Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 5 października 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 1907/22 na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329, dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę MK na rozstrzygnięcie A z dnia 19 lipca 2022 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.
Skargę kasacyjną – stosownie do treści art. 173 § 1, art. 176 i art. 185 § 1 p.p.s.a. wywiódł skarżący, który wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie i odrzucenie skargi pomimo braku upływu terminu na wezwanie o doręczenie przez skarżącego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii dokumentu obejmującego informację Zarządu Województwa Mazowieckiego o uwzględnieniu protestu i przekazaniu sprawy do A, a także pomimo przesłania przez skarżącego skanu ww. dokumentu do WSA tuż przed rozprawą w dniu 5 października 2022 r poprzez skrzynkę e-PUAP, tak więc dokument z którego powodu odrzucono skargę znajdował się przed rozprawą w budynku Sądu ale z jakichś nieznanych skarżącemu przyczyn nie został dostarczony na rozprawę.
W motywach wskazano argumenty przemawiające za uwzględnieniem skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Uwzględniając treść art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. wskazać należy, że uzasadnienie postanowienia oddalającego skargę kasacyjną zawierać może tylko ocenę jej zarzutów. Tak więc NSA w motywach odniesie się wyłącznie do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej.
Po pierwsze – art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymaga tego aby skarga kasacyjnej była oparta na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem skarżący wskazuje jedynie "wpływ na wynik sprawy", co oznacza, że wniesiony środek odwoławczy nie spełnia wymogów formalnych określonych w tym przepisie.
Po drugie – Sąd I instancji trafnie określił zakres swojej kognicji w ramach stosowania przepisów p.p.s.a., a także ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz.U.2022.943 ze zm.) oraz ustawy z dnia 14 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U.2020.818 ze zm.). Sąd I instancji nie stosował natomiast art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. bowiem te przepisy nie mają zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym; nie mogło zatem dojść – w tym obszarze – do "naruszenia przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a.", o czym mowa w zarzucie skargi kasacyjnej.
Mając na uwadze treść art. 184 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.