Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 listopada 2004r. sygn. akt SA/Sz 2569/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Zakładu Przemysłu Cukierniczego "[...]. z siedzibą w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 2 października 2002r. Nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej i długu celnego uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził od Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie na rzecz strony skarżącej koszty postępowania, z następującym uzasadnieniem.
W dniu 8 października 2000r. Zakłady Przemysłu Cukierniczego "[...]. z siedzibą w Krakowie wystąpiły o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu tłuszczu roślinnego uwodornionego o nazwie handlowej [...] klasyfikując go do pozycji 1516 Taryfy celnej. W wyniku przeprowadzonej w firmie kontroli przez funkcjonariuszy Regionalnego Inspektoratu Celnego w Krakowie, stwierdzono nieprawidłowości w zakresie klasyfikacji towaru.
Dyrektor Urzędu Celnego w Szczecinie decyzją z dnia 4 stycznia 2002r. nr [...] uznał to zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym klasyfikacji towaru, stawki celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego wskazując jako prawidłowy kod 1517 90 93 0 Taryfy celnej. W niniejszej sprawie organ dokonał rozstrzygnięcia w oparciu o informacje zawarte w certyfikacie producenta, zgodnie z regułą 1 ORINS, Wyjaśnieniami do Taryfy Celnej oraz opinią Światowej Organizacji Celnej.
W wyniku wniesionego przez spółkę odwołania, Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie decyzją z dnia 2 października 2002r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że klasyfikacja tłuszczu [...] dokonana przez organ I instancji jest w pełni uzasadniona. Z certyfikatu dotyczącego produktu wystawionego przez firmę [...] ze Szwecji wynika, że sporny produkt stanowi mieszaninę oleju palmowego i rzepakowego, która poddana została procesom uwodornienia i rafinowania. Organ celny powołał się ponadto na opinię nr [...] z dnia 6 czerwca 2001r. wydaną przez Światową Organizację Celną, z której wynika, że poz. 1517 dotyczy jadalnych mieszanek ze zwierzęcych tłuszczy lub olejów.
Również wyjaśnienia do Taryfy celnej (tom V w części "Opinie Klasyfikacyjne na str. 2292" potwierdzają, że mieszanina olejów bez względu na rodzaj przetworzenia objęta jest pozycją 1517, a nie 1516. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie Wiążące Informacje Taryfowe wydane przez administrację celną Wielkiej Brytanii, na które powołała się strona, podobnie jak WIT w Polsce nie są wiążące dla organów celnych orzekających w niniejszej sprawie.
Za zbędne uznał organ II instancji przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, albowiem walor opinii biegłego potwierdzają opinie opracowywane przez Światową Organizację Celną, tj. specjalistów z zakresu towaroznawstwa i klasyfikacji taryfowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu skargi uznał, że w niniejszej sprawie organy celne poprzestały na własnej interpretacji przepisów i na własnych wnioskach z opinii klasyfikacyjnej Sekretariatu WCO z dnia 6 czerwca 2001r. Sąd podkreślił, że opinia taka może być jednym dowodów w rozumieniu art. 178 Ordynacji podatkowej, oraz że organ pominął okoliczność, że przedmiotowa opinia nie dotyczy wprost spornego towaru.
Zdaniem Sądu powyższa opinia potwierdza jedynie to, że obok tłuszczów mamy do czynienia również z mieszaniną tłuszczów, nie daje jednak odpowiedzi na pytanie, co należy rozumieć pod pojęciem mieszaniny tłuszczów. Ponadto niniejszej opinii poddane były mieszanki tłuszczy pod nazwą "[...]", czyli mieszanka rafinowanego oleju palmowego i estryfikowanego oleju palmowego oraz "inES 38" sterynowanego oleju palmowego i uwodornionego oleju z nasion palmowych. Nie daje ona odpowiedzi na pytanie, jak klasyfikować sporny tłuszcz, tj. mieszaniny różnych tłuszczy poddanej odpowiednim procesom chemicznym.
Sąd stwierdził, że kwestia czy dany tłuszcz jest produktem jednorodnym, czy też mieszaniną nie jest jedynym kryterium decydującym o dokonaniu rozróżnienia, gdyż powołane pozycje klasyfikacji kładą wyraźny nacisk na stopień przetworzenia tłuszczu oraz odwołują się do jadalności. Zdaniem Sądu z pisma producenta wynika, że Akofect SP jest produktem całkowicie (w całości) rafinowanym, czyszczonym bądź oczyszczonym przez uwodornienie, bądź przez rozdrobnienie (rozcząstkowanie) tłuszczu, w którym żadne inne procesy technologiczne nie zostały zastosowane.
WSA w Szczecinie podkreślił, że z wykładni językowej pozycji 1517 taryfy celnej wynika, iż powinny być do niej klasyfikowane wszystkie produkty powstałe przez zmieszanie różnych tłuszczów ("jadalne mieszaniny lub wyroby z tłuszczów"), natomiast do pozycji 1516 oleje, tj. "tłuszcze i oleje zwierzęce" według nazewnictwa organów – pojedyncze tłuszcze. Rozważenia więc wymagało w niniejszej sprawie, co należy rozumieć przez "mieszaniny" – czy z mieszaniną, o której mowa w pozycji 1517 klasyfikacji mamy do czynienia, gdy mieszanina trzech olejów została przetworzona i powstał nowy typ tłuszczu, o innych niż pierwotne właściwościach fizyko-chemicznych, czy też przez mieszaniny rozumieć należy zmieszanie różnych tłuszczy bez poddawania przetworzeniu.
Sąd zwrócił uwagę, że strony odmiennie określają cechy sprowadzonego towaru, a ich określenie wymaga wiedzy specjalistycznej, której ani organy celne, ani Sąd nie posiadają.
W konkluzji Sąd stwierdził, że organy celne nie przeprowadzając dowodu z opinii biegłego nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej), czym naruszyły art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponownego rozpatrzenia wymaga, zdaniem Sądu, przede wszystkim kwestia cech i właściwości spornego produktu, w kontekście pojęć i sformułowań pozycji 1516 i 1517 Taryfy celnej, w tym ewentualnie podjęcie działań zgodnie z art. 7 Międzynarodowej Konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów sporządzonej w Brukseli dnia 14 czerwca 1993r. (Dz. U. Nr 11 z 1997r., poz. 63).
Od powyższego wyroku Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie złożył skargę kasacyjną wnosząc o:
- - jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, jak również o zasądzenie kosztów, ewentualnie
- - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie kosztów procesu.
W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił:
- - naruszenie prawa materialnego - tj.:
- - art. 13 Kodeksu celnego przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd, iż organ celny stosując taryfę celną poprzestał na własnej interpretacji przepisów i na własnych wnioskach z opinii klasyfikacyjnej Sekretariatu WCO, dokonał własnej interpretacji klasyfikacji przedmiotowego towaru w sytuacji, gdy zgodnie z treścią wskazanej normy prawnej Taryfa celna wraz z Wyjaśnieniami do taryfy celnej mają charakter normatywny i stanowią w prawie celnym rodzaj legalnej definicji pojęć zawartych w przepisach prawa,
- - art. 13 § 4 Kodeksu celnego w związku z treścią § l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 107, poz. 1217 ze zm.) przez błędne przyjęcie przez Sąd, że o zakwalifikowaniu przez organ celny towaru do pozycji 1517 taryfy celnej decyduje rozróżnienie, czy z mieszaniną, o której mowa w pozycji 1517 mamy do czynienia, gdy mieszanina trzech olejów została przetworzona i powstał nowy typ tłuszczu, o innych niż pierwotnie właściwościach fizyko-chemicznych, czy też poprzez mieszaninę należy rozumieć zmieszanie różnych tłuszczy bez poddawania przetworzeniu w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie stopień przetworzenia nie ma znaczenia, a istotnym jest fakt zmieszania trzech rodzajów olejów roślinnych,
