Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 157/21 - po rozpoznaniu skargi Gminy Stary Brus (dalej: skarżąca lub Gmina) na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego (dalej: organ lub Zarząd) z dnia 26 stycznia 2021 r., nr BOD-II.431.1.6.2020.SWW, w przedmiocie zwrotu środków europejskich stanowiących dofinansowanie udzielone na realizację projektu – oddalił skargę.
Gmina w skardze kasacyjnej zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji. Wniosła też o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego i zrzekła się przeprowadzenia rozprawy.
Sądowi pierwszej instancji zarzucono w trybie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi mające wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:
- - naruszenie prawa materialnego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz art. 207 ust. 9 w zw. z art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych poprzez nieprawidłowe uznanie, że Zarząd Województwa Lubelskiego dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotu zamówienia, właściwie interpretując przepisy prawa materialnego i stwierdzając, że dostawca była głównym przedmiotem zamówienia, w sytuacji gdy prawidłowa ocena w tym zakresie sprowadza się do konstatacji, ze przeważający charakter w przedmiotowym zamówieniu mają roboty budowlane, a to z kolei przesądza o tym, że środki zostały wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem;
- - naruszenie prawda materialnego, tj. art. 145 § 1 lit. a) w zw. z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych oraz działu 25 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2012 r. w sprawne wykazu robót budowlanych w zw. z art. 40 ust. 3 Ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawno zamówień publicznych poprzez nieprawidłowe uznanie, że Zarząd Województwa Lubelskiego właściwie zinterpretował przepisy materialne oraz dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotu zamówienia w sytuacji, gdy prawidłowa interpretacja tych przepisów przysądza, że głównym przedmiotem zamówienia były roboty budowlane;
- - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 lit. a) w zw. z art. 7 ust. 1 ustawmy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych poprzez jego nieprawidłową interpretację i uznanie, że wskazanie przez Gminę Stary Brus w zamówieniu kryterium "Reakcja na serwis" mogło negatywnie wpłynąć na zachowanie zasady uczciwej konkurencji oraz powodować nierówne traktowanie wykonawców, w sytuacji, gdy kryterium to miało na celu jedynie zapewnienie odpowiedniej jakości serwisu gwarancyjnego jednocześnie określało rzetelność oferentów w zakresie wykonywania serwisu gwarancyjnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżąca zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do - niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a - oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów kasacyjnych, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ze względu na zakres i konstrukcję podniesionego w petitum skargi kasacyjnej zarzutów i sposobu w jaki je uzasadniono, wstępnie przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Dlatego wprowadzony został obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 p.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami.
Zatem zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną.
Z art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przypisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zaś zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie spełnia warunków, o których mowa wyżej.
Skarżąca kasacyjnie w ramach sformułowania zarzutów naruszenia prawa materialnego (które w wierszu poprzedzającym zostały wskazane jako naruszenia przepisów postępowania) poprzez nieprawidłową interpretację i zastosowanie (w skardze kasacyjnej: "nieprawidłowe uznanie") uzasadnia je poprzez podważanie ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie a dotyczących: - określenia głównego przedmiotu zamówienia publicznego (tiret pierwsze i drugie petitum skargi kasacyjnej) oraz oceny kryterium zamówienia publicznego określonego jako "reakcja na serwis" (tiret trzecie petitum skargi kasacyjnej). Uzasadnienie zaś tych zarzutów stanowi polemikę z oceną tychże okoliczności faktycznych. Na marginesie już tylko dodać można, że w skardze kasacyjnej nie podjęto żadnej próby czy to wskazania prawidłowej - zdaniem Gminy - wykładni przywołanych w zarzutach regulacji prawnych, czy też wskazania na czym polegało niewłaściwe ich zastosowanie.
W takim stanie, mając na uwadze wskazane niezbędne elementy skargi kasacyjnej, a także brak wyartykułowania zarzutów naruszenia przepisów postępowania i ich wymaganego uzasadnienia, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za nieusprawiedliwioną i jako taką oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).