Uzasadnienie
Wyrokiem z 28 lutego 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 757/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę M. Sz. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z 3 lutego 2017 r. w przedmiocie wiążącej informacji akcyzowej.
Od tego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 100 ust. 4 w związku z art. 3 i art. 7d ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2017 r., poz.
43) – zwanej dalej "u.p.a.", i art. 1 ust. 1-3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.L.1987.256.1) – zwanego dalej rozporządzeniem nr 2658/87 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i niezgodne z tymi przepisami zdefiniowanie Renault Master jako samochodu zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób, tj. w sprzeczności z ustanowioną Nomenklaturą Scaloną i zasadami dokonywania klasyfikacji do poszczególnych jej kodów, polegającym na: a) naruszeniu pierwszej ogólnej reguły interpretacyjnej Nomenklatury Scalonej, określonej w załączniku do rozporządzenia nr 2658/87, w sekcji I A, która wskazuje, że do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, poprzez pominięcie cechy zasadniczego przeznaczenia, wskazanej w brzmieniu pozycji 8703, a określonej przez producenta Renault Master jako pojazd zaprojektowany i wykonany do przewozu ładunków; b) nieuprawnionym, wybiórczym stosowaniu cech projektowych wymienionych w notach wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego do pozycji 8703, akapit piaty i szósty, stosowanych do pojazdów objętych pozycją 8703.
Skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi albo uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniósł ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W piśmie procesowym z 23 lipca 2018 r., organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wobec tego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia żadnej spośród wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania, Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów. Pozostają one nieuzasadnione; z tego powodu skarga kasacyjna, w myśl art. 184 p.p.s.a., podlegała oddaleniu, a motywy wyroku, zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. ograniczono do oceny tychże zarzutów.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że wobec niepodniesienia zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, skarżący nie podważył wartości zgromadzonych w postępowaniu o wydanie wiążącej informacji akcyzowej dowodów ani poczynionych na ich podstawie ustaleń. Kwestionował jedynie dokonaną przez organ i uznaną przez Sąd pierwszej za prawidłową instancji klasyfikację nabytego przez skarżącego samochodu. Wbrew twierdzeniu skarżącego, w tej sprawie organ prawidłowo zastosował pierwszą regułę interpretacyjną Nomenklatury Scalonej, bo trafnie przyjął, że samochód stanowi pojazd osobowo-towarowy, przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, co determinowało zaklasyfikowanie go do pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej. Przede wszystkim wnętrze tego samochodu, bez zmian konstrukcyjnych może być używane zarówno do przewozu osób, jak i towarów, dlatego że siedzenia tylne mogą zostać zdemontowane, zdjęte z trwałych punktów kotwiących. Sporny w tej sprawie przymiot stałości tych punktów nie został – ze wskazanych wyżej powodów – podważony w skardze kasacyjnej.
Niezależnie od tego dodać należy, że punkty kotwiące to nic innego, jak zaczepy dla montażu siedzeń. W pojazdach przeznaczonych do przewozu towarów, według pozycji 8704 tego rodzaju stałych punktów kotwiących nie ma dlatego, że miejsce dla osób przewożonych z tyłu, za kierowcą wbudowane są w zupełnie inny sposób, bo stanowią niewymagającą punktów kotwiących ławkę bez pasów bezpieczeństwa i innych udogodnień.
Poza tym pojazdy o zasadniczym przeznaczeniu do przewozu osób charakteryzują się jeszcze innymi elementami konstrukcji. W przypadku pojazdu nabytego przez skarżącego były to tylne okna wzdłuż ścian bocznych, drzwi przesuwne z oknami na bocznych ścianach. O takim przeznaczeniu świadczyło też wykończenie i wyposażenie w tylnej części pojazdu, kojarzone z przestrzenią pasażerską, np. oświetlenie. Oceny tej nie zmienia fakt, że wyposażenie to nie nosiło cech identycznych z pojazdem przeznaczonym wyłącznie do przewozu osób, bo np. brakowało komfortowego obicia drzwi, głośników czy funkcji otwierania tylnych okien. Nie mamy z tego powodu do czynienia z istotnym obniżeniem standardu jazdy, skoro odbywa się ona na wygodnych, stabilnie przymocowanych, bezpiecznych i estetycznie wykonanych fotelach.
Nie można tracić z pola widzenia faktu, że pojazd ten jest przecież dwufunkcyjnym i jego konstrukcja musi uwzględniać także potrzebę przewozu towarów. Gdyby było inaczej, kwestia jego przeznaczenia nie należałaby do spornych.
Nie można wobec tego podzielić twierdzenia skargi kasacyjnej o naruszeniu pierwszej reguły ogólnej interpretacyjnej Nomenklatury Scalonej, bo dokonana przez organ i uznana za prawidłową przez Sąd pierwszej instancji klasyfikacja towaru nie pozostawała w sprzeczności z zasadniczym przeznaczeniem pojazdu, wskazanym w pozycji 8703. Przyjęte za podstawę tej oceny cechy projektowe nie zostały – wbrew stanowisku skarżącego – potraktowane wybiórczo. Przeciwnie organ przeprowadził ich pełną i wszechstronną analizę, rzetelnie zweryfikowaną przez Sąd Wojewódzki.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.