobowego kontrahentowi zagranicznemu, która nie jest eksportem zdefiniowanym w art. 2 pkt 6 ustawy o podatku akcyzowym.
Zatem w sytuacji, gdy skarżąca kasacyjnie spółka nie dokonała eksportu (czy też w jej imieniu eksport nie został dokonany), nie przysługuje jej zwrot akcyzy. Nie zostały bowiem spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną.