Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 874/13 oddalił skargę G. P. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 26 września 2013 r. w przedmiocie określenia kwoty długu celnego.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Argumentując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził, że w obecnych okolicznościach sprawy zachodzi niebezpieczeństwo, że jej wykonanie doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał, że nie posiada środków na spłatę zobowiązań, między innymi wobec faktu wydania przez organ decyzji, których łączna wartość obciąża skarżącego na kwotę 210.916 zł, do której należy doliczyć odsetki prawie z trzech lat. Wskutek zaniedbań organu celnego wygasły zabezpieczenia długu celnego. Podkreślił, że większość klientów prowadzonej przez niego agencji celnej zgłasza się do niego, z uwagi korzystanie z uproszczonych procedur celnych. Możliwe jest to wobec uzyskania świadectwa AEOC, którego organ na obecnym etapie chce go pozbawić, wszczynając postępowanie w sprawie ponownej oceny świadectwa. Wszczęte postępowanie zmierza do pozbawienia skarżącego statusu upoważnionego przedsiębiorcy, co uniemożliwi mu świadczenie usług na rzecz klientów, zgodnie z zawartymi umowami, co będzie skutkowało pozbawieniem go możliwości zarobkowania.
Wskazał, że nawet w przypadku uchylenia decyzji organu już po utracie klientów, odzyskanie ich będzie mało prawdopodobne, gdyż jest rzeczą oczywistą, iż przeniosą oni swoje interesy do innych agencji celnych. Powyższe w ocenie skarżącego uzasadnia wykazanie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270.), zwanej dalej: p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Skarżący uprawdopodobnił, że w wyniku wykonania decyzji zostałyby wobec niego spełnione przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli w stosunku do strony zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Podkreślić należy, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Należy przy tym zaznaczyć, że ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, ograniczając możliwość udzielenia ochrony tymczasowej od wystąpienia przynajmniej jednej z dwóch ww. przesłanek. W związku z powyższym, obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku (tj. poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami) okoliczności wskazujących na spełnienie ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.
Analizując pod tym względem wniosek skarżącego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać należy, że zaprezentowana przez skarżącego argumentacja uprawdopodobnia, iż wykonanie decyzji spowoduje realne zagrożenie dla funkcjonowania prowadzonej przez niego działalności. Egzekwowanie kwoty wynikającej z decyzji może niewątpliwie wpłynąć na utratę płynności finansowej, a nawet doprowadzić do konieczności zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego. Prowadzone przez organ postępowanie egzekucyjne obejmujące należności z zaskarżonej decyzji (uwzględniając fakt, iż jest to tylko jedna z kilku podobnych spraw), może spowodować realne niebezpieczeństwo utraty statusu upoważnionego przedsiębiorcy, umożliwiającego skarżącemu korzystanie z uproszczonych procedur.
W ocenie Sądu sytuacja ta może w sposób znaczący wpłynąć na działalność gospodarczą skarżącego - utratę znacznej części klientów, których odzyskanie może nie być możliwe z uwagi na konkurencję panującą na rynku. Zatem skutek ten należy uznać za trudny do odwrócenia, wiążący się z realnym niebezpieczeństwem szkód majątkowych, trudnych do oszacowania i jak również do naprawienia.
W związku z powyższym, zgodzić się należy ze stanowiskiem skarżącego, że wykonanie decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody w jego majątku i trudne do odwrócenia skutki.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i orzekł jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.