- - art. 85 § 1 Kodeksu celnego przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd, iż organ nie posiadał dostatecznych dowodów pozwalających na określenie stanu towaru w sytuacji, gdy na podstawie posiadanych dokumentów, Taryfy celnej oraz Wyjaśnień do taryfy celnej możliwe było dokonanie prawidłowej jego klasyfikacji przez organ celny,
- - naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) przez wadliwe przyjęcie, że na podstawie art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego organ celny był zobowiązany powołać biegłego lub biegłych w celu wydania opinii, albowiem określenie cech sprowadzonego przez stronę towaru wymaga wiedzy specjalistycznej, a takiej zdaniem Sądu, ani organ celny, ani Sąd nie posiada. Powyższe stwierdzenie Sądu miało, zdaniem skarżącego, istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowiło podstawę uchylenia decyzji organu celnego w sytuacji, gdy stan towaru był znany, zaś klasyfikacja towarowa należy wyłącznie do organów celnych,
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającego na niewskazaniu w uzasadnieniu orzeczenia jaki stan faktyczny sprawy Sąd uznał za bezsporny oraz niezawarciu oceny prawnej zastosowanej klasyfikacji towaru, a odniesienie się jedynie do stwierdzenia, że skoro dwa różne organy celne stosują odmienną klasyfikację celną towaru, to niezbędne jest w sprawie powołanie biegłego. Jednocześnie Sąd uchylając decyzję nie wskazał, w jakim zakresie ów biegły miałby się wypowiedzieć.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie stwierdził, że organ celny przy rozpoznawaniu sprawy uwzględnił zapisy normatywne wynikające z Taryfy celnej, jak i z Wyjaśnień do taryfy celnej oraz z opinii klasyfikacyjnej Sekretariatu WCO z dnia 6 czerwca 2001r. oraz ustosunkował się do opinii przedstawionych przez stronę. Skarżący podkreślił, iż zawarte w taryfie celnej i wyjaśnieniach do niej unormowania nie mają charakteru wskazówek interpretacyjnych, lecz stanowią one dla organu wiążące źródło prawa, rodzaj legalnej definicji pojęć zawartych w przepisach prawa.
Skarżący nie zgodził się z poglądem Sądu, że niezbędnym dla dokonania prawidłowej klasyfikacji towaru jest powołanie biegłego celem wyjaśnienia "co należy rozumieć przez mieszaniny..." Skarżący stwierdził, iż pojęcie mieszaniny nie jest wprost zdefiniowane w taryfie celnej, jego definicja wynika z uwag i komentarzy do działu 15 Taryfy celnej i podkreślił, że w niniejszej sprawie nie rodzaj przetworzenia, a fakt użycia dwóch składników, które zmieszano przesądza o klasyfikacji do pozycji 1517 Taryfy celnej.
Zdaniem skarżącego błędne jest stanowisko Sądu, że organ celny nie dysponował stosowną dokumentacją i wiedzą umożliwiającą dokonanie właściwej klasyfikacji. Skarżący podkreślił, że w niniejszej sprawie z certyfikatu wystawionego przez eksportera, tj. firmę [...] ze Szwecji, stanowiącego załącznik do zgłoszenia celnego bezspornie wynika, iż przedmiotem importu była mieszanina oleju rzepakowego 84% i palmowego 16% o handlowej nazwie [...], która została poddana procesom uwodornienia, rafinowania i frakcjonowania, czego nie kwestionowały strony, ani Sąd. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie jadalne mieszaniny tłuszczów lub olejów należy klasyfikować do pozycji 1517, jadalne tłuszcze lub oleje do pozycji 1516, natomiast niejadalne mieszaniny tłuszczów lub olejów do pozycji 1518. W opinii skarżącego "[...]" jest mieszaniną jadalną i podlega klasyfikacji do pozycji 1517, czego potwierdzeniem jest komentarz do w/w pozycji, zawarty w Wyjaśnieniach do taryfy celnej, stanowiących załącznik rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Dz. U. Nr 74, poz. 830).
Skarżący podniósł ponadto, że w V tomie Wyjaśnień w części "Opinie klasyfikacyjne" str. 2292 zamieszczono m.in. klasyfikację: olej będący mieszaniną różnych olejów – 151790, a to potwierdza, że mieszanina olejów bez względu na rodzaj przetworzenia objęta jest pozycją 1517, a nie pozycją 1516.
Błędne jest w opinii skarżącego stanowisko Sądu, zgodnie z którym dla ustalenia prawidłowej klasyfikacji niezbędne jest wyjaśnienie, czy przedmiotowy towar jest jadalny, czy też nie, bowiem na str. 151 tom I w/w Wyjaśnień wskazano, że pozycja 1517 obejmuje m.in. imitację smalcu, płynną margarynę i tłuszcze dodawane dla kruchości ciasta, które trudno uznać jako nadające się do bezpośredniej konsumpcji, co potwierdza, zdaniem skarżącego, że pojęcie jadalne nie oznacza produktów nadających się do bezpośredniego spożycia.
Skarżący podkreślił, że w niniejszej sprawie stan towaru (jego cechy, właściwości, zastosowanie) nie budził wątpliwości organów celnych i nie był kwestionowany przez importera, zaś spór dotyczył klasyfikacji taryfowej importowanego towaru, zatem stosowania prawa celnego, a w tym zakresie organem posiadającym legitymację do wskazania klasyfikacji taryfowej, zgodnie z art. 279 i art. 280 Kodeksu celnego, jest Dyrektor Izby Celnej i Naczelnik Urzędu Celnego, nie zaś biegły. Skarżący stwierdził również, że wskazana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ekspertyza Prof. dr hab. Krzysztofa Krygiera z dnia 1 marca 2002r. nie może być wiążąca dla organu celnego, gdyż nie znajduje potwierdzenia w Taryfie celnej i Wyjaśnieniach do niej oraz jest sprzeczna z zasadami klasyfikacji.
Sąd naruszył, zdaniem skarżącego, przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., gdyż bezpodstawnie doszedł do przekonania, że w celu wyjaśnienia prawidłowej klasyfikacji towaru niezbędne jest posiadanie wiedzy specjalistycznej, a więc powołanie biegłego.
Skarżący stwierdził, że powołanie się w decyzji Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie na opinię Sekretariatu WCO z dnia 6 czerwca 2001r. dotyczącą innego towaru, miało na celu wyjaśnienie na podstawie jakich kryteriów dokonuje się klasyfikacji mieszanin olejów. W opinii skarżącego błędne jest stanowisko Sądu, że administracja celna była zobowiązana do wystąpienia z zapytaniem klasyfikacyjnym do Światowej Organizacji Celnej, gdyż przedmiotowa kwestia została już wyjaśniona w powołanej powyżej opinii. Zdaniem skarżącego, zgromadzony podczas prowadzonego postępowania materiał dowodowy daje wystarczające podstawy do zajęcia stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu decyzji.
Zaskarżony wyrok narusza także w opinii skarżącego art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem brak w nim wskazania jaki stan faktyczny sprawy Sąd uznał za bezsporny i przyjmując, że w sytuacji kiedy do tego samego towaru różne organy celne stosują różne klasyfikacje niezbędne jest powołanie biegłego, nie wskazał w uzasadnieniu wyroku w jakim zakresie biegły miałby się wypowiedzieć w niniejszej sprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona przeciwna – Zakłady Przemysłu Cukierniczego "[...]. – wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, podtrzymując w całości swoje stanowisko przedstawione w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że:
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), a także naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw, ale także ich uzasadnienie. Nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. jest – poza przytoczeniem naruszonego przepisu – wskazanie sposobu jego naruszenia i wyjaśnienie na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie i jak, zdaniem skarżącego, powinien on być rozumiany i stosowany. Również koniecznym elementem uzasadnienia drugiej podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest wskazanie, które przepisy – oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy – zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zaś z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (§ 1 i 2 art. 183 p.p.s.a.). Oznacza to, że o zakresie kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji przesądza wola wnoszącego skargę kasacyjną. Z powyższego wynika, że kontrola kasacyjna dokonywana przez NSA obejmuje stosowanie prawa procesowego i materialnego – przez wojewódzki sąd administracyjny tylko w zakresie objętym skargą kasacyjną.
W pierwszym rzędzie wymagają rozważenia zarzuty natury procesowej, albowiem dopiero na tle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego mogą być rozważone i ocenione zarzuty dotyczące prawa materialnego.
Jeden z dwóch zarzutów procesowych dotyczy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu wyroku stanu faktycznego, który Sąd uznał za bezsporny, brak oceny prawnej zastosowanej klasyfikacji towaru i ograniczenie się do stwierdzenia, że skoro organy stosują odmienną klasyfikację celną, to należy dopuścić dowód z opinii biegłego, bez wskazania okoliczności co do których biegły miałby się wypowiedzieć.
