Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 6 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Po 565/19 po rozpoznaniu sprawy ze skargi [... na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARMiR) w Poznaniu z 14 czerwca 2019 r. nr [... w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARMiR w Krotoszynie z 1 marca 2019 r. nr [.... W pkt 2 zasądził od organu na rzecz strony 200 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
[... – dalej: strona lub producent - 17 kwietnia 2018 r. złożył w Biurze Powiatowym ARMiR wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018. Producent zawnioskował w nim także o płatność dla krów i bydła w ilości 12 sztuk. W dniu 18 kwietnia 2018 r. strona złożyła zmianę do wniosku deklarując bydło w ilości 20 sztuk.
Kierownik Biura Powiatowego ARMiR w Krotoszynie decyzją z 1 marca 2019 r. orzekł w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, ale z pomniejszoną płatnością dopłat dla bydła.
W uzasadnieniu organ wskazał, że nie można zmianą wniosku zwiększać liczby zadeklarowanych zwierząt. Płatność przyznano, więc dla 12, a nie 20 sztuk bydła.
Orzekając na skutek odwołania strony Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARMiR w Poznaniu decyzją z 14 czerwca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że strona dokonała niedopuszczalnej zmiany wniosku. W konsekwencji organ nie mógł uwzględnić 8 sztuk bydła wskazanego w zmianie do wniosku o płatności. Płatność w ramach płatności do bydła może zostać przyznana dla tych zwierząt, które spełniają nie tylko warunek wieku, ale i posiadania ich przez okres 30 dni od dnia złożenia wniosku, jak również muszą być do dnia złożenia wniosku o płatność prawidłowo zgłoszone do rejestru na podstawie przepisów o identyfikacji i rejestracji zwierząt. Stąd niedopuszczalne jest zgłaszanie jakichkolwiek zmian w zakresie płatności dla zwierząt w jakimkolwiek terminie innym, niż data złożenia wniosku. Chodzi o to, by organy krajowe miały możliwość planowania, a następnie przeprowadzania skutecznych kontroli poprawności wniosków o przyznanie pomocy, wniosków o płatność lub innych dokumentów. Ustawodawca nie ustanowił przepisów stanowiących o możliwości składania zmian w ramach płatności do zwierząt.
Uzasadniając uchylenie decyzji obu instancji WSA w Poznaniu podniósł, że organy w sposób nieuprawniony przyjęły, że ustawodawca nie przewidział możliwości składania zmian do wniosków.
Sąd I instancji wskazał, że istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy prawidłowo umniejszyły płatność od bydła uznając, iż wyłączona jest możliwość uwzględniania zmiany wniosku. W ocenie organu zmianą taką nie można, bowiem zwiększać liczby sztuk zadeklarowanych. Na poparcie swojego stanowiska organ przywołał m.in. treść § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz.U. poz. 351 ze zm. dalej: rozporządzenie wykonawcze), art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. 2018, poz. 1312 dalej: ustawa) oraz art. 30 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE. L 181 z 20 czerwca 2014 r., str. 48, dalej: rozporządzenie delegowane).
Sąd podkreślił, że stwierdzenie organu, iż sztuki zadeklarowane to wyłącznie te wskazane we wniosku jest dowolne. Organ nie wyjaśnił, dlaczego zmiana wniosku nie obejmuje kolejnej deklaracji producenta. Skoro przepisy prawa krajowego, jak i wspólnotowego dopuszczają zmiany wniosku w określonym terminie, to oznacza, że strona wnosząc zmianę składa kolejną deklarację, którą może ilość sztuk zwiększyć lub nawet zmniejszyć i będzie to również ilość sztuk zadeklarowanych. Ani bowiem z art. 21 ust. 1 ani 21 ust. 3 ustawy, ani z przepisów rozporządzenia wykonawczego nie wynika zakaz wycofania wniosku o płatności zwierzęce, jak i jego uzupełnienia we wskazanym w ustawie terminie. Także przepis art. 13 rozporządzenia delegowanego Nr [... przewiduje możliwość uzupełniania dokumentacji wniosku o płatność, a sankcjonuje dopiero złożenie wniosku po terminie ostatecznym. Ustawodawca w art. 21 - 23 ustawy nie określił, czego dotyczyć mogą korekty i zmiany, nie ograniczył ich katalogu.
Wbrew też twierdzeniu organu, nie ograniczył zmiany wyłącznie do działek rolnych. Także rozporządzenie wykonawcze nie zawiera odrębnych unormowań dla działek rolnych, w zakresie trybu i sposobu składania wniosków.
W ocenie WSA zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy płatność zwierzęca przysługuje rolnikowi, który spełnia warunki określone w tym przepisie i który złożył wniosek o przyznanie tej płatności, przy czym płatność do krów, zgodnie z art. 16 ust. 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jest przyznawana maksymalnie do 20 sztuk zwierząt. Jednocześnie organ wskazał, że celem otrzymania płatności do krów muszą być spełnione warunki § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 marca 2015 r. Żaden z tych przepisów nie wyłącza możliwości uzupełnienia wniosku o dodatkową liczę zwierząt w zakreślonym przepisami terminie.
Sąd zauważył, że zmiana nie mogła też zostać pominięta z uwagi na treść art. 30 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Nr 640/2014, bowiem nie została uprzedzona informacją o niezgodnościach lub zamiarze kontroli na miejscu. Zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy rolnikowi przysługują płatności związane do zwierząt, jeżeli posiada przez okres 30 dni od dnia złożenia wniosku o przyznanie tej płatności, co najmniej 3 sztuki samic lub samców tego gatunku, których wiek w dniu 15 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, nie przekracza 24 miesięcy. Jedyną, więc graniczną datą wskazaną w tych przepisach jest 15 maja, ale wyłącznie dla oceny wieku bydła.
Sąd I instancji podniósł, że brak rozpoznania zmiany wniosku jest przejawem nadmiernego formalizmu, które narusza zasady prowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie płatności bezpośrednich wyrażone w art. 3 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy. Rozpoznając wniosek, organ winien w ponownym postępowaniu skontrolować przesłanki przyznania dopłat zwierzęcych i odnieść się do argumentów zawartych w skardze o spełnianiu wszystkich kryteriów tej płatności.
Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i oddalenia skargi. Autor skargi kasacyjnej wniósł o zasądzenie kosztów postepowania kasacyjnego. Organ zrzekł się rozprawy.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 15 ust. 1 oraz motywu 13 preambuły do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014 r. z poźn. zm.), poprzez ich błędną interpretację, a w konsekwencji przyjęcie, że przepisy prawa wspólnotowego dopuszczają możliwość złożenia zmiany do wniosku w zakresie płatności zwierzęcych, podczas gdy z niniejszych regulacji wynika, że możliwość dokonania zmian dotyczy wyłącznie działek rolnych i indywidualnych uprawnień.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.
Skarga kasacyjna została oparta na pierwszej z przesłanek określonych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., którą jest naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
Sądowi I instancji zarzucono, bowiem naruszenie 15 ust. 1 oraz motywu 13 preambuły do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014, poprzez ich błędną interpretację, a w konsekwencji przyjęcie, że przepisy prawa wspólnotowego dopuszczają możliwość złożenia zmiany do wniosku w zakresie płatności zwierzęcych, podczas gdy z niniejszych regulacji wynika, że możliwość dokonania zmian dotyczy wyłącznie działek rolnych i indywidualnych uprawnień.
Z uzasadnienia tego zarzutu wynika, że organ postawił Sądowi pierwszej instancji zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, w następstwie której doszło do niezastosowania art. 15 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014.
W zaskarżonej decyzji organ podkreślał, iż mimo że ustawodawca przewidział składnie zmian do wniosku (art. 15 ww. rozporządzenia) nawet po ostatecznym terminie składania wniosków, to zgodnie z tą regulacją możliwość ta dotyczy jedynie działek rolnych lub indywidualnych uprawnień. Nie przewiduje natomiast zmian w zakresie płatności do zwierząt w jakimkolwiek terminie. Taka też informacja znalazła się w instrukcji wypełnienia wniosku. W przedmiotowej sprawie zmian dokonano w płatności dotyczącej bydła, co zgodnie z obowiązującymi przepisami było niedozwolone.
Sąd I instancji natomiast stwierdził, że organ nie wyjaśnił dlaczego zmiana wniosku nie obejmuje kolejnej deklaracji producenta. Zaznaczył, że skoro przepisy prawa krajowego, jak i wspólnotowego dopuszczają zmiany we wniosku w określonym terminie, to oznacza, że strona wnosząc zmianę składa kolejną deklarację, którą może przecież ilość sztuk zwiększyć lub nawet zmniejszyć i będzie to ilość sztuk zadeklarowana. Przy czym Sąd nie odniósł się unormowań zawartych w art. 15 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014.
Przechodząc do oceny podniesionego zarzutu naruszenia prawa materialnego należy na wstępie przytoczyć treść omawianej regulacji.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014, akapit pierwszy i drugi: "Po ostatecznym terminie złożenia pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność poszczególne działki rolne lub indywidualne uprawnienia do płatności mogą być dodane lub dostosowane w pojedynczym wniosku lub wniosku o płatność, pod warunkiem że wymogi wynikające z przedmiotowych systemów płatności bezpośrednich i środków rozwoju obszarów wiejskich są przestrzegane.
Zmian dotyczących użytkowania systemu płatności bezpośrednich lub środków rozwoju obszarów wiejskich odnośnie do poszczególnych działek rolnych lub odnośnie do uprawnień do płatności zadeklarowanych w pojedynczym wniosku można dokonać na tych samych warunkach".
Zgodnie z motywem 13 preambuły do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr, 809/2014: "Aby zapewnić jak największą elastyczność w odniesieniu do planowania użytkowania gruntów przez beneficjentów, należy umożliwić wnoszenie poprawek do pojedynczych wniosków i wniosków o płatność do czasu, kiedy zwykle miałby miejsce siew, pod warunkiem że zostały spełnione wszystkie wymagania szczególne, określone w różnych systemach pomocy lub środkach wsparcia, oraz że właściwe organy nie poinformowały jeszcze beneficjenta o błędach w pojedynczym wniosku lub wniosku o płatność, ani nie powiadomiły go o błędach stwierdzonych w wyniku kontroli na miejscu w stosunku do części, której tyczy poprawka. Po dokonaniu poprawki należy umożliwić dostosowanie odpowiednich dokumentów uzupełniających lub umów, które należy dostarczyć".
Jak zasadnie wskazał organ w skardze kasacyjnej cyt. regulacje wprost wskazują na możliwość zmian dotyczących działek rolnych i indywidualnych uprawnień (występujących w systemie SPS – system płatności podstawowej, który w Polsce nie obowiązuje). Z tego względu możliwość składania zmiany do wniosku dotyczy jedynie zakresu poszczególnych działek rolnych, które mogą być dodane czy też dostosowane w pojedynczym wniosku, oraz sposobu ich użytkowania pod warunkiem, że przestrzegane są wymogi w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Regulacja ta nie przewiduje zmian w zakresie płatności dla zwierząt w jakimkolwiek terminie. Oznacza to, że zmiana liczy zwierząt we wniosku jest możliwa tylko poprzez całkowite wycofanie złożonego wniosku dotyczącego płatności zwierzęcej i złożenie nowego wniosku. Zmiana wniosku zgodnie z tą regulacją możliwa jest w odniesieniu do działek rolnych (powierzchni upraw), natomiast przepisy nie przewidują zmiany wniosku w stosunku do zwierząt.
Dlatego zmiany polegające na zwiększeniu pierwotnie wnioskowanej liczby zwierząt lub dodaniu nowych zwierząt niebędących zwierzętami zastępującymi bez wcześniejszego wycofania płatności w całości są niedopuszczalne. Zgodnie, bowiem z art. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014: "1.Wniosek o przyznanie płatności, wniosek o wsparcie, wniosek o płatność lub inną deklarację można w dowolnym momencie całkowicie lub częściowo wycofać na piśmie. Właściwy organ rejestruje takie wycofanie.
Jeżeli państwo członkowskie korzysta z możliwości przewidzianych w art. 21 ust. 3, wówczas może ono przewidzieć, iż zgłoszenie do skomputeryzowanej bazy danych zwierząt faktu, że zwierzę opuściło gospodarstwo, może zstępować pisemne wycofanie wniosku.
- 2. Jeśli właściwy organ poinformował już beneficjenta o jakichkolwiek przypadkach niezgodności w dokumentach, o których mowa w ust. 1, lub jeśli powiadomił go o zamiarze przeprowadzenia niezgodności, wycofanie nie jest dozwolone odnośnie do części tych dokumentów, których dotyczy niezgodność.
- 3. Wycofanie zgodnie z ust. 1 stawia beneficjentów w sytuacji, w jakiej znajdowali się przed złożeniem odnośnych dokumentów lub ich części".
W tym miejscu należy także wskazać, że przepisy prawa krajowego, wbrew stanowisku Sadu I instancji, nie przewidują możliwości składania zmian do wniosku, które polegają dodaniu zwierząt w ramach tej płatności. Zasady przyznawania płatności do zwierząt reguluje ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W tym akcie prawnym określono warunki jakie muszą spełniać zwierzęta kwalifikujące się do przyznania płatności. Dodatkowo określa je akt wykonawczy, tj. rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niewiązanej do tytoniu. Zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego rolnikowi przysługują płatności związane do zwierząt, jeżeli posiada przez okres 30 dni od dnia złożenia wniosku o przyznanie tej płatności, co najmniej 3 sztuki samic lub samców tego gatunku, których wiek w dniu 15 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, nie przekracza 24 miesięcy.
Płatności do bydła, zgodnie z art. 16 ust. 3 ustawy jest przyznawana maksymalnie do 20 sztuk zwierząt. Jednocześnie w myśl art. 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niewiązanej do tytoniu, płatności związane do zwierząt przysługują do zwierząt, w odniesieniu, do których:
- - do dnia złożenia wniosku o przyznanie tych płatności dokonano zgłoszeń wymaganych na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt,
- - najpóźniej do dnia złożenia wniosku o przyznanie tych płatności są spełnione wymagania w zakresie identyfikacji określone w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt.
W przypadku gdy po złożeniu wniosku o przyznanie płatności związanych do zwierząt zwierzęta zgłoszone we wniosku zostały zastąpione innymi zwierzętami, płatność do zwierząt przysługuje do zwierząt zastąpionych, jeżeli:
- 1) spełniają one warunki, o których mowa w art. 16 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego,
- 2) nie później niż w terminie 14 dni od dnia wystąpienia zdarzenia powodującego konieczność zastąpienia zwierzęcia rolnik:
- a) objął w posiadanie zwierzęta zastępujące,
- b) poinformował o fakcie zastąpienia zwierzęcia zgłoszonego we wniosku kierownika biura powiatowego ARiMR, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez ARiMR;
- 3) w odniesieniu do tych zwierząt:
- a) do dnia poinformowania kierownika bura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o fakcie zastąpienia zwierzęcia zgłoszonego we wniosku, dokonano zgłoszeń wymaganych na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt,
- b) najpóźniej do dnia poinformowania kierownika biura powiatowego ARMiR o fakcie zastąpienia zwierzęcia zgłoszonego we wniosku są spełnione wymagania w zakresie identyfikacji określone w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt.
Z ww. przepisów jednoznacznie wynika, że ustawodawca nie przewidział możliwości składania zmian wniosku (dodanie zwierząt) w ramach płatności do zwierząt. Zgodnie z cyt. przepisami zwierzęta objęte wnioskiem winny być do dnia złożenia wniosku zgłoszone i zarejestrowane zgodnie z przepisami o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt. W przypadku płatności do zwierząt data złożenia wniosku jest istotna, gdyż od dnia złożenia wniosku liczony jest okres przetrzymywania, który stanowi o kwalifikowalności zwierząt do płatności. Organ w skardze kasacyjnej zasadnie wskazał na taki charakter regulacji, który daje możliwość przeprowadzenia kontroli na miejscu w celu sprawdzenia, czy deklaracja liczby zwierząt wskazana we wniosku jest zgodna ze stanem faktycznym w obowiązkowym okresie przetrzymywania, który stanowi o zakwalifikowaniu zwierząt do płatności. W przypadku zmiany wniosku polegającej na dodaniu zwierząt przeprowadzenie kontroli w okresie przetrzymywania zwierząt byłoby nieskuteczne, ze względu na różny okres przetrzymywania.
Dodatkowo należy wskazać, że odpowiednie informacje były zawarte w instrukcji wypełnienia wniosku w kampanii 2018 r. (system eWniosekPlus nakazywał wybrać zakładkę "nowy wniosek"). W 2019 r. w instrukcji wypełnienia wniosku zawarto dodatkową informację, że rolnik w ramach składanych Zmian do wniosku nie może zwiększać pierwotnie deklarowanej do płatności liczby krów oraz bydła, oraz dodawać nowych zwierząt (z wyjątkiem zwierząt zastępujących). Zmiany polegając na zwiększeniu pierwotnie wnioskowanej liczby bydła lub krów lub dodaniu nowych zwierząt niebędących zwierzętami zastępującymi bez wcześniejszego wycofania płatności w całości nie będą uznawane.
Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze ww. regulacje unijne i krajowe, podzielił stanowisko skarżącego kasacyjne organu, że płatność w ramach płatności do bydła może zostać przyznana dla tych zwierząt, które spełniają nie tylko warunek wieku i posiadania przez okres 30 dni od dnia złożenia wniosku o przyznanie tej płatności, ale również muszą być do dnia złożenia wniosku o płatność prawidłowo zgłoszone do rejestru na podstawie przepisów o identyfikacji i rejestracji zwierząt. Z tego względu ustawodawca nie przewidział możliwości składania zmian do wniosku, które dodają zwierzęta w ramach płatności do zwierząt, gdyż przeprowadzenie kontroli na miejscu w okresie przetrzymywania zwierząt stałoby się nieskuteczne.
W rozpoznawanej sprawie, we wniosku o przyznanie płatności do bydła zostało zadeklarowanych 12 zwierząt z gatunku bydło domowe. Następnie w dniu 18 kwietnia 2018 r. została zgłoszona zmiana do tego wniosku polegająca na zadeklarowaniu 20 zwierząt z gatunku bydło domowe. Z uwagi na to, że zmianą do wniosku nie można zwiększyć liczy sztuk bydła zadeklarowanych do płatności, płatność została przyznana do pierwotnie zadeklarowanej liczby zwierząt zgodnie z art. 30 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014.
Podsumowując, należy stwierdzić, że ocena podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszania prawa materialnego uprawnia do zastosowania w sprawie art. 188 p.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu stwierdzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, pozwala temu Sądowi na uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi. Zastosowanie art. 188 p.p.s.a. jest bowiem uzależnione od spełnienia następujących przesłanek: po pierwsze, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnia skargę kasacyjną; po drugie, uwzględnienie skargi kasacyjnej wiąże się z uchyleniem zaskarżonego orzeczenia, i po trzecie istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Te wszystkie wymienione przesłanki wystąpiły łącznie w rozpoznawanej sprawie.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 193 i art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę.
O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.)