Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 23 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 1143/17 w sprawie ze skargi L. Z. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1118/16 odrzucającym skargę L. Z. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 30 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 571/11 w sprawie ze skargi L. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z 7 lutego 2011 r., nr 450000-IAGW-9110-155/10/767/DK w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2009 r. w pkt I. wznowił postępowanie sądowoadministracyjne zakończone prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1118/16; w pkt II. uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1118/16 odrzucające skargę w pkt III. wznowił postępowanie sądowoadministracyjne zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 30 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 571/11; pkt IV. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 571/11; w pkt V. uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z 7 lutego 2011 r., nr 450000-IAGW-9110-155/10/767/DK; oraz w pkt VI. zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu przepisów prawa procesowego (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), co miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- 1. art. 272 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 70 § 1 ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: O.p.) poprzez stwierdzenie dopuszczalności wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, a w konsekwencji uwzględnienie skargi, wznowienie postępowania i uchylenie prawomocnego postanowienia WSA we Wrocławiu z 19 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1118/16 oraz wznowienie postępowania i uchylenie prawomocnego: wyroku WSA we Wrocławiu z 30 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 571/11 i decyzji Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z 7 lutego 2011 r., w wyniku uznania, że zaistniała przesłanka wznowienia zgłoszona w skardze, podczas gdy należało orzec o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego.
- 2. art. 282 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 70 § 1 O.p. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu z 30 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 571/11, w konsekwencji uznania, że zaistniała podstawa wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, podczas gdy, z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego, brak było podstaw uzasadniających wyeliminowanie wskazanego orzeczenia WSA z obrotu prawnego, a wniesiona przez skarżącego skarga winna zostać odrzucona.
- 3. art. 282 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 70 § 1 O.p. poprzez uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z 7 lutego 2011 r. w konsekwencji uznania, że zaistniała podstawa wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, podczas gdy, z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego, brak było podstaw uzasadniających wyeliminowanie wskazanej decyzji organu z obrotu prawnego, a wniesiona przez skarżącego skarga winna zostać odrzucona,
- 4. art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 276 p.p.s.a. w związku z art. 70 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu z urzędu przedawnienia zobowiązania podatkowego jako okoliczności uniemożliwiającej wzruszenie prawomocnego orzeczenia.
W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie organ przedstawił argumenty mające wskazywać na zasadność zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.
L. Z. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 grudnia 2016 r., I SA/Wr 1118/16 odrzucającym skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 30 czerwca 2011 r., I SA/Wr 571/11 oddalającym skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z 7 lutego 2011 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2009 r. została oparta na ustawowej podstawie wznowienia postępowania z art. 272 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego.
W uchwale siedmiu sędziów z 16 października 2017 r., I FPS 1/17 (LEX nr 2371605) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "Podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w art. 272 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) może być orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wydane w trybie pytania prejudycjalnego, nawet jeżeli to orzeczenie nie zostało doręczone stronie wnoszącej skargę o wznowienie postępowania."
TSUE wyrokiem z 2 czerwca 2016 r. w sprawie C-418/14 orzekł:
"Dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, zmienioną dyrektywą Rady 2004/75/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r., oraz zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że:
- - nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na podstawie których sprzedawcy paliw są zobowiązani do złożenia w wyznaczonym terminie miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców, według których nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych, oraz
- - sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na mocy których w braku złożenia takiego zestawienia w wyznaczonym terminie, do sprzedanego paliwa stosowana jest stawka podatku akcyzowego przewidziana dla paliw silnikowych, podczas gdy zostało stwierdzone, że przeznaczenie tego produktu do celów opałowych nie budzi wątpliwości."
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalając wyrokiem z 30 czerwca 2011 r., I SA/Wr 571/11 skargę na decyzję ostateczną przyjął, że podatnik w grudniu 2009 r. nie opodatkował podatkiem akcyzowym rozchodu oleju opałowego na cele inne niż opałowe w ilości 4.248,00 litrów, z czego: - 1.150 litrów - z tytułu sprzedaży oleju opałowego na cele inne niż opałowe - 246 litrów - stanowiące wielkość nieuwzględnionych ubytków - 1.502 litry - stanowiące nieudokumentowany rozchód na cele opałowe. Sąd zaakceptował sposób prowadzenia postępowania podatkowego w tej sprawie przez organ podatkowy, który przeprowadził dowody mające na celu weryfikację oświadczeń nabywców oleju opałowego o jego przeznaczeniu. W ramach czynności sprawdzających kontroli poddano wszystkie pobrane przez podatnika w 2009 r. oświadczenia, złożone przez nabywców oleju.
Niezależnie jednak od tych czynności stwierdzono, że za badany okres podatnik nie sporządził i nie złożył Naczelnikowi Urzędu Celnego w Wałbrzychu wymaganego przepisami prawa miesięcznego zestawienia oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego. Z uwagi na niedopełnienie przez podatnika wymaganych przepisami prawa warunków preferencyjnego opodatkowania, sprzedaż oleju opałowego w grudniu 2009 r. opodatkowano akcyzą z zastosowaniem stawki z art. 89 ust. 4 pkt 1 ustawy. Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaakceptował ustalenia dotyczące wykorzystania przez podatnika oleju opałowego na własne cele (związane z działalnością gospodarczą) tj. do eksploatacji myjki ciśnieniowej oraz ustalenia dotyczące ubytków.
Zgodnie z art. 279 p.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie. Uzasadnienie podstawy prawnej wznowienia jest elementem obligatoryjnym skargi i powinno zawierać przytoczenie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia. Braki w zakresie uzasadnienia, uzasadnienie szczątkowe, błędne lub nie na temat podlega ocenie dopiero przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy. Autor skargi o wznowienie postępowania z 2 września 2016 roku powołując się na podstawę wznowienia określoną w art. 272 § 3 p.p.s.a. wyraził pogląd, że w kontekście wyroku TSUE z 2 czerwca 2016 r. w sprawie C-418/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalając wyrokiem z 30 czerwca 2011 r., I SA/Wr 571/11 skargę na decyzję ostateczną orzekł na niekorzyść strony na podstawie przepisów prawa krajowego, tj. art. 89 ust. 1, 4, 5 i 14-16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r., nr 3, poz. 11 ze zm.; dalej: u.p.a.).
Z akt sprawy wynika bowiem, że postępowanie wszczęte przez organy podatkowe wykazało, że podatnik dokonał szeregu transakcji sprzedaży oleju opałowego w okresie obowiązywania art. 89 ust. 1, 4, 5 i 14-16 u.p.a. Stwierdzono, że dokonano sprawdzenia owych transakcji sprzedaży i nie ma wątpliwości, że nabywcy potwierdzili zakup i zużycie tego paliwa do celów opałowych. Jednakże podatnik nie złożył w terminie zestawienia oświadczeń nabywców przewidzianego w art. 89 ust. 14 u.p.a. W konsekwencji wyłącznie z tego powodu została zastosowana stawka podatku jak dla paliw silnikowych przewidziana w art. 89 ust. 4 pkt 1 i ust. 16 u.p.a.
Według art. 281 p.p.s.a., na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia lub termin do wniesienia skargi nie został zachowany, odrzuca skargę o wznowienie. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy.
Dopuszczalność skargi określają te same przesłanki, które były badane na posiedzeniu niejawnym, a więc zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz oparcie jej na ustawowych podstawach. W odniesieniu do podstaw wznowienia jest to już badanie merytoryczne; sąd bada zatem realne zaistnienie tych podstaw. Artykuł 281 p.p.s.a. ustala dwa sposoby badania przez sąd na rozprawie dopuszczalności wznowienia. Sąd może się ograniczyć do badania dopuszczalności wznowienia, a więc sprawdzić, czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu oraz czy rzeczywiście opiera się na ustawowej podstawie. W wypadku negatywnego wyniku tego badania sąd odrzuci skargę, a w wypadku pozytywnego wyniku – przystąpi do rozpoznania sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w punkcie III wyroku z 23 kwietnia 2018 r., I SA/Wr 1143/17 orzekł: "wznawia postępowanie sądowoadministracyjne zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 571/11." Tym samym, Sąd I instancji przyjął, że skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 30 czerwca 2011 r., I SA/Wr 571/11 oddalającym skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z 7 lutego 2011 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2009 r. nie podlega odrzuceniu w trybie art. 281 zdanie pierwsze p.p.s.a, ponieważ istnieje ustawowa podstawa wznowienia z art. 272 § 3 p.p.s.a.- "potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską."
Uznanie istnienia wskazanej potrzeby uzasadnione będzie wówczas, gdy treść rozstrzygnięcia TSUE będzie wskazywać na konieczność dostosowania prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego do wykładni aktu prawa unijnego dokonanego w trybie prejudycjalnym. W sprawie C-418/14 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł w trybie prejudycjalnym o wykładni art. 2 ust. 3, art. 5 i art. 21 ust. 4 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. 2003, L 283, s. 51 - wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 9, t. 1, s. 405), zmienionej dyrektywą Rady 2004/75/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz.U. 2004, L 195, s. 31 - wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 9, t. 2, s. 21), a także o wykładni zasady proporcjonalności. W pkt 34 wyroku TSUE stwierdził: "W konsekwencji przepis prawa krajowego taki jak art. 89 ust. 16 ustawy o podatku akcyzowym, na którego podstawie, w braku złożenia zestawienia oświadczeń nabywców w terminie stawka podatku akcyzowego przewidziana dla paliw silnikowych jest automatycznie stosowana do paliw do ogrzewania, mimo że, jak zostało stwierdzone w postępowaniu głównym, są one wykorzystywane jako paliwa do ogrzewania, narusza ogólną systematykę i cel dyrektywy 2003/96", natomiast w pkt 35: "W drugiej kolejności takie automatyczne stosowanie stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych w wypadku niedochowania obowiązku złożenia takiego zestawienia narusza zasadę proporcjonalności." Wbrew twierdzeniu strony, pkt 35 wyroku nie dotyczy niedochowania obowiązku odebrania oświadczenia o przeznaczeniu oleju.
Ten fragment wyroku dotyczy istoty rozpoznawanej sprawy – obowiązku sprzedawcy paliw złożenia w wyznaczonym terminie miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców, według których nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych. Należy podkreślić, że udzielając odpowiedzi na pytania prejudycjalne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu TSUE wskazał w ramach prawnych wyroku przepisy krajowe: artykuł 89 ust. 1, 4, 5 i 14-16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2009 r., nr 3, poz. 11 ze zm.).
Stan faktyczny jak i prawny tej sprawy jest nieco inny od tego, którym zajmował się TSUE w wyroku z 2 czerwca 2016 roku, C-418/14. Należy podkreślić, że decyzja Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z 7 lutego 2011 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2009 r. dotyczyła trzech kwestii: ubytków (246 litrów); wykorzystania oleju opałowego dla własnych celów grzewczych (1.150 litrów); sprzedaży innym podmiotom. Jako podstawę opodatkowania przyjęto 4.248 litrów oleju opałowego. Wobec tego, nie jest uprawnione twierdzenie strony zawarte w skardze, że organy podatkowe zastosowały stawkę podstawową wyłącznie z tego powodu, że podatnik nie złożył w terminie zestawienia oświadczeń nabywców. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 23 kwietnia 2018 r., I SA/Wr 1137/17 stwierdził: "Takie rozstrzygnięcie wynika z faktu, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd nie może zastępować organu podatkowego a ma jedynie uprawnienia kasacyjne.
Okoliczności faktyczne sprawy dowodzą, że zestawienia oświadczeń, wbrew twierdzeniu Skarżącego było jedną (ale nie jedyną) z przesłanek zastosowania sankcyjnej stawki podatku akcyzowego. Stąd też rolą organu podatkowego, który ponownie zbada sprawę, będzie ocena wpływu wyroku TSUE na rozliczenie Skarżącego w podatku akcyzowym za grudzień 2009 r."
Przedawnienie jest w pierwszym rzędzie instytucją materialnoprawną co oznacza, że nie jest dopuszczalne wsteczne działanie przepisów dotyczących przedawnienia, ta instytucja wywołuje również istotne skutki procesowe. Dopóki przedawnienie nie nastąpi organy podatkowe winne podejmować z urzędu działania, aby wyegzekwować obowiązki podatnika. Jednakże w przypadku upływu przedawnienia nie mogą one takich działań podejmować, ponieważ zgodnie z art. 7 Konstytucji RP, jak i według art. 122 O.p., organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa; Organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Obowiązkiem organów władzy publicznej jest uwzględnienie przedawnienia z urzędu, na każdym etapie postępowania podatkowego.
W rozpoznawanej sprawie zobowiązania podatkowe powstałe z mocy prawa za grudzień 2009 r. przedawniłoby się 31 grudnia 2016 r. (art. 70 § 1 O.p.: Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku). Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2) O.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Natomiast, według art. 70 § 7 pkt 2) O.p., bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. Skoro w tej sprawie bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu, to zobowiązanie podatkowe w akcyzie za grudzień 2009 roku przedawniło się później.
Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9) O.p., zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia. Zobowiązanie z mocy prawa wygasa z upływem terminu przedawnienia, chyba że nastąpiła zapłata podatku przed terminem przedawnienia, która powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego określonego w decyzji organu podatkowego. Wygaśnięcie zobowiązania podatkowego na skutek jego zapłaty powoduje, że przestaje ono istnieć, co oznacza, że nie może nastąpić jego wygaśnięcie na skutek przedawnienia. Każda zapłata podatku powoduje wygaśnięcie zobowiązania.
Jednakże należy wskazać, że żaden z powołanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 272 § 3, art. 282 § 2, art. 134 i art. 276) nie tworzy konstrukcji prawnej uniemożliwiającej wznowienie postępowania przed sądami administracyjnymi ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego uregulowanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej lub też konstrukcji prawnej uniemożliwiającej wyeliminowanie decyzji podatkowej z obrotu prawnego ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego uregulowanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.
W związku z powyższym wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego przez sąd administracyjny i wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji podatkowej, nawet po upływie przedawnienia zobowiązania podatkowego nie stanowi naruszenia żadnego z wyżej wymienionych przepisów prawa.
Autor skargi kasacyjnej zajął stanowisko, zgodnie z którym oceniając dopuszczalność wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, która w konsekwencji może doprowadzić do wyeliminowania prawomocnych i ostatecznych rozstrzygnięć z obrotu prawnego, sąd powinien obligatoryjnie wziąć pod uwagę upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednak w skardze kasacyjnej nie wskazano podstawy prawnej takiego postępowania sądu. Nie znalazł jej też Naczelny Sąd Administracyjny.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
Zgodnie z art. 276 p.p.s.a. do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie stanowią inaczej. Ponieważ dział VII tej ustawy nie zawiera odrębnej regulacji zwrotu kosztów postępowania, to zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 276 p.p.s.a. w zakresie rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania między stronami należy odpowiednio stosować przepisy o postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji. Konsekwentnie zatem należy przyjąć, że odesłanie zawarte w art. 276 p.p.s.a. nie odnosi się do przepisów dotyczących zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, a w szczególności art. 203, art. 204 i art. 207 § 2 p.p.s.a. Z tych powodów, w przypadku oddalenia skargi o wznowienie postępowania, brak jest podstawy prawnej do obciążenia skarżącego kosztami postępowania wznowieniowego, podobnie jak w przypadku oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.