Zarzut ten łącznie z zarzutem określonym w pkt 4 skargi kasacyjnej tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w sposób w tymże punkcie opisany, należy uznać za zasadne. Poza przedstawieniem reguł postępowania administracyjnego określonych w art. 122, 180 § 1, 187 § 1 oraz 191 Ordynacji podatkowej i zarzucie ich naruszenia, Sąd I instancji ograniczył się przytoczenia brzmienia pozycji 1516 i 1517 Taryfy Celnej, rozbieżności co do ich stosowania i zalecenia przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego dla właściwego sklasyfikowania towaru.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że opinia WCO, o której mowa w piśmie Światowej Organizacji Celnej z dnia 6 czerwca 2001 r. dotyczy innych produktów niż będące przedmiotem niniejszej sprawy, wobec czego nie może stanowić dowodu w tym postępowaniu. Natomiast nie można zgodzić się z poglądem, że "określenie cech towarów wymaga właściwej wiedzy specjalistycznej" i stwarza konieczność dopuszczenia dowodu z opinii biegłego.
Sąd odwołał się wprawdzie do przedłożonego przez stronę certyfikatu wystawionego przez firmę [...] ze Szwecji przestawiającego stan towaru, jego cechy, jednak uchylił się od oceny zaskarżonej decyzji w tej części, biorąc pod uwagę sposób usystematyzowania towarów w Taryfie celnej i Wyjaśnieniach do Taryfy celnej. Sama różnica poglądów strony i organu na temat cech towaru, nie jest wystarczającym argumentem do powołania biegłego, albowiem organ znając te cechy z certyfikatu, powinien dokonać właściwej klasyfikacji, zaś Sąd powinien skontrolować prawidłowość rozumowania organów celnych.
Ponadto Sąd I instancji zalecił również "ewentualne" podjęcie działań zgodnie z art. 7 Międzynarodowej Konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów sporządzonej w Brukseli dnia 14 czerwca 1993r.
W myśl art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać m.in. wskazania co do dalszego postępowania. Zalecenia te muszą być rzeczowe, stanowcze i precyzyjne, albowiem zgodnie z art. 153 p.p.s.a., podobnie jak ocena prawna wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Jeżeli alternatywne zalecenia Sądu I instancji i sugestie nie wnoszące znamion zaleceń co do dalszego postępowania, które nie wskazują okoliczności faktycznych (poza ogólnikowym) wymagających specjalistycznego wyjaśnienia mają świadczyć o tym, że organy celne nie wyjaśniły stanu faktycznego i prawnego, to z tym stanowiskiem nie można się zgodzić.
Organy celne wskazały kryteria rozróżniające pozycję 1516 i 1517, zaś zadaniem Sądu było zbadanie czy sposób usystematyzowania towarów w Taryfie celnej pozwala na klasyfikację przedmiotu sporu do kodu 1516 czy też 1517, a tej oceny Sąd I instancji nie dokonał, aczkolwiek stan towaru był znany na podstawie przywołanego certyfikatu producenta.
W tym miejscu należy podkreślić, że opinia biegłego powinna dotyczyć stanu faktycznego, zaś stosowanie i interpretacja prawa, m. in. pojęć i sformułowań Taryfy celnej, to domena organów celnych i Sądu.
Jeśli chodzi o zarzuty naruszenia prawa materialnego w sposób sformułowany w pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej to poszczególne paragrafy art. 13 Kodeksu celnego mówią, że cła określone są na podstawie taryfy celnej (§ 1), że stawki celne o których mowa w § 3 pkt 4 i 5 są stosowane na wniosek zgłaszającego i w sposób określony w tym przepisie (§ 4), że klasyfikację towarów określa kod taryfy celnej (§ 5) oraz, że właściwy minister ogłosi w drodze rozporządzenia wyjaśnienia do taryfy celnej (§ 7). Przepisów tych Sąd nie naruszył i nie mógł naruszyć w sposób wskazany przez autora skargi kasacyjnej.
Biorąc powyższe pod uwagę, że zaskarżony wyrok wydany został z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 203 pkt 2 p.p.s.a.