Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 czerwca 2005 r. o sygnaturze V SA/Wa 2761/04 oddalił skargę Spółki Cywilnej "[...]" – J. L., L. Y. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2004 r. o nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Celnego Port Lotniczy w Warszawie z dnia 10 listopada 2000 r. o nr [...], którą uznano zgłoszenie celne z dnia 6 listopada 2000 r. zawarte w dokumencie SAD nr E13 [...] za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji taryfowej, stawki celnej i kwoty długu celnego w stosunku do preparatów o nazwach handlowych Ginsengcha i Ginsengpian i zaklasyfikowano je do kodu PCN 2106 90 98 0 ze stawką celną 25% zamiast deklarowanej PCN 1211 20 00 0 ze stawką celną preferencyjną 0%. Decyzja organu II instancji utrzymała w mocy decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł (po ponownym rozpoznaniu sprawy przez ten organ) z dnia 23 kwietnia 2001 r. nr [...]
Sąd I instancji uznał, że trafne jest stanowisko organów o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa materialnego. Zastosowanie do spornych preparatów pozycji 2106 taryfy celnej nie stanowi rażącego naruszenia prawa, skoro klasyfikacja ich jest niejednoznaczna. Nieprawidłowa interpretacja przepisów i błędne ich zastosowanie nie może być utożsamiane z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa materialnego zachodzi wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest ewidentnie sprzeczne z wyraźnym i niebudzącym wątpliwości interpretacyjnych przepisem. Chodzi więc o to, że załatwiona sprawa stanowi zaprzeczenie stanu prawnego w całości lub w części.
Powyższa ocena została sformułowana w związku z oceną, że importowany preparat złożony z wyciągów żeńszenia i z korzeni żeńszenia nie ma charakteru leku z działu 30 taryfy celnej, gdyż nie zawiera substancji czynnych leczących choroby. Stanowi jedynie środek farmaceutyczny wspomagający i stymulujący, a więc uzupełniający terapię. Brak cech działania terapeutycznego w zakresie leczenia, eliminuje także z pozycji PCN 3004 90 19 0, o której mowa w opinii prof. dr hab. Haliny Strzeleckiej i mgr farmacji Tomasza Krasuckiego, a także ulotce dotyczącej preparatu Ginsana oraz WIT. Fakt rejestracji preparatów jako środków farmaceutycznych nie przesądza o ich klasyfikacji taryfowej jako leków, ponieważ taryfikacja celna i wpis do rejestru środków farmaceutycznych są odrębnymi postępowaniami.
Kryteria decydujące o taryfikacji celnej i uznaniu towaru za towar dopuszczony do obrotu jako środek farmaceutyczny, nie są identyczne.
Powyższe wnioski wynikały z wykonania zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 września 2002 r. (sygn. akt V SA 2349/01) uchylił decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 17 lipca 2001 r. o nr [...] i nakazał przy ocenie posłużyć się wiedzą specjalistyczną, a wiec opinią biegłego, która mogłaby przyczynić się do wyjaśnienia rozbieżności stanowisk w sprawie klasyfikacji przedmiotowych preparatów. Uzupełniono także wcześniejszą opinię Instytutu Gruźlicy i Chorób Płuc z dnia 5 kwietnia 2001 r. Wystąpiono także do Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych w Warszawie oraz o opinię Wydziału Farmacji Akademii Medycznej w Krakowie.
Powyższe oznaczało, że wydane decyzje nie naruszały prawa i dlatego skarga podlegała oddaleniu.
W skardze kasacyjnej Spółka Cywilna "[...]" J.L. i L. Y. w Warszawie zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego. Domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenia zwrotu kosztów sądowych, w tym zastępstwa procesowego. Powołując się na naruszenie prawa materialnego zarzuciła błędną wykładnię art. 13 § 1, 3, 5 ustawy z 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117 z 1997 r. z późn. zm.) i art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.).
W uzasadnieniu podała, że przyjęcie niejednoznaczności jest sprzeczne z dotychczasowym orzecznictwem podkreślającym jednoznaczność klasyfikacji taryfowej. Stanowisko takie jest wynikiem błędnej wykładni art. 13 § 1, 3, 5 – Kodeksu celnego. W sprawie klasyfikacji taryfowej importowanych preparatów wypowiedział się dwa razy Naczelny Sąd Administracyjny. Stanowiska te są różne, a to oznacza, że należało przeprowadzić dowodowe postępowanie wyjaśniające dotyczące właściwości preparatu, aby prawidłowo ocenić towar. Brak przeprowadzenia tego postępowania, rażąco narusza obowiązujące zasady postępowania organów celnych. Chodzi o art. 122, 187 i 197 – Ordynacji podatkowej. Uznanie zatem przez Sąd I instancji, że stan taki nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a jest wynikiem błędnej wykładni art. 247 § 1 pkt 3 – Ordynacji podatkowej.
Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Podał, że wydany wyrok jest zgodny z prawem, a podniesione zarzuty w skardze kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia wymogi określone w art. 174, 175 § 1, 176 oraz 177 § 1 tej ustawy. Oznacza to, że zaistniały podstawy do merytorycznego jej rozpoznania.
Przepis art. 183 § 1 powołanej wyżej ustawy obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania.
Jak wskazano wyżej, skargę kasacyjną oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się nieusprawiedliwione.
Skarżąca powołując naruszenie przepisów postępowania, jako mających wpływ na wynik sprawy, wskazała art. 122, 187, 197 i 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacji podatkowej (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.). Oznacza to, że nie zostały przytoczone żadne inne przepisy proceduralne, pod rządami których został wydany zaskarżony wyrok. Znaczenie powyższe polega na tym, że w postępowaniu kasacyjnym nie rozpatruje się danej sprawy po raz drugi od początku do końca z urzędu. O ile ocenia się sprawę, to jedynie w granicach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, jak to już podano na wstępie niniejszych rozważań. Chodzi wówczas o wykazanie naruszenia prawa przez Sąd I instancji, czyli przepisów postępowania sądowego określonych w cytowanej już wcześniej ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie postępowania przed organami administracji publicznej.
W ramach tej podstawy kasacyjnej, skarżący jest zobligowany powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił Sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Powyższe wskazuje, że wobec braku sformułowania podstawy kasacji dotyczącej naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), podniesione zarzuty w tym zakresie z powyższych powodów pozostały poza oceną w niniejszym postępowaniu jako prawnie nieskuteczne. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym sprawy będącym podstawą wydania zaskarżonego wyroku.
W konsekwencji dla oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny trafności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny ustalony przez Sąd w zaskarżonym wyroku, tym bardziej że skarżąca naruszenie tego prawa uzależniła od przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Trafnie wobec tego Sąd I instancji przyjął, że skoro niniejsze postępowanie dotyczy trybu kwalifikowanego, to niniejsze postępowanie nie może prowadzić do oceny decyzji według zasad w trybie zwykłym. Wynika to z rodzaju wad wymienionych w art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacji podatkowej (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Chodzi zatem o wady o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Eliminacja takiej decyzji następuje w trybie i na zasadach określonych w powyższej ustawie. Należało zatem ocenić – czy zastosowanie w stosunku do preparatów Ginsengcha i Ginsengpian pozycji 2106 taryfy celnej stanowi rażące naruszenie prawa, skoro zostały także zaklasyfikowane do pozycji 3004.
Trafnie Sąd I instancji przyjął, że klasyfikowanie towarów do różnych kodów PCN nie jest rażącym naruszeniem prawa i nie może prowadzić do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego w trybie kwalifikowanym. Oznaczać może jedynie niejednoznaczność prowadzącą do oceny w granicach zwykłego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa, to wada kwalifikowana stanowiąca zaprzeczenie stanu prawnego w całości lub w części. Nie można przyjąć, że niejednoznaczność, to wyraźna i oczywista sprzeczność z treścią przepisów prawa prowadząca do rażącego naruszenia przepisów prawa, a w konsekwencji podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji.
Powyższe oznacza, że nie można przyjąć błędnej wykładni art. 13 § 1, 3 i 5 – Kodeksu celnego. Podkreślić przy tym należy, że istotnie klasyfikacja towarowa w myśl powyższych przepisów niewątpliwie podlega warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz Ogólnym Regułom Interpretacji Nomenklatury Scalonej zapewniającym jednolitą interpretację. Oznacza to, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z uwzględnieniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zarzut naruszenia tychże przepisów należało wobec tego uznać za bezzasadny, albowiem w rzeczywistości w ramach tego zarzutu strona zakwestionowała stan faktyczny w sposób przewidziany dla trybu zwykłego, a który jak wcześniej wykazano, nie mógł być skutecznie podważony.
Reasumując powyższe, należało przyjąć, że dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocena jest prawidłowa i nie narusza powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Skarga wobec tego podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.