Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Bk 281/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę P. S.A. z siedzibą w W. (dalej określanej jako spółka lub skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
W dniu 18 sierpnia 2017 r. P.- przedstawiciel skarżącej spółki - złożył w Oddziale Celnym Kolejowym w K. zgłoszenie celne SAD nr OGL [...] o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu z wprowadzeniem na skład podatkowy towaru w postaci 19.150 kg skroplonych węglowodorów gazowych.
Towar został przywieziony w autocysternie i przemieszczony z miejsca importu - Oddziału Celnego Kolejowego w K. do składu podatkowego importera w G.- nr akcyzowy [...] z zastosowaniem Systemu Przemieszczania Wyrobów Akcyzowych (EMCS) przy użyciu elektronicznego dokumentu administracyjnego e-AD o numerze referencyjnym ARC [...]. Wskazano w nim masę towaru w ilości zgodnej z zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym.
Natomiast przy wprowadzaniu towaru do składu podatkowego, po jego przeważeniu ustalono masę wyższa o 10 kg od wskazanej w zgłoszeniu celnym.
Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...]Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w B. stwierdził powstanie z mocy prawa długu celnego w przywozie w odniesieniu do towaru nieunijnego w postaci 10 kg węglowodorów gazowych skroplonych wprowadzonych na obszar celny Unii wraz z towarem zgłoszonym do procedury dopuszczenia do obrotu z wprowadzeniem na skład podatkowy na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr OGL [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B., który w następstwie wniesionego przez skarżącą odwołania rozpoznał ponownie sprawę decyzją z dnia [...] marca 2018 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W konsekwencji decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w B. określił kwotę podatku akcyzowego oraz podatku VAT z tytułu importu ww. towaru.
Decyzją z dnia [...] marca 2018 r., Nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podkreślił, że wobec skarżącej została wydana decyzja z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] stwierdzająca powstanie z mocy prawa długu celnego w przywozie oraz określenie kwoty wynikającej z długu celnego. Prawną konsekwencją wydania decyzji celnej stwierdzającej powstanie długu celnego było wydanie decyzji podatkowej określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Relacje między przywołanymi wyżej decyzjami celną i podatkową oceniać należy z perspektywy konstrukcji tzw. decyzji związanej.
Wskazując na brzmienie art. 8 ust. 1 pkt 3 i art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 43 ze zm., dalej: u.p.a.) oraz art. 5 ust. 1 pkt 3 i art. 19a ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm., dalej: u.p.t.u.), organ stwierdził, że obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym, jak i w podatku VAT w imporcie powstaje z dniem powstania długu celnego.
Organ podkreślił, że w złożonym odwołaniu podniesione zostały zarzuty dotyczące sposobu ustalenia ilości towaru będącego przedmiotem postępowania oraz ustalenia jego wartości celnej. Pomimo, iż nie dotyczą one zakresu rozstrzygnięcia niniejszą decyzją, zauważył należy, że w przedmiotowej sprawie właściwe określenie ilości importowanego wyrobu nastąpiło podczas przyjęcia towaru do składu podatkowego, zgodnie z procedurami określonymi w Regulaminie funkcjonowania składu podatkowego Spółki Akcyjnej P. Dwukrotne ważenie pojazdu (pełnego i próżnego) wykazało, że do składu podatkowego wprowadzono więcej towaru niż zadeklarowano w zgłoszeniu celnym oraz dokumencie przemieszczania wyrobów akcyzowych. Jak wynikało z wyjaśnień Spółki złożonych w toku prowadzonego postępowania ilość wyrobu wprowadzonego do składu podatkowego określona została na podstawie różnicy wagi brutto i netto środka transportu po rozładunku.
Nadwyżka towaru została ujęta w ewidencji składu podatkowego. Została faktycznie stwierdzona, a ponieważ nie była ujęta w zgłoszeniu celnym przywozowym, na organie celnym spoczywał obowiązek uregulowania sytuacji tego towaru.
Organ wskazał, że dla obowiązku zapłaty należności przywozowych bez znaczenia pozostaje powód powstania faktycznej nadwyżki towaru. Różnica in plus wynikać może ze specyfiki importowanego towaru, błędu w deklaracji sprzedawcy gazu spowodowanego niedokładnością przyrządów pomiarowych w miejscu załadunku, czy zachowaniem wymaganych procedur podczas pomiaru w tracie załadunku. Potwierdza to informacja eksportera złożona w związku z rozbieżnościami ilości sprzedawanego towaru, stwierdzająca, że w przypadku zaistnienia rozbieżności towaru w ilości nieprzekraczającej lub równej +/- 1 % dla danej przesyłki, wartość towaru przewożonego w danym środku transportu nie ulega zmianie i jest zgodna z wartością wskazaną na fakturze. W przypadku zaś stwierdzenia rozbieżności powyżej 1% sprawa rozpatrywana jest indywidualnie w oparciu o postanowienia umowy.
Z uwagi na to, że stwierdzona nadwyżka nie była ujęta w przedłożonej do zgłoszenia celnego fakturze, organ nie miał podstaw do określenia wartości celnej towaru będącego przedmiotem niniejszego postępowania na podstawie art. 70 ust. 1 UKC i prawidłowo ustalił wartość celną metodami zastępczymi. Powyższa faktura dotyczyła ściśle określonej ilości towaru zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym. W sytuacji gdy strona nie przedstawiła dokumentu handlowego dotyczącego stwierdzonej nadwyżki, organ zmuszony był ustalić wartość tego towaru metodami zastępczymi (metodą wartości transakcyjnej towarów identycznych określoną w art. 74 ust. 2 lit. a UKC).
Oddalając skargę na powyższą decyzję Sąd I instancji w pełni podzielił stanowisko organów.
Sąd wskazał, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja wydana w przedmiocie określenia wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu 10 kg skroplonych węglowodorów gazowych wprowadzonych na obszar celny Unii wraz z towarem zgłoszonym do procedury dopuszczenia do obrotu z wprowadzeniem na skład podatkowy na podstawie zgłoszenia celnego z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...].
Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawną konsekwencją wydania decyzji celnej stwierdzającej powstanie długu celnego w przywozie w odniesieniu do towaru nieunijnego.
Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 u.p.a. przedmiotem opodatkowania akcyzą jest import wyrobów akcyzowych. Stosownie do art. 10 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy obowiązek podatkowy z tytułu importu wyrobów akcyzowych powstaje z dniem powstania długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego. Z kolei według art. 5 ust. 1 pkt 3 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega import towarów. Zgodnie zaś z art. 19a ust. 9 ww. ustawy obowiązek podatkowy w imporcie powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11.
Zdaniem Sądu z przywołanych przepisów wynika, że obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym, jak i w podatku od towarów i usług w imporcie powstają z dniem powstania długu celnego. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że w przypadku, gdy dług celny został określony decyzją organu celnego, dopóki ta decyzja jest w obrocie prawnym, wynikające z niej ustalenia dotyczące wartości niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania, takie jak: wartość celna towaru, pozycja CN, czy cło nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym dla potrzeb prawidłowego określenia naIeżnych podatków z tytułu importu towarów.
W kontrolowanej sprawie decyzja podatkowa została wydana w następstwie uprzedniego zakończenia postępowania celnego, w ramach którego Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w B. w decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. stwierdził powstanie z mocy prawa długu celnego z tytułu importu towaru w odniesieniu do towaru nieunijnego w postaci 10 kg węglowodorów gazowych skroplonych wprowadzonych na obszar celny Unii wraz z towarem zgłoszonym do procedury dopuszczeniu do obrotu według ww. zgłoszenia celnego. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] marca 2018 r. Nadto wyrokiem z dnia 19 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 281/18 tut.
Sąd oddalił skargę wywiedzioną na wskazaną decyzję. Jak wskazano powyżej, ustalenia podjęte w ww. postępowaniu celnym (dotyczące w szczególności wartości celnej i cła) nie podlegały weryfikacji w postępowaniu podatkowym.
Za bezzasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 27 ust. 4 u.p.a.
Zgodnie tym przepisem, jeżeli właściwy naczelnik urzędu celno-skarbowego stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota akcyzy została wykazana nieprawidłowo, wydaje decyzję określającą kwotę akcyzy w należnej wysokości. Postępowanie w niniejszej sprawie nie dotyczyło weryfikacji danych zawartych w zgłoszeniu celnym nr OGL [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., lecz towaru wprowadzonego wraz z towarem zadeklarowanym do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie ww. zgłoszenia celnego. Stwierdzona nadwyżka towaru nie została przedstawiona organowi celnemu w granicznym miejscu odpraw celnych, co w konsekwencji skutkowało stwierdzeniem powstania długu celnego. Organowi celnemu przedstawiona została wyłącznie ilość towaru zadeklarowana w złożonym zgłoszeniu celnym, określona w załączonych dokumentach handlowych. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie organ prawidłowo zastosował przepis art. 27 ust. 6 u.p.a.
Niezasadny zdaniem Sądu był również zarzut naruszenia art. 30b ust. 1 u.p.t.u. Według tego przepisu podstawą opodatkowania z tytułu importu towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. W kontrolowanej sprawie w związku ze stwierdzeniem powstania długu celnego w przywozie w postępowaniu celnym określona została wartość celna tego towaru. W sytuacji, gdy stwierdzona nadwyżka nie była ujęta w przedłożonej do zgłoszenia celnego fakturze, brak było podstaw do określenia wartości celnej towaru będącego przedmiotem niniejszego postępowania na podstawie art. 70 ust. 1 UKC. Załączona do zgłoszenia celnego faktura dotyczyła bowiem ściśle określonej ilości towaru zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym. Ze względu na to, że strona nie przedstawiła dokumentu handlowego dotyczącego stwierdzonej nadwyżki, prawidłowo ustalono wartość tego towaru metodami zastępczymi (metodą wartości transakcyjnej towarów identycznych określoną w art. 74 ust. 2 lit. a UKC). Wobec powstania obowiązku podatkowego w imporcie określono podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług obejmującą wartość celną przedmiotowego towaru powiększoną o należne cło.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca spółka. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 27 ust. 4 u.p.a. poprzez błędne uznanie, iż przedmiot postępowania nie dotyczy wskazanego zgłoszenia celnego, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.: dalej: p.p.s.a.);
- 2. przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynika sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.; dalej: "O.p.") poprzez oddalenie skargi skarżącej i utrzymanie w mocy decyzji mimo błędnego ustalenia przez organ podatkowy stanu faktycznego, poprzez nieuwzględnienie wyjaśnień dotyczących wartości i ilości zgłoszonego do odprawy towaru, a przez to błędne zastosowanie art. 30b u.p.t.u., przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
Argumenty na poparcie swojego stanowiska skarżąca przytoczyła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, o której mowa w § 2 powołanego przepisu. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przesłanki nieważności postępowania nie wystąpiły, natomiast skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.
Ponadto, w myśl 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie jest zobowiązany nie tylko do wskazania konkretnego przepisu prawa (z podziałem na jednostki redakcyjne tego przepisu), ale również do wykazania, na czym polega jego naruszenie. Dodatkowo, w przypadku podniesienia zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazania formy tego naruszenia (błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie), a w przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania wykazania istotności tego naruszenia. Z kolei z uwagi na wyraźne rozdzielenie w art. 174 p.p.s.a. podstaw kasacyjnych zarzut naruszenia prawa materialnego może być oparty wyłącznie na normach o charakterze materialnym, a więc takich, które określają wzajemne prawa i obowiązki podmiotów stosunku prawnego, natomiast zarzut naruszenia przepisów postępowania – na normach o charakterze procesowym, a więc takich, które służą zabezpieczeniu realizacji norm materialnych oraz ich egzekwowania.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach, zatem w pierwszej kolejności należy rozważyć zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
W ramach zarzutu sformułowanego w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 122 O.p. poprzez oddalenie skargi i utrzymanie w mocy decyzji mimo błędnego ustalenia przez organ podatkowy stanu faktycznego, poprzez nieuwzględnienie wyjaśnień dotyczących wartości i ilości zgłoszonego do odprawy towaru, a przez to błędne zastosowanie art. 30b u.p.t.u.
Zarzucając niedostateczne wyjaśnienie kwestii ilości i wartości towaru, a także zarzucając błędy w procedowaniu, których nie dostrzegł, w ocenie skarżącej, Sąd I instancji, skarżąca dąży w istocie do wykazania, że w zgłoszeniu celnym ujęła cały towar, w tym także sporne 10 kg, i że cena transakcyjna wykazana na fakturze obejmuje także owe 10 kg.
Przechodząc do oceny tego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że jak słusznie wskazał Sąd I instancji, decyzja organu podatkowego II instancji określająca skarżącej wysokość podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług została wydana w następstwie uprzedniego zakończenia postępowania celnego. W ramach tego postępowania Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w B. w decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. stwierdził powstanie z mocy prawa długu celnego z tytułu importu towaru w odniesieniu do towaru w postaci 10 kg węglowodorów gazowych skroplonych, wprowadzonych na obszar celny Unii wraz z towarem zgłoszonym do procedury dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr OGL [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] marca 2018 r., a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 19 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 282/18 oddalił skargę na tę decyzję.
Dodać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 3142/18 oddalił skargę kasacyjną skarżącej wywiedzioną od wskazanego powyżej wyroku Sądu I instancji z dnia 19 czerwca 2018 r.
Należy powtórzyć za Sądem I instancji, że w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że w przypadku, gdy dług celny został określony decyzją organu celnego, dopóki ta decyzja jest w obrocie prawnym, wynikające z niej ustalenia dotyczące wartości niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania, takie jak: wartość celna towaru, pozycja CN, czy cło nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym dla potrzeb prawidłowego określenia naIeżnych podatków z tytułu importu towarów (wyrok NSA z dnia 10 listopada 2006 r., sygn. akt I FSK 182/06).
W związku z powyższym należy zatem zgodzić się z oceną Sądu I instancji, iż w toku postępowania prowadzonego przez organy celne (w chwili orzekania prawomocnie zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2019 r.) doszło do pewnego i jednoznacznego udowodnienia, że skarżąca wprowadziła na terytorium Unii o 10 kg więcej towaru niż zadeklarowała w zgłoszeniu celnym. Identyfikacja towaru nie budzi wątpliwości. Zgodzić się także należy ze stwierdzeniem, że dokument handlowy określający cenę transakcyjną zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym towaru nie obejmował owych 10 kg towaru – skroplonego gazu. Dlatego nie można uznać za zasadny zarzut, że Sąd I instancji zaakceptował zaniechanie przeprowadzenia przez organy podatkowe postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący. Tym samym zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej nie zasługiwał na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa także, że kontroli kasacyjnej nie poddaje się zarzut naruszenia prawa procesowego dotyczący błędnego zastosowania art. 30b u.p.t.u. Przepis art. 30b u.p.t.u., ma osiem jednostek redakcyjnych regulujących różne stany faktyczne. Skarżąca zarówno w petitum skargi kasacyjnej, jak i w jej uzasadnieniu nie sprecyzowała, którą normę z art. 30b u.p.t.u. naruszył, jej zdaniem, Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) nie może rekonstruować czy uzupełniać powołanej przez skarżącą podstawy kasacyjnej.
Odnosząc się do podniesionego w petitum skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 27 ust. 4 u.p.a. poprzez błędne uznanie, iż przedmiot postępowania nie dotyczy wskazanego zgłoszenia celnego podnieść trzeba, że nie został on – pomimo, że skarga kasacyjna stanowi sformalizowany środek prawny zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego – powiązany z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., co niewątpliwie dowodzi o jego wadliwym skonstruowaniu. Sądy administracyjne – kontrolując legalność działania/zaniechania administracji publicznej – nie stosują bezpośrednio przepisów materialnego prawa administracyjnego i przepisów procedury administracyjnej. Przepisy te stanowią natomiast normatywny wzorzec kontroli sądowoadministracyjnej i w tym kontekście są stosowane przez te sądy. Z tego względu zarzucenie Sądowi I instancji naruszenia przepisów prawa, stanowiących wzorzec tej kontroli, wymagało przywołania przepisów p.p.s.a., regulujących działalność orzeczniczą tych sądów.
Niemniej jednak w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że upatruje naruszenia art. 27 ust. 4 u.p.a. w jego błędnym zastosowaniu, co jej zