Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 620/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalił skargę "L. F." P. i J. Spółki Jawnej w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], w przedmiocie cła antydumpingowego.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
Naczelnik Urzędu Celnego w S. decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...], zaksięgował retrospektywnie z dniem [...] lutego 2009 r. kwotę długu celnego wynikającą ze stałego cła antydumpingowego podlegającego wstecznemu pobraniu w wysokości 148.884 zł dla mrożonych filetów łososia "S. S. " objętych procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie zgłoszenia celnego z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], ustalonego w wyniku weryfikacji ceny po przywozie, a także powiadomił dłużnika o zarejestrowaniu kwoty długu celnego w wysokości 148.884 zł w rejestrze długu celnego.
Dyrektor Izby Celnej w S. decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Według organu, objęcie łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu we Wspólnocie w dniu [...] lutego 2006 r. wymagało zastosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) z dnia 17 stycznia 2006 r. nr 85/2006 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii (Dz.U.UE.L.06.15.1 ze zm.). Uzasadnione było działanie organu I instancji, który po zwolnieniu towarów, przeprowadził kontrolę ceny po przywozie, tj. ceny, po której towar został sprzedany przez importera pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie.
W dniu przyjęcia zgłoszenia celnego organ, zgodnie z przepisem art. 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006, dokonał porównania zadeklarowanej ceny ze wskazaną w ww. rozporządzeniu minimalną ceną importową. W związku z tym, że cena netto towaru na granicy Wspólnoty była wyższa od minimalnej ceny importowej, określonej w art. 1 ust. 5 ww. rozporządzenia (tj. 5,01 EUR/kg), zasadnie organ uznał, iż cło nie jest pobierane. Organ zwrócił uwagę, że art. 1 ust. 5 powyższego rozporządzenia upoważnia organy celne do kontroli późniejszych operacji dotyczących importowanych towarów w celu ustalenia ceny, po jakiej towar został sprzedany pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie.
Organ wyjaśnił, że cena netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem (zwana ceną przed ocleniem) jest to cena importowa, wynikająca z faktury załączonej do zgłoszenia celnego. Natomiast, cena netto na granicy Wspólnoty, faktycznie zapłacona przez pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie (zwana ceną po przywozie) oznacza w istocie cenę, po której importer sprzedał towar pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie. Zredukowanie ustalonej ceny po przywozie do poziomu ceny netto na granicy, pozwala na jej porównanie z ceną przed ocleniem oraz z minimalną ceną importową.
Ponadto, organ odwoławczy wyjaśnił, iż pierwszą z cen, tj. cenę przed ocleniem, w wysokości 5,03 EUR/kg, organ celny ustalił na podstawie załączonej do zgłoszenia celnego faktury nr 56/1052A, wystawionej przez firmę F. W. L. G. & C. importerowi, tj. Spółce "L. F.". Natomiast, cena po przywozie została ustalona w wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych.
Z protokołu pokontrolnego wynika, że całość towaru objętego zgłoszeniem w ilości 12.040 kg została sprzedana w dniu 15 lutego 2008 r. za łączną kwotę 99.209,60 zł brutto i kwotę 8,24 zł/kg firmie Z. P. M. –R. "K. " W. P.. Według organu odwoławczego, ta ostatnia cena została prawidłowo uznana przez organ I instancji za cenę zapłaconą przez pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie. W celu uzyskania ceny na poziomie netto na granicy Wspólnoty, cena ta została skorygowana o elementy, które składają się na strukturę ceny towaru importowanego, takie jak cło, podatki oraz zwyczajowo stosowaną marżę handlową. Organ celny pomniejszył kwotę 8,24 zł o marżę handlową w wysokości 11,47 %, podatek VAT w wysokości 3% oraz cło w wysokości 2%. W wyniku tej korekty organ ustalił, że cena netto na granicy Wspólnoty faktycznie zapłacona przez pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie (cena po przywozie) za przedmiotowy towar wynosi 7,03 zł.
Organ powołując się na treść art. 1 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006 wyjaśnił, że w przypadku ustalenia, w wyniku weryfikacji po przywozie, iż cena netto na granicy Wspólnoty, faktycznie zapłacona przez niezależnego odbiorcę we Wspólnocie (cena po przywozie) jest niższa od ceny netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynikającej ze zgłoszenia celnego, oraz że cena po przywozie jest niższa od minimalnej ceny importowej, zastosowanie ma stała stawka cła antydumpingowego, tj. 0,73 EUR/kg lub stawka celna równa różnicy pomiędzy minimalną ceną importową, tj. 5,01 EUR/kg, a ceną po przywozie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę na powyższą decyzję podał, że przedmiotem sporu w sprawie jest ocena, czy słusznie organy celne stwierdziły, że spółka "L. F." nie jest pierwszym niezależnym odbiorcą łososia hodowlanego we Wspólnocie, lecz jego importerem i w konsekwencji, czy słusznie uznały spółkę za właściwego adresata zaskarżonej decyzji, a także ocena zakresu uprawnień organu celnego do przeprowadzenia kontroli w siedzibie i miejscu prowadzenia działalności spółki.
Według Sądu, słusznie organ odwoławczy uznał, iż w art. 1 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006 wprowadzono dwie kategorie cen, tj. cenę netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynikającą ze zgłoszenia celnego i cenę netto na granicy Wspólnoty, faktycznie zapłaconą przez pierwszego niezależnego odbiorcę (cena po przywozie). Pierwsza z wymienionych cen jest to cena importowa, wynikająca z faktury załączonej do zgłoszenia celnego przez importera. Taka interpretacja pojęcia wynika z brzmienia samego przepisu. Z kolei z treści kolumny 2 tabeli, stanowiącej integralną część art. 1 ust. 5 rozporządzenia wynika, iż jest to cena 1 kg importowanego produktu.
Natomiast, druga cena, tj. cena po przywozie, oznacza cenę, po której importer sprzedał towar pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie. Określenie ceny po przywozie jako "ceny netto na granicy wspólnoty", oznacza konieczność pomniejszenia ceny po przywozie u pierwszego niezależnego odbiorcy, o wszystkie elementy, które wpłynęły na jej wysokość, tj. cło, podatki i zwyczajowo stosowaną marżę. Zredukowanie ustalonej ceny po przywozie do poziomu ceny netto na granicy pozwala na jej porównanie z ceną przed ocleniem oraz z minimalną ceną importową.
Sąd podkreślił, że normodawca wspólnotowy w omawianych uregulowaniach wyraźnie odróżnia importera od pierwszego niezależnego odbiorcy, o czym świadczy zwrot "cena netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynikająca ze zgłoszenia celnego", bowiem jest to cena podana w zgłoszeniu celnym przez importera, a zatem przedsiębiorstwo, które sprowadza towary z zagranicy, aby sprzedać je na rynku wspólnotowym. Natomiast określenie "cena netto na granicy, faktycznie zapłacona przez pierwszego niezależnego odbiorcę" pozwala uznać za pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie przedsiębiorstwo, które kupiło towar od importera.
Sąd I instancji uznał, że organ celny w sposób prawidłowy, po zwolnieniu towaru, przeprowadził kontrolę ceny po przywozie, tj. ceny, po której towar został sprzedany przez importera pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie – Z. P. M.ęsno-R. "K. " W. P. oraz prawidłowo organ ten określił kwotę cła antydumpingowego, wynikającą z zastosowania przepisu art. 1 ust. 5 rozporządzenia. Prawidłowo organ celny wskazał cenę towaru przed ocleniem w kwocie 5,03 EUR/kg na podstawie faktury wystawionej na rzecz importera, tj. Spółki "L. F.", prawidłowo przyjął również cenę towaru po przywozie w wysokości 8,24 zł/kg (1,84 EUR/kg), stosownie do ustaleń kontroli, słusznie też, dla uzyskania ceny w przywozie netto na granicy Wspólnoty, organ celny dokonał korekty ceny o następujące elementy: marżę handlową w wysokości 11,47 %, podatek VAT w wysokości 3% oraz cło w wysokości 2%. Według Sądu, wyliczenie ceny netto na granicy Wspólnoty faktycznie zapłaconej przez pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie (cena po przywozie) za filety z łososia zostało ustalone w prawidłowej wysokości, tj. 7,03 zł.
Sąd stwierdził, że procedura weryfikowania ceny łososia hodowlanego w momencie importu jak i po przywozie, nie przewiduje uwzględniania innych czynników i okoliczności, niż wynikające wprost z przepisów, wobec tego podnoszony przez spółkę argument co do upływu terminu przydatności do spożycia produktu, nie mógł mieć wpływu cenę towaru po przywozie.
Według Sądu, na podstawie art. 1 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006, organ celny w prawidłowy sposób przyjął, że spełnione zostały warunki retrospektywnego zastosowania cła antydumpingowego. Także wyliczenie sumy stawki celnej towaru, stanowiącej różnicę pomiędzy minimalną ceną importową, a ceną po przywozie w kwocie 3,20 EUR/kg, a w konsekwencji - obliczenie na tej podstawie wstecznego stałego cła antydumpingowego nałożonego na przywóz łososia hodowlanego w postaci mrożonych filetów, w ilości 12.040 kg w kwocie 148.884 zł, dokonane zostało w sposób prawidłowy.
Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego sposobu przeprowadzenia kontroli i ustalenia marży, Sąd wskazał, że uprawnienie do przeprowadzenia kontroli przez organ celny wynika z motywu 137 rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006, w którym wprowadzono odesłanie do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.92.302.1), dalej powoływanego jako WKC, w tym między innymi do art. 78, zgodnie z którym organy celne mogą dokonywać kontroli dokumentów handlowych i danych związanych z operacjami przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem lub z późniejszymi operacjami handlowymi dotyczącymi tych towarów.
"L. F." P. i J. Spółka Jawna w S. zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art.1 pkt. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006 polegające na przyjęciu że "cena netto na granicy Wspólnoty, faktycznie zapłacona przez pierwszego niezależnego odbiorcę towaru we Wspólnocie (cena po przywozie)" oznacza cenę, po której importer sprzedał towar pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie.
W uzasadnieniu spółka podała, że rozporządzenie Rady WE 85/2006 wprowadzające cło antydumpingowe rozszerzyło wynikające z art. 29 WKC możliwości weryfikacji ceny transakcyjnej jako wartości celnej, a nie nakazało przyjęcia ceny sprzedaży towaru na rynku unijnym za wartość celną. Zgodnie z art. 29 WKC są tylko cztery przypadki w których organ celny nie może przyjąć wartości transakcyjnej za wartość celną. Rozporządzenie Komisji nr 2454/93 ustanawiające przepisy wykonawcze do WKC w art. 181 a daje możliwość nie uznania wartości transakcyjnej za wartość celną jeżeli "organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Kodeksu". Powyższe rozporządzenie wprowadza dodatkową możliwość weryfikacji ceny po przywozie względem towarów objętych cłem antydumpingowym. Organy celne mogą badać wszelkie dokumenty i operacje dotyczące tego towaru, ale w celu weryfikacji i ustalenia ceny faktycznie zapłaconej za towar przez pierwszego odbiorcę we Wspólnocie.
Firma "L. F." płacąc za importowany towar cenę za kg przewyższającą MCI (cena faktycznie zapłacona co wynika z przelewu) wprowadziła towar na obszar Unii bez szkody dla unijnych producentów. W tym przypadku jedyną teoretyczną przesłanką świadczącą o tym, że towar mógłby być wprowadzony na obszar Unii z zadeklarowaną fałszywą wartością celną jest fakt odsprzedaży po cenie niższej niż zakup. Pomimo tej przesłanki kontrola w firmie "L. F." nie potwierdziła, że cena wykazana w zgłoszeniu celnym odbiegała od ceny faktycznie zapłaconej.
Autor skargi kasacyjnej zwrócił uwagę na fakt wycofania się kontrahenta i kończącego się terminu ważności towaru.
Zdaniem spółki "pierwszy niezależny odbiorca we Wspólnocie" oznacza osobę, do której towar trafia bezpośrednio od kontrahenta zagranicznego. W większości przypadków jest to importer towaru, jednak, jak zauważył Sąd, importer i pierwszy niezależny odbiorca mogą to być dwa odrębne podmioty. Nie można jednak uznać, że pierwszym niezależnym odbiorcą jest osoba, której towary zostały sprzedane na obszarze Wspólnoty. Towary dopuszczone do wolnego obrotu wg jednego zgłoszenia celnego mogą być sprzedawane z magazynu firmy wielu różnym klientom i odbiorcom detalicznym w różnych cenach. Firma "L. F." jako pierwszy niezależny odbiorca towaru we Wspólnocie mogła dowolnie dysponując towarem przeznaczyć go na cele reklamowe, charytatywne lub towar zniszczyć, co ekonomicznie byłoby korzystniejsze dla firmy.
W związku z powyższym ustalenie który z odbiorców jest "pierwszy", który drugi wydaje się niemożliwe. Określenie "pierwszy niezależny odbiorca we Wspólnocie" pojawia się także w Rozporządzeniu Komisji WE 736 z dnia 5 października 2009r., które wyraźnie określa w motywie 11, że pierwszy niezależny odbiorca we Wspólnocie to osoba do której towary były bezpośrednio wysłane przez eksportera towaru, a nie osoba która nabyła pierwsza towary na rynku Wspólnotowym.
Kasator zgodził się z Sądem I instancji, że istnieje podwójny system środków antydumpingowych na przywóz łososia tzn. MCI i stale cło dodawane do ceny faktycznie zapłaconej ustalonej w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego. Jednak nie ma to nic wspólnego z ceną po której towar został po raz pierwszy sprzedany przez importera na rynku Wspólnoty i uznaniem tej ceny za wartość celną. Motyw 136 umożliwia organom celnym weryfikację cen ujętych w zgłoszeniach celnych dotyczących łososia i ustalania cen faktycznie zapłaconych jeżeli cena podana w zgłoszeniu SAD była fałszywa.
Spółka podała, że aby naliczyć wsteczne cło antydumpingowe należy zweryfikować zgłoszenie celne i udowodnić zadeklarowanie fałszywej wartości i celnej. Przydatna do tego może być dokumentacja dotycząca dalszej odsprzedaży towaru. Sprzedaż towaru poniżej kosztów zakupu jest jedynie przesłanką do weryfikacji ceny, a nie ustaloną faktyczną ceną zapłaconą przez pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie.
Kasator stwierdził, że uznanie przez Sąd firmy, która kupuje towar na rynku Wspólnotowym, za pierwszego niezależnego odbiorcę importowanego towaru jest błędną wykładnią art.1 pkt 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006. Zdaniem spółki Sąd I instancji wydał wyrok na podstawie wykładni literalnej, która w przypadku tworzenia prawa w języku obcym wydaje się być zbyt powierzchowną formą interpretacji przepisu.
W piśmie z dnia 28 stycznia 2011 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o rozważenie celowości wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w celu uzyskania wyjaśnienia, czy przepisy Rady WE nr 85/2006 z 17 stycznia 2006 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego pozwalają na wymierzenie cła antydumpingowego, stosując jako podstawę jego wymiaru wartość inną, niż wartość celna obliczona na podstawie art. 29 WKC, a w szczególności cenę zapłaconą w transakcji wewnątrzwspólnotowej w odniesieniu do towaru uprzednio odprawionego ostatecznie i dopuszczonego do wolnego obrotu na obszarze celnym Unii Europejskiej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Autor skargi kasacyjnej przedstawił zarzut naruszenia prawa materialnego polegający na błędnej wykładni art. 1 pkt 5 Rozporządzenia Rady WE Nr 85/2006 poprzez przyjęcie, iż cena netto na granicy Wspólnoty, faktycznie zapłacona przez pierwszego niezależnego odbiorcę towaru we Wspólnocie (cena po przywozie) oznacza cenę po której importer sprzedał towar pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie, podczas gdy pierwszym niezależnym odbiorcą we Wspólnocie jest osoba, do której towar trafia bezpośrednio od kontrahenta zagranicznego (w rozpatrywanej sprawie, w ocenie strony skarżącej, pierwszym niezależnym odbiorcą była firma L. F.).
W rozpoznawanej sprawie podstawę prawną do pobrania cła antydumpingowego stanowił przepis art. 1 ust. 5 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 85/2006 z dnia 17 stycznia 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii (Dz. U. UE. 06.15.1 z 21.01.2006 r. ze zm.). Zgodnie z jego treścią: W przypadku ustalenia w wyniku weryfikacji po przywozie, że cena netto na granicy Wspólnoty, faktycznie zapłacona przez pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie (cena po przywozie), jest niższa od ceny netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynikającej ze zgłoszenia celnego, oraz że cena po przywozie, jest niższa od minimalnej ceny importowej, zastosowywanie ma stała stawka cła antydumpingowego określona w kolumnie 3 poniższej tabeli (0,73 – stałe cło w EUR/kg wagi netto produktu), chyba że zastosowanie stałej stawki cła określonej w kolumnie 3, powiększonej o cenę po przywozie, da w rezultacie kwotę (cena faktycznie zapłacona powiększona o stałe cło) niższą od minimalnej ceny importortowej określonej w kolumnie 2 poniższej tabeli (5,01 – minimalna cena importowa w EUR/kg wagi netto produktu).
Na podstawie tego przepisu organy celne mogą prowadzić kontrolę ceny, po której towar został wprowadzony na rynek wspólnotowy przez importera, ale także kontrolę ceny, po której pierwszy niezależny odbiorca we Wspólnocie nabył towar. W przepisie tym wprowadzono bowiem dwie kategorie cen tj., cenę netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynikającą ze zgłoszenia celnego i cenę netto na granicy Wspólnoty, faktycznie zapłaconą przez pierwszego niezależnego odbiorcę (cena po przywozie). Cena importowa jest ceną wynikającą z faktury dołączonej do zgłoszenia celnego przez importera.
Natomiast cena po przywozie oznacza cenę, po której importer sprzedał towar pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie. Normodawca wspólnotowy w omawianej normie prawnej wyraźnie odróżnia importera od pierwszego niezależnego odbiorcy. Cena netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynikająca ze zgłoszenia celnego, oznacza cenę podaną w zgłoszeniu celnym przez importera. Cena netto na granicy Wspólnoty, faktycznie zapłacona przez pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie (cena po przywozie) oznacza cenę, za którą pierwszy niezależny odbiorca we Wspólnocie zakupił towar od importera. Importer i pierwszy niezależny odbiorca stanowią dwa odrębne podmioty. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, w motywie 136 omawianego rozporządzenia normodawca wspólnotowy wymienił importera i pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie jako dwa różne podmioty, stanowiąc, iż: "W celu zapewnienia skutecznego przestrzegania MCI importerzy powinni zostać powiadomieni o tym, że jeżeli w następstwie weryfikacji po przywozie zostanie ustalone, że: i) cena netto na granicy Wspólnoty, faktycznie zapłacona przez pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie (cena po przywozie), jest niższa od ceny netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynikająca ze zgłoszenia celnego; oraz ii) cena po przywozie jest niższa od MCI, stałe cło jest stosowane wstecznie w odniesieniu do danych transakcji, chyba że stosowanie stałego cła powiększonego o cenę po przywozie daje w rezultacie kwotę (cena faktycznie zapłacona powiększona o stale cło) niższą od MCI.
W takim przypadku ma zastosowanie kwota cła równa różnicy między MCI a ceną po przywozie". Ze stanu faktycznego ustalonego przez organy celne i przyjętego za podstawę orzekania przez Sąd I instancji, niekwestionowanego przez stronę skarżącą, wynika, że importerem towaru była firma L. F., natomiast pierwszym niezależnym odbiorcą towaru we Wspólnocie była firma K. W. P.. Zatem brak jest podstaw, aby uznać zarówno na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, jak i w świetle cytowanego przepisu art. 1 ust. 5 Rozporządzenia Rady WE Nr 85/2006, iż importer był pierwszym niezależnym odbiorcą towaru we Wspólnocie.
Należy dodać, że rozporządzenia wydawane przez Radę wiążą w całości, mają zasięg ogólny i są bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach Wspólnoty. Rozporządzenie wydaje się wówczas, kiedy niezbędne jest rozwiązanie jednolite dla wszystkich państw. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że określenie "pierwszy niezależny odbiorca we Wspólnocie" pojawia się także w Rozporządzeniu Komisji WE 736 z dnia 5 października 2009 r. W motywie 11 zdefiniowano pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie jako osobę do której towary były bezpośrednio wysłane przez eksportera towaru, a nie osobę, która nabyła pierwsza towary na rynku Wspólnotowym. Wymieniony akt prawny jest Decyzją Komisji z dnia 5 października 2009 r., nr 2009/736/WE - przyjmującą zobowiązanie zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących, miedzy innymi, z Brazylii (Dz. U.UE.L.09.262.50).
Różnica miedzy decyzją a rozporządzeniem polega na tym, iż przy decyzji krąg adresatów jest indywidualnie oznaczony. Decyzja obowiązuje w całości tych, do których jest skierowana. Reasumując, zarzut naruszenia prawa materialnego podniesiony w skardze kasacyjnej okazał się całkowicie chybiony.
Sąd kasacyjny, nie znalazł podstaw do wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości, ponieważ w rozpoznawanej sprawie brak jest racjonalnych wątpliwości odnośnie interpretacji prawa europejskiego. Sąd nie wszczyna postępowania prejudycjalnego, gdy uzna daną kwestię za bezsporną, a więc stwierdzi, że przepis prawa wspólnotowego jest jasny.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na postawie art. 184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do postanowień art. 204 pkt 1 p.p.s.a.