Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 maja 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1657/17 oddalił skargę S (...) w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia (...) lipca 2017 r., nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.
Na zasadzie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, ze zm., dalej: u.p.s.a.) zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez tzw. błąd w subsumcji polegający na niezastosowaniu art. 8 § 1 pkt 15 u.p.s.a. w zw. z art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2016 r., poz. 599 ze zm., dalej: u.p.e.a.), a w konsekwencji błędne uznanie, iż środki pieniężne pochodzące z dotacji przyznanej z budżetu państwa na określone cele i znajdujące się na wyodrębnionym rachunku bankowym prowadzonym dla obsługi bankowej dotacji oraz środki pochodzące z programów finansowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz.U. z 2021 r., poz. 305 ze zm., dalej: ufp), mogą podlegać egzekucji administracyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Za podstawę wyroku z 16 maja 2018 r., V SA/Wa 1657/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie. Prezydent m.st. Warszawy wszczął przeciwko S. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z 20 maja 2013 r. oraz z 20 czerwca 2013 r. w związku z zobowiązaniami dotyczącymi zwrotu dotacji z 2004 r. Skarżąca zwróciła się z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz o zwrot kwoty pobranej w wyniku postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem ostatecznym z 25 lipca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z 19 stycznia 2017 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego uchylając jednocześnie wskazane rozstrzygnięcie w zakresie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu wyegzekwowanych kwot i umorzyło postępowanie w tym zakresie.
Organ odwoławczy stwierdził, że w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym nie wystąpiła żadna z przesłanek umorzenia, o których mowa w art. 59 § 1 u.p.e.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że bank dokonał realizacji zajęcia egzekucyjnego blokując rachunki bankowe, które podlegały egzekucji administracyjnej, natomiast nie zablokował wyodrębnionego rachunku bankowego przeznaczonego do obsługi bankowej dotacji. Prawidłowość prowadzonej egzekucji administracyjnej była weryfikowana w ramach zgłoszonych przez S. zarzutów. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.
Stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku formalnie nie jest kwestionowany przez kasatora, ponieważ skarga kasacyjna opiera się na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. W tych ramach kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie: art. 8 § 1 pkt 15 u.p.e.a. w związku z art. 59 § 1 u.p.e.a. formułując następujący zarzut: "a w konsekwencji błędne uznanie, iż środki pieniężne pochodzące z dotacji przyznanej z budżetu państwa na określone cele i znajdujące się na wyodrębnionym rachunku bankowym prowadzonym dla obsługi bankowej dotacji oraz środki pochodzące z programów finansowanych z udziałem środków, o których mowa (...) mogą podlegać egzekucji administracyjnej."
Wszelka argumentacja podniesiona w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. zmierzająca do podważenia stanu faktycznego sprawy nie może odnieść zamierzonego skutku. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne. Wykazywanie naruszenia prawa materialnego nie polega na kwestionowaniu przez stronę ustaleń w zakresie okoliczności sprawy. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych, uznanych za prawidłowe w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku, nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania (art. 174 pkt 2) p.p.s.a.) jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji.
Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że bank dokonał realizacji zajęcia egzekucyjnego blokując rachunki bankowe, które podlegały egzekucji administracyjnej, natomiast nie zablokował wyodrębnionego rachunku bankowego przeznaczonego do obsługi bankowej dotacji oraz, że prawidłowość prowadzonej egzekucji administracyjnej była weryfikowana w ramach zgłoszonych przez S. zarzutów, to stawianie zarzutu naruszenia art. 8 § 1 pkt 15 u.p.e.a. w związku z art. 59 § 1 u.p.e.a. w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. nie może być skuteczne.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.