Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] w Pile (strona, skarżący kasacyjnie) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia należności do zwrotu z tytułu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2012 r. oddalił skargę.
Z uzasadnienia Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:
Prezydent Miasta Szczecin decyzją z dnia [...] marca 2015 r. określił wysokość dotacji pobranej przez stronę w nadmiernej wysokości w 2012 r. wraz odsetkami oraz wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2012 r. wraz odsetkami. Decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2017 r., poz. 2197 ze zm., dalej u.s.o.) oraz uchwały Nr III/26/10 Rady Miasta Szczecin z dnia 28 grudnia 2010 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji dla niepublicznych: przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół i placówek oświatowych, funkcjonujących na terenie Miasta Szczecin wraz z uchwałami zmieniającymi: Nr XVI/444/12 z dnia 20 lutego 2012 r., Nr XXI/594/12 z dnia 16 lipca 2012 r., Nr XXXVI/1069/13 z dnia 16 grudnia 2013 r., oraz najnowszą uchwalą Nr XXIV/572/16 Rady Miasta Szczecin z dnia 22 listopada 2016 r. (dalej uchwała Rady Miasta Szczecin).
Organ odwoławczy w dniu [...] października 2015 r. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji w dniu [...] czerwca 2016 r. wydał decyzję, która została decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. ponownie uchylona. Od ww. decyzji kasacyjnej strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, która po jej rozpoznaniu wyrokiem z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 315/17 została oddalona.
Organ I instancji, po przeprowadzeniu ponownego postępowania, wydał w dniu [...] lipca 2017 r. decyzję (nr [...]), w której określił wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2012 r. przez stronę w kwocie 155.040,00 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych, począwszy od dnia następującego po upływie terminu zwrotu, a także określił wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2012 r. przez stronę w kwocie 174.124,34 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania dotacji z budżetu Miasta Szczecin do dnia zapłaty. Nakazał także dokonanie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, wraz z odsetkami, w terminie 15 dni od dnia doręczenia decyzji na rachunek bankowy budżetu Miasta Szczecin.
W uzasadnieniu wskazał, że strona otrzymała w 2012 roku z budżetu Miasta Szczecin dotację podmiotową na działalność oświatową w kwocie 1.285.920 zł.
Przeprowadzona przez Urząd Kontroli Skarbowej w Szczecinie kontrola w zakresie celowości i zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi za 2012 r., wykazała nieprawidłowości, które obejmowały: podanie przez stronę niezgodnej ze stanem faktycznym liczby uczniów do wyliczenia kwoty dotacji należnej w 2012 r., poprzez zawyżenie tej liczby w poszczególnych miesiącach łącznie o 255 osób, wydatkowanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem w zakresie poniesienia wydatków dotyczących 20 % wynagrodzeń wraz z pochodnymi pracowników bursy zatrudnionych w kuchni, w związku z przygotowywaniem posiłków wydawanych/sprzedawanych dla osób niezwiązanych z bursą w kwocie 47.209,07 zł oraz wydatków na zakup energii cieplnej zużytej przez inną jednostkę w kwocie 3.144,90 zł, a nadto na zakup żywności w kwocie 123.770,37 zł.
Organ I instancji w oparciu o ww. ustalenia stwierdził, że obowiązujące uregulowania prawne wyraźnie wskazują, na jakie osoby jest przyznawana dotacja. W tym zakresie odwołał się do art. 90 ust. 2 f u.s.o. oraz uchwały Rady Miasta Szczecin. Podkreślił, że prowadzenie przez stronę w ramach bursy działalności mającej zarówno charakter charytatywny (zakwaterowanie osób w trudnej sytuacji), jak i zarobkowy nie może uzasadniać finansowania przez budżet Miasta Szczecin, w ramach badanej dotacji.
Odnosząc się do wykorzystania przez stronę dotacji niezgodnie z przeznaczeniem organ I instancji stwierdził, że pracownicy kuchni przygotowywali posiłki nie tylko dla mieszkańców bursy, ale także uczniów szkoły, pracowników, osób z zewnątrz, tym samym część ich wynagrodzeń nie mogła być przyjęta do rozliczenia dotacji, gdyż nie dotyczyła dotowanej działalności bursy (tj. działalność kuchni była związana z przygotowywaniem posiłków dla innych osób niż wychowankowie bursy, w 20 %, co stanowiło kwotę 47.209,07 zł z tytułu wynagrodzeń pracowników kuchni).
W zakresie rozliczenia energii cieplnej w kwocie 3.144,90 zł wskazał, że kwota ta stanowiła wydatki innego podmiotu niż bursa, w związku z tym w ramach dotacji przysługującej bursie nie może być rozliczona. Oceniając zasadność rozliczenia zakupów produktów do przygotowywania posiłków w kwocie 123.770.37 zł organ przywołał § 1 ust. 1 i § 2 ust. 1 lit. a rozdziału 7 Statutu bursy uchwalonego przez Radę Pedagogiczną Bursy [...] z 11 stycznia 2010 r. Na podstawie tych regulacji uznał, że całość kosztów związanych z zakupem produktów żywnościowych służących przygotowywaniu posiłków w bursie obciąża rodziców i prawnych opiekunów. Zdaniem organu brak możliwości uzyskania opłat za żywność w 100% od rodziców wychowanków bursy z powodu trudnej sytuacji materialnej rodzin, nie stanowi uzasadnienia dla sfinansowania wydatków z przedmiotowej dotacji.
Po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ I instancji stwierdził, że strona nie udokumentowała prawidłowości wydatkowania kwoty 123.077,37 zł na zakup żywności w badanym roku. Potwierdziła natomiast fakt przebywania w bursie i korzystania z wyżywienia w tym okresie: osób będących w trudnej sytuacji materialnej (pogorzelcy), wychowanków domu dziecka, którzy po ukończeniu 18 roku życia stracili prawo do przebywania w placówkach, wychowanków zameldowanych w Szczecinie, którzy z uwagi na bardzo trudną sytuację rodzinną mieszkali w bursie.
Rozpoznając odwołanie organ II instancji zauważył, że nastąpiła zmiana stanu prawnego i uznał, iż w niniejszej sprawie należy zastosować przepisy w brzmieniu obowiązującym w dacie przyznania i wydatkowana dotacji to jest 2012 r. (z wyjątkiem dotyczącym art. 90a ust. 3d u.s.o.)
Zdaniem SKO analiza akt sprawy nie potwierdziła nieprawidłowości w działaniu organu I instancji w zakresie ustalenia okoliczności pobrania przez stronę dotacji w nadmiernej wysokości. W związku z tym, iż doszło do zawyżenia ilości wychowanków bursy w poszczególnych miesiącach zarzuty odwołania, w tym zakresie organ odwoławczy uznał za niezasadne. Tym samym organ I instancji prawidłowo określił wysokość pobranej w nadmiernej wysokości w 2012 r. dotacji, tj. na kwotę 155.040,00 zł.
Organ odwoławczy za nieuzasadnione uznał, także zarzuty ukierunkowane na wykazanie wadliwości decyzji w zakresie wykorzystania przedmiotowej dotacji niezgodnie z jej przeznaczeniem. Odwołując się, w tym zakresie do brzmienia art. 90 ust. 3d u.s.o. stwierdził, że dotacja przeznaczona na realizację zadań szkoły, ograniczona jest co do zakresu ich celowości oraz bieżących wydatków szkoły. W tym zakresie wskazał, że w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że dotacja przewidziana w art. 90 u.s.o. ma charakter mieszany (podmiotowo-celowy), gdyż udziela się jej jednostkom spoza sektora finansów publicznych na dofinansowanie ich bieżącej działalności statutowej, ale również na konkretny cel – realizację dofinansowania konkretnych zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. Zwrócił uwagę, iż nie może dojść do sytuacji, aby beneficjent miał otrzymywać dotacje bez żadnych obowiązków po jego stronie, a w szczególności w zakresie wykazania faktu wydatkowania dotacji zgodnie z jej celami. Przedstawione stanowisko organ odwoławczy poparł powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych.
Wbrew zarzutom odwołania SKO nie dopatrzyło się w działaniu organu I instancji naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a., jak i art. 75 w zw. z art. 7 k.p.a. Organ I instancji w sposób dostateczny zebrał i rozpatrzył cały zebrany materiał dowodowy. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji zastosował się do wskazówek zamieszczonych w decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. i wezwał pełnomocnika strony do wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii. Strona przedkładając wyjaśnienia (pismo z [...] kwietnia 2017 r. i [...]. lipca 2017 r.) nie przedstawiła informacji ani dowodów, które mogłyby potwierdzić, w jakiej części faktycznie wydatki na żywność były finansowane przez rodziców (prawnych opiekunów) wychowanków oraz inne podmioty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się tego rodzaju naruszeń prawa, które nakazywałyby jej uchylenie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę wniesioną przez stronę oddalił.
W ocenie Sądu I instancji postępowanie administracyjne przeprowadzone przez organ I instancji, zakończone wydaniem decyzji z dnia 8 listopada 2017 r., a także postępowanie przeprowadzone wskutek wniesienia przez stronę odwołania od decyzji organu pierwszej instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zakończone zaskarżoną decyzją z dnia 12 stycznia 2018 r., odpowiadały wymaganiom wskazanym w powołanych przepisach. W toku postępowania zgromadzony został materiał dowodowy wystarczający do ustalenia stanu faktycznego i został on prawidłowo, tj. w sposób swobodny, ale nie dowolny oceniony.
Sąd I instancji podkreślił, że organ I instancji wzywał stronę do wyjaśnienia, w jakiej części wydatki na zakup żywności zostały faktycznie sfinansowane przez rodziców (prawnych opiekunów) oraz inne podmioty (np. ośrodki pomocy społecznej) jak i przedstawienia dokumentów potwierdzających finansowanie zakupu żywności oraz zwroty wydatków na żywność w roku 2012 przez inne podmioty. Strona nie była jednak w stanie wskazać żadnych konkretnych informacji ani dowodów w tym zakresie.
WSA uznał, że nieprzedstawienie wymaganej dokumentacji obciąża negatywnymi skutkami beneficjenta dotacji. Nie mogą być natomiast uwzględnione fakty, co, do których strona nie przedstawiła lub nie przytoczyła wystarczających informacji.
Zasadnie organ oparł się także na informacjach i oszacowaniu dokonanym przez dyrektora placówki – [...], które w toku postępowania nie zostało w sposób skuteczny podważone, bowiem nie podano żadnych konkretnych okoliczności i dowodów, wskazujących na możliwość odmiennego od organu wyliczenia.
Jeżeli natomiast chodzi o naruszenie art. 81a k.p.a., Sąd I instancji zauważył, że został on wprowadzony do Kodeksu postępowania administracyjnego z dniem 1 czerwca 2017 r. na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Oznacza to, że przywoływany przez stronę art. 81a k.p.a. nie znajdzie zastosowania na gruncie rozpatrywanej sprawy. Zdaniem WSA w sprawie nie zachodzą wątpliwości faktyczne, które uzasadniałyby odmienne niż zawarte w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie.
W ocenie Sądu I instancji nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 54 § 1 pkt 7 O.p., do którego odsyła art. 67 u.f.p. W sentencji decyzji organ I instancji określił od jakiego momentu należy liczyć odsetki. Nie wskazano przy tym kwoty odsetek ani sposobu ich wyliczenia zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami, w tym art. 54 § 1 pkt 7 O.p. regulującym instytucję przerwę w naliczaniu odsetek. Nie zasługuje na aprobatę zarzut dotyczący niewłaściwego zastosowania przepisu § 10 ust. 1 Załącznika Nr 1 Uchwały nr III 26/10 Rady Miasta Szczecin z dnia 28 grudnia 2010r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości wykorzystywania dotacji dla niepublicznych przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół i placówek oświatowych, funkcjonujących na terenie Miasta Szczecin, bowiem przedmiotowa Uchwała nie określa w oparciu, o jakie dokumenty następuje ustalenie w zakresie daty początkowej i końcowej uczęszczania ucznia do placówki. Zdaniem WSA, mogą to być, zatem wszelkie dokumenty, które wykażą, kiedy dany wychowanek rozpoczął albo zaprzestał uczęszczania do placówki, a w konsekwencji nastąpiło jego skreślenie z listy uczniów.
Zgromadzony, zatem materiał dowodowy, w ocenie WSA, pozwalał na określenie wysokości dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2012 r. przez organ prowadzący Bursę [...] w kwocie 155.040 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych, począwszy od dnia następującego po upływie terminu zwrotu oraz określenia wysokości dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2012 r. w kwocie 174.124,34 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania dotacji z budżetu Miasta Szczecin do dnia zapłaty.
Sąd I instancji zakreślając ramy prawne rozpoznawanej sprawie przywołał przepisy, które mają w niej zastosowanie i wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że dotacja przyznawana na podstawie tych przepisu ma charakter podmiotowo-celowy. Uznaje się, że jest to dotacja o charakterze mieszanym (podmiotowo-celowa), gdyż udziela się jej jednostkom spoza sektora finansów publicznych na dofinansowanie ich bieżącej działalności statutowej, ale również na konkretny cel – realizację dofinansowania konkretnych zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki.
WSA dodatkowo podkreślił, że organ odwoławczy orzekając w sprawie nie zastosował nowych przepisów, które nie miały zastosowania w stanie faktycznym sprawy w 2012 r., uznał jedynie, że później wprowadzone uzupełnienia tych samych przepisów miały jedynie charakter "definiujący", wydatki szkoły, które mogły być pokrywane z dotacji.
Sąd I instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, faktyczna liczba wychowanków bursy została stwierdzona w wynikach kontroli z dnia [...] sierpnia 2014 r. z postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie wobec Bursy [...] w zakresie celowości i zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi w 2012 r., w oparciu o dane z dokumentów w postaci ksiąg uczniów/wychowanków prowadzonych w formie rejestru z danymi, tj. datą przyjęcia ucznia/wychowanka do placówki i ewentualnego jego skreślenia, dzienników zajęć wychowanków oraz kart obiegowych.
Dodatkowo, w aktach sprawy znajduje się stanowiący załącznik do protokołu kontroli dokument zatytułowany "Zestawienie informacji miesięcznych o rzeczywistej liczbie wychowanków Bursy w 2012 roku". W tabelarycznym zestawieniu wskazano m.in. dane dotyczące daty przyjęcia danego wychowanka do placówki oraz daty jego ew. odejścia z Bursy, można na jego podstawie stwierdzić różnice między liczbą wychowanków wskazywaną przez Bursę Prezydentowi Miasta Szczecin w comiesięcznych informacjach o aktualnej liczbie uczniów, a stanem faktycznym. Różnice te odpowiadają tym, które wskazał organ w uzasadnieniu decyzji.
Dodatkowo podkreślił, że strona nie zgadzając się z wyliczeniem organu, co do liczby uczniów w miesiącach styczeń-grudzień 2012 r., na których przysługiwała dotacja nie poparła swoich twierdzeń żadnymi faktami oraz dowodami.
WSA podzielił stanowisko organu, że nie było podstaw do ustalenia stanu osobowego wychowanków w lipcu i sierpniu w oparciu o dane z czerwca tj. liczby 173 wychowanków. Z powyższego wynika, że doszło do zawyżenia ilości wychowanków Bursy w poszczególnych miesiącach, zaś kwestionowanie wykazanych przez organ w tym zakresie nieprawidłowości jest niezasadne. W ocenie Sądu I instancji określenie, że w 2012 r. dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości tj. w kwocie 155 040,00 zł jest prawidłowe. Za nieuzasadnione uznał także zarzuty ukierunkowane na wykazanie wadliwości decyzji w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z jej przeznaczeniem.
Na kwotę dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem składały się następujące wydatki: 20% wynagrodzenia pracowników kuchni (47.209,07 zł), energia cieplna (3.144,90 zł), żywność (123.770,37 zł).
W przypadku zakupu żywności Sąd I instancji uznał, że zaliczenie wydatków na żywność do rozliczenia ze środków z dotacji powodowałoby podwójne finansowanie wyżywienia dzieci: raz z opłat wnoszonych przez rodziców bądź ośrodków pomocy społecznej, a drugi raz z dotacji z budżetu Miasta Szczecin. Oznacza to, że wydatki związane z wyżywieniem dzieci nie mogły być finansowane z przyznanej dotacji. Wskazane przez WSA okoliczności potwierdzają, iż sfinansowane ze środków dotacji wydatki na zakup artykułów żywnościowych, w tym przypadku należało uznać za wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem.
Końcowo, odnosząc się do wydatku na energię cieplną, Sąd I instancji wskazał, że faktury za energię cieplną wystawiane były dla [...], natomiast w rozliczeniu energii cieplnej za poszczególne miesiące ustalono wydatki bursy i innych jednostek przypadające na określone jednostki stosownie do powierzchni wykorzystywanej przez te jednostki. Według rozliczeń za poszczególne miesiące w ewidencji bursy ujmowano kwoty energii cieplnej dotyczącej bursy oraz Placówki Oświatowo - Wychowawczej w Szczecinie, które to kwoty były następnie w całości sfinansowane z dotacji przyznanej na działalność bursy.
Sąd I instancji uznał że, z zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustalonego stanu faktycznego wynika, zatem, że dotacja w spornych kwotach została pobrana w nadmiernej wysokości a także wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem.
Zdaniem WSA brak jest podstaw do stosowania art. 90 ust. 2f u.s.o. do placówki oświatowej niepublicznej, jaką jest Bursa [...]. Brzmienie art. 90 ust. 2f u.s.o. jest jednoznaczne - przepis ten odnosi się wyłącznie do szkół niepublicznych, nie wymieniając placówek oświatowych. Wykładnia literalna ww. przepisu w powiązaniu z treścią art. 2 wymienionej ustawy jest wystarczająca. Ustawodawca konsekwentnie rozróżnia pojęcia "szkoła" oraz "placówka". Gdyby wolą ustawodawcy było ażeby przepis art. 90 ust. 2f u.s.o. odnosił się także do placówek oświatowych to dałby temu wyraz w przepisach. Zdaniem Sądu I instancji, brak było podstaw do zastosowania zaprezentowanej przez stronę wykładni funkcjonalnej i systemowej.
Skarżący, wnosząc skargę kasacyjną zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o uchylenie go w całości oraz umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:
- 1) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 252 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2077, dalej u.f.p.) poprzez:
- a) niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu przez Sąd okoliczności, że żądanie w decyzji zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami w terminie 15 dni od dnia doręczenia skarżonej decyzji jest nieprawidłowe ze względu na fakt, że stwierdzenie okoliczności, o których mowa w art. 252 ust. 1 pkt 1 i 2 u.f.p. następuje dopiero w decyzji ostatecznej, tj. decyzji organu II instancji;
- b) niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu Sądu, iż dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości oraz wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem oraz bezpodstawnym uznaniu, że zaistniały przesłanki uzasadniające obowiązek zwrotu pobranych dotacji;
- 2) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 90 ust. 3d u.s.o. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd, że ww. przepis wprowadza konstrukcję dotacji podmiotowo-celowej, tj. dotacji przeznaczonej na wspierania rodzajowo oznaczonej działalności podmiotu, jak i na realizacje konkretnego przedsięwzięcia społecznie użytecznego (celu), gdy tymczasem dotacja ta ma charakter podmiotowy, co w efekcie skutkowało przeprowadzeniem kontroli w zakresie wykorzystania dotacji zgodnie z jej przeznaczeniem, do czego organ I instancji nie był upoważniony;
- 3) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. § 10 ust. 1 Uchwały nr III 26/10 Rady Miasta Szczecin z dnia 28 grudnia 2010 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości wykorzystywania dotacji dla niepublicznych; przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół i placówek oświatowych, funkcjonujących na terenie Miasta Szczecin poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie poprzez przyjęcie przez Sąd, że faktyczna liczba uczniów mieszkających w Bursie, na których przysługuje przedmiotowa dotacja, może być stwierdzona na podstawie wszelkich dokumentów, które wykażą, kiedy dany wychowanek rozpoczął albo zaprzestał uczęszczania do placówki a w konsekwencji nastąpiło jego skreślenie z listy uczniów, w tym również na podstawie dzienników zajęć oraz kart obiegowych, gdy tymczasem za faktyczną liczbę wychowanków przyjmuje się uczniów przyjętych do placówki i nieskreślonych z listy uczniów, co w efekcie doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie i w konsekwencji do bezzasadnego oddalenia skargi;
- 4) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 90 ust. 2f u.s.o. poprzez jego błędną wykładnię, w szczególności poprzez przyjęcie, że przepis ten dotyczy wyłącznie szkół, gdy tymczasem dotyczy on także placówek oświatowych, co oznacza, że Bursa słusznie przyjęła dane z miesiąca czerwca 2012 r. odnośnie stanu osobowego uczniów w lipcu i sierpniu 2012 r., gdy tymczasem sąd przyjął, iż brak jest ku temu podstawy prawnej, co w efekcie doprowadziło do błędnego uznania, jakoby Bursa pobrała dotacje na zawyżoną, niezgodną ze stanem faktycznym liczbę uczniów/wychowanków;
a ponadto:
- 5) naruszenia przepisu postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 90 ust. 3d u.s.o. poprzez nieuchylenie decyzji organu pomimo jej wadliwości oraz stwierdzenie, że organ II instancji, orzekając w niniejszej sprawie nie zastosował nowych przepisów, które nie miały zastosowania w stanie faktycznym sprawy w 2012 r. oraz uznanie, że później wprowadzone uzupełnienia tych samych przepisów miały jedynie charakter "definiujący" wydatki szkoły, które mogły być pokrywane z dotacji, pomimo że organ II instancji w zasadzie nie określił, który brzmienie przepisu art. 90 ust. 3d u.s.o. uznaje za obowiązujące w niniejszej sprawie;
- 6) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewzięcie przez Sąd pod uwagę wszelkich naruszeń prawa a także przepisów prawa, które powinny znaleźć w rozpoznawanej sprawie zastosowanie oraz nieuchylenie decyzji organu pomimo jej wadliwości, a to wobec nierozpatrzenia przez organ w sposób wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności poprzez nierozpoznanie wniesionej skargi w granicach danej sprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniósło o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono.
Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art.174 pkt.1 i pkt.2 p.p.s.a.
W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.
Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art.174 pkt.2 p.p.s.a. stwierdzić należy, że w ramach podstawy kasacyjnej określonej w tym przepisie prawa strona wnosząca skargę kasacyjną winna powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym w jej ocenie uchybił Sąd I instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie odwołując się do treści art.174 pkt 2 p.p.s.a. zauważyć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Oznacza to, że obowiązkiem kasatora jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Innymi słowy kasator winien wskazać przepisy, które jego zdaniem zostały naruszone oraz uzasadnić, na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W związku z powyższym podkreślić należy, że zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania merytorycznie są nietrafne. Zasadniczo podnoszą one zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Przy czym w pierwszym przypadku, autor skargi kasacyjnej, łączy go z przepisem prawa materialnego to jest z art. 90 ust. 3 u.s.o., zaś w drugim przypadku z art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.
Warunkiem uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest ustalenie przez Sąd I instancji istnienia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej rozpatrujący daną sprawę oraz stwierdzenie, że naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a więc gdyby nie doszło do stwierdzonego powyżej naruszenia przepisów prawa, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Oznacza to, że można zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził takie naruszenie prawa, a mimo to nie spełnił dyspozycji powołanej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsce. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej organ II instancji, w uzasadnieniu swojego orzeczenia wyraźnie wskazał, że w niniejszej sprawie należy zastosować przepisy w brzmieniu obowiązującym w dacie przyznania i wydania dotacji to jest 2012 r., co zostało zaaprobowane przez Sąd I instancji.
Niezasadny jest także zarzut kwestionujący prawidłowość stanowiska organu II instancji stwierdzającego, że nowelizacja art. 90 ust. 3d u.s.o. miała charakter doprecyzowujący. Pogląd taki jest zbieżny ze stanowiskiem wyrażanym przez Naczelny Sąd Administracyjny, który stwierdził, że "...art. 90 ust. 3d u.s.o. ma charakter doprecyzowujący określenia wydatków, które mogą być pokrywane z dotacji ujętej w ust.1a -3b. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w uzasadnienie projektu ustawy nowelizującej (Druk nr 2957, publ.: http://www.sejm.gov.pl/Sejm7, str.
83) gdzie zapisano, że art. 80 ust. 3d i art. 90 ust. 3d – proponowana zmiana brzmienia ma charakter doprecyzowujący, potwierdzając (zgodnie z dotychczasową praktyką w interpretacji tego przepisu), że w ramach wydatków bieżących szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek, które mogą być pokrywane z dotacji, można uwzględniać również wydatki związane z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7 u.s.o." (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2017 II GSK 1355/15).
Nie można, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, skutecznie przyjmować w tej sprawie, że z naruszeniem art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. podjęto zaskarżoną decyzję. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza akt przedmiotowej sprawy w powiązaniu z motywami zaskarżonego wyroku prowadzi do jednoznacznych wniosków, że Sąd I instancji, przeprowadzając właściwą kontrolę legalności zaskarżonego aktu, w sposób prawidłowy ocenił zgromadzony materiał dowodowy. Należy podkreślić, że na skarżącym kasacyjnie ciąży obowiązek precyzyjnego rozliczenia się z otrzymanych środków publicznych dotacji oświatowej. Jego obowiązkiem było dostarczenie organom niezbędnych danych umożliwiających ocenę prawidłowości wykorzystania dotacji. Dane te winny wynikać z dokumentacji księgowej, finansowej, organizacyjny i dotyczącej przebiegu nauczania. Podkreślić należy, że organ kontrolujący prawidłowość wykorzystania otrzymanej dotacji oświatowej na realizację zadań wskazanych w art. 90 ust. 3d u.s.o. nie ma obowiązku poszukiwania dowodów wskazujących na ich prawidłowe wykorzystanie.
To na podmiocie dotowanym ciąży obowiązek wykazania, że dotacja wykorzystana została zgodnie z przeznaczeniem, o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie. W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie nie wywiązał się z tego obowiązku, dlatego też zebrany w sprawie materiał dowodowy dał Sądowi I instancji podstawę do stwierdzenia, że finansowanie ze środków dotacji wydatków na zakup artykułów żywnościowych należy uznać za wykorzystywane niezgodnie z przeznaczeniem.
Za niezasadny należy uznać zarzut zawyżenia dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w związku z wynagrodzeniem pracowników kuchni. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji, odnosząc się do tych kwestii wskazał, iż zasadnie organy oparły się na informacjach i oszacowanie dokonanych przez dyrektora placówki [...]. Zauważył, że w toku postępowania nie zostały one w sposób skuteczny podważone, bowiem skarżący kasacyjnie nie przedstawił żadnych konkretnych okoliczności i dowodów, które dałyby organom możliwość odmiennego wyliczenia tej kwoty. Zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż nie przedstawienie wymaganej dokumentacji obciąża negatywnymi skutkami beneficjenta dotacji i nie mogą być uwzględnione fakty, co, do których skarżący kasacyjnie nie przedstawił wystarczających informacji.
Za chybiony należy uznać także zarzut braku odniesienia się przez Sąd I instancji do kwestii rozliczenia energii cieplnej. Jak podał WSA według rozliczeń za poszczególne miesiące w ewidencji bursy ujawniono kwoty energii cieplnej dotyczącej bursy oraz innych jednostek to jest Placówki Oświatowo - Wychowawczej w Szczecinie, które to kwoty były następnie w całości finansowane z dotacji przeznaczonych na działalności bursy. Działania takie są sprzeczne z celem dotacji i prowadzi do dotowania innego podmiotu do tego nieuprawnionego. Dlatego rozliczenie energii elektrycznej za poszczególne miesiące przy uwzględnieniu powierzchni wykorzystywanej przez bursę i inne jednostki należy uznać za prawidłowe, a taki sposób ustalenia wydatków bursy na energię cieplną zaakcentował Sąd I instancji.
W tym stanie rzeczy należy uznać za prawidłowy stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji, a w związku z powyższym ocenę zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego należy przeprowadzić w odniesieniu do przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego stanowiącego podstawę faktyczną orzekania.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art.174 pkt 1 p.p.s.a. uznać należy, iż są one niezasadne.
Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt 1) petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, że zgodnie z art. 252 ust. 1 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego:
- 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,
- 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości
- - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2.
W myśl art. 252 ust. 5 u.f.p. zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości.
Zgodnie zaś z art. 252 ust. 6 u.f.p. odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia:
- 1) przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem;
- 2) następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości.
Zgodnie z art. 252 ust. 1 u.f.p. dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, pobrana nienależnie lub w nadmiernej wysokości, co do zasady, podlega zwrotowi w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności. W tym stanie rzeczy stwierdzenie w protokole kontroli, że dotacja była pobrana w nadmiernej wysokości oraz wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, w razie potwierdzenia tego ustalenia w postępowaniu dowodowym w sprawie o zwrot dotacji, uzasadnia naliczanie odsetek od daty tego stwierdzenia w protokole kontroli, bowiem już od tej daty strona powinna liczyć się z obowiązkiem zwrotu dotacji. Pogląd odmienny prowadziłby do sytuacji, że przez cały czas trwania postępowania o zwrot dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, strona korzystałaby z nienależnie pobranych pieniędzy publicznych całkowicie "bezkosztowo", tj. bez obowiązku zapłaty odsetek za ten okres.
Oczywiście wiążąca stronę data początkowa naliczania odsetek zostaje określona dopiero w decyzji o zwrocie dotacji i dopiero wówczas, kiedy postępowanie w sprawie o zwrot dotacji potwierdzi stwierdzenia zawarte protokole kontroli. W rozpoznawanej sprawie okoliczności pobrania dotacji w nadmiernej wysokości oraz wykorzystanie niezgodnie z przeznaczeniem ustalone zostały w protokole kontroli. Jednak organ I instancji w decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. nakazał zwrot dotacji w terminie 15 dni od doręczenia decyzji, to jest w terminie korzystniejszym dla skarżącego kasacji. Brak stanowiska WSA w tym w tej kwestii nie ma istotnego znaczenia dla oceny prawidłowości zapadłego wyroku, skoro stwierdził, że w toku postępowania zgromadzony został materiał dowodowy wystarczający do ustalenia stanu faktycznego i został on prawidłowo, tj. w sposób swobodny ale nie dowolny oceniony.
Za niezasadny uznać należy zarzut zawarty w pkt 2) petitum skargi kasacji. Sąd I instancji zasadnie stanął na stanowisku, że tzw. dotacja oświatowa ma mieszany charakter: podmiotowo - celowy, gdyż udzielana jest jednostkom spoza sektora finansów publicznych na każdego ucznia, ale jednocześnie przeznaczona jest na ściśle określony cel polegający na realizacji konkretnych zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Rolą dotacji nie jest, zatem subsydiowanie wszelkiej działalności szkoły lub placówki czy też wsparcie podmiotu te placówki prowadzącego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracji uznać należy, że interpretacja art. 90 ust. 3 d u.s.o. wskazuje, że dotacje przeznaczane na realizację zadań szkoły, ograniczone są, co do zakresu ich celowości, oraz do bieżących wydatków szkoły. Są one, zatem przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, przy czym mogą być wyłącznie wydatkowane na pokrycie bieżących wydatków szkoły. Wysokość dotacji zależy przy tym od ilości uczniów danej szkoły (art. 90 ust. 3 u.s.o.). Z przepisów tych wynika, że jakkolwiek przyznanie dotacji pozostaje w ścisłym związku z ilością uczniów, którzy uczęszczają i pobierają naukę w szkole, a zatem, w tym zakresie dotacja ma charakter podmiotowy, to jej wydatkowanie zostało ograniczone przez określenie celów, na jakie może być ona wydana (charakter podmiotowo-celowy).
Tym samym powołane przepisy wyznaczyły granice wykorzystania środków dotacyjnych, wskazując nie tylko na celowość, przeznaczenie tego wykorzystania, ale także na samo ich wydatkowanie w rozumieniu poniesienia wydatku, jako formy rozdysponowania środków dotacyjnych. Potwierdza to dodany przez art. 1 pkt 38 lit. e ustawy z dnia 19 marca 2009 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 56, poz. 458) z dniem 22 kwietnia 2009 r. ustęp 3d.
Podkreślić należy, że aby dotację można było uznać za wydatkowaną zgodnie z art. 90 ust. 3d u.s.o. beneficjent musi spełnić dwa warunki. Po pierwsze dotacja musi zostać wydatkowana na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Po drugie dofinansowanie to powinno dotyczyć wydatków bieżących. Inaczej rzecz ujmując dotacja musi być przeznaczona na wydatki bieżące służące realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Sama u.s.o. nie zawiera przy tym własnej definicji pojęcia "wydatki bieżące". Dlatego zgodnie z zasadami wykładni systemowej pod zastosowanym w tej ustawie pojęciem wydatków bieżących należy rozumieć "wydatki bieżące" określane w art. 124 ust. 3 w zw. z art. 236 ust. 2 u.f.p.
Nie sposób, zatem przyjąć – w świetle art. 90 ust. 3d u.f.p. –, że dotacja może być wydatkowana na każdy cel, a beneficjent, który ją otrzymał nie ma żadnych obowiązków w szczególności w zakresie wykazania faktu wydatkowania dotacji zgodnie z jej celem. Nadmienić należy, że składowi orzekającemu znane jest stanowisko NSA prezentowane w wyroku z dnia 12 grudnia 2013 r., przywołane w skardze kasacyjnej, jest ono jednak odosobnione.
Podnosząc zarzut (pkt 3 petitum skargi kasacji) naruszenia prawa materialnego, tj. § 10 ust. 1 Uchwały nr III 26/10 Rady Miasta Szczecin z dnia 28 grudnia 2010 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości wykorzystywania dotacji dla niepublicznych; przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół i placówek oświatowych, funkcjonujących na terenie Miasta Szczecin, autor skargi kasacyjnej kwestionuje prawidłowość ustaleń dotyczących faktycznej liczby uczniów mieszkających w bursie. W związku z tym podkreślić należy, że autor skargi kasacyjnej podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie kwestionował prawidłowości powyższych ustaleń. Jak wyżej wykazano nie zdołał także podważyć przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego stanowiącego podstawę faktyczną orzekania. Trzeba podkreślić, że zarzut błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego, stawiany przez skarżącego kasacyjnie, aby był skuteczny musi zostać oparty na wykazaniu, że Sąd I instancji stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli, że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa.
Jednocześnie należy zaznaczyć, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący kasacyjnie uznaje za prawidłowy. Ponadto zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego stanowi podstawę kasacyjną jedynie w przypadku, jeżeli nastąpiło przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Dlatego też w orzecznictwie NSA panuje niekwestionowany pogląd, że próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie i od dawna przyjmuje się, że kwestionowanie ustaleń i ocen stanu faktycznego sprawy w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym może być skuteczne jedynie wówczas, gdy towarzyszą mu zarzuty o charakterze proceduralnym.
Nie można natomiast kwestionować - jak w tym przypadku - prawidłowości ustalenia faktycznej liczby uczniów przyjętych do placówki i nieskreślonych z listy uczniów, w ramach zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisów materialnoprawnych. Naczelny Sąd Administracyjny, jak już wspomniano, jest związany granicami skargi kasacyjnej, w tym określonymi w skardze jej podstawami. Skoro skarżący kasacyjnie nie zakwestionował skutecznie, poprzez postawienie odpowiednich zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, ustalonego w sprawie stanu faktycznego i dokonanej przez organ jego oceny, to w konsekwencji nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia § 10 ust. 1 Uchwały nr III 26/10 Rady Miasta Szczecin z dnia 28 grudnia 2010 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości wykorzystywania dotacji dla niepublicznych; przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół i placówek oświatowych, funkcjonujących na terenie Miasta Szczecin, bowiem organ prawidłowo zastosował ten przepis w ustalonym i niepodważonym w toku postępowania stanie faktycznym sprawy.
Niezasadny jest także zarzut w błędnej wykładni art. 90 ust. 2f u.s.o. Zgodnie z przepisem, w przypadku szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych, w których zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w klasach (semestrach) programowo najwyższych kończą się w kwietniu lub czerwcu, dotacja, o której mowa w ust. 2a, przysługuje również na każdego absolwenta szkoły w okresie od miesiąca następującego po miesiącu, w którym ukończył szkołę, do końca roku szkolnego, w którym absolwent ukończył szkołę. W stanie faktycznym ustalony w rozpoznawanej sprawie, wyżej cytowanej przepis nie ma zastosowania, albowiem z jego brzmienia jednoznacznie wynika, że dotyczy on wyłącznie szkół niepublicznych nie zaś placówek oświatowych, jaką jest bursa prowadzone przez skarżącego kasacyjnie, na co prawidłowo wskazał Sąd I instancji.
Należy podkreślić, że art. 2 u.s.o. (w brzmieniu obowiązującym w 2012 r.) odróżniał szkoły i ich rodzaje (pkt 2 tegoż artykułu) od placówek oświatowo-wychowawczych (pkt 3 tegoż artykułu). Dlatego zgodzić należy się z WSA, że gdyby ustawodawca chciał, aby przepis art. 90 ust. 2f u.s.o. odnosił się także do placówek oświatowo-wychowawczych dałby temu wyraz w treści przepisów.
Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną uznając ją za bezzasadną. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 2 pkt 7 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 265).