Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 21 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 492/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę O. [...] spółki jawnej z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z 11 kwietnia 2019 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis.
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego wyroku spółka wniosła o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zarzuty dotyczyły błędnej wykładni § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1023) – zwanego dalej "rozporządzeniem" poprzez uznanie, że komputer notebook służy jedynie jako wyposażenie stanowiska pracy, podczas gdy skarżąca wskazywała we wniosku, że stanowił koszt realizacji indywidualnego programu rehabilitacji pracownika w zakresie rozwoju zawodowego, w zakresie podniesienia kwalifikacji zawodowych i zmniejszenie jego ograniczeń zawodowych, art. 7, art. 8 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej i zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2046) – zwanej dalej "ustawą o rehabilitacji" oraz § 2 ust. 1 pkt 12 lit. f rozporządzenia poprzez nieuznanie, że przenośny komputer stanowił koszt realizacji wymienionego indywidualnego programu rehabilitacji pracownika, a także § 2 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia poprzez uznanie, że koszt zakupu komputera przenośnego nie stanowi pomocy de minimis w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz.Urz.UE.L352 z 24 grudnia 2013 r. s. 1).
Organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i o zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w art. 183 § 2 p.p.s.a.
W pierwszej kolejności podnieść należy, że w postępowaniu o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis mają zastosowanie przepisy o.p., tj. art. 306a – art. 306n ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) – zwanej dalej "o.p.", a także na mocy art. 306k o.p., w sprawach nieuregulowanych w art. 306a – art. 306i oraz art. 306l i art. 306m o.p., odpowiednio przepisy rozdziału 1 – 6, 8, 9 z wyłączeniem art. 171a, rozdziałów 10 – 12, 14, 16 oraz 23 działu IV o.p.
Z treści tych przepisów wynika, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym, w ramach którego organ jest zobowiązany do porównania treści żądania ze stanem rzeczy wynikającym z dokumentów będących w jego posiadaniu lub przedłożonych przez stronę. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wydanie zaświadczenia jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Innymi słowy jest ono przejawem tego, co zostało zawarte w dokumentach, na podstawie których jest ono wydawane. Organ jest więc zobowiązany odmówić wydania zaświadczenia, jeśli z dokumentów tych nie wynika żądana treść zaświadczenia.
Żaden z powyższych przepisów regulujących postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia nie został wskazany jako naruszony w kontrolowanym przez Sąd pierwszej instancji postępowaniu. Strona skarżąca nie podważyła zatem poczynionych przez organ i zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń. Za pomocą sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego uczynić tego nie można. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny pozostaje związany oceną co do sposobu, zakresu wykorzystania spornego komputera przenośnego.
Podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego są nieuzasadnione, dlatego że – jak już zasygnalizowano – zmierzały w istocie do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji co do oceny stanu faktycznego sprawy. Ponadto wprawdzie wskazano, że zarzuty te dotyczą wadliwej wykładni, ale stanowisko to nie zostało umotywowane. Nie zaprezentowano argumentów przemawiających za tym, że przyjęty przez Sąd pierwszej instancji wynik wykładni tych przepisów był nieprawidłowy, ani tym bardziej za koniecznością przyjęcia innego rezultatu wykładni. Pogląd, zgodnie z którym koszt zakupu komputera miałby stanowić pomoc de minimis jest zagadnieniem dotyczącym weryfikacji okoliczności faktycznych, nie zaś wykładni przepisów prawa materialnego.
Mając powyższe na uwadze, ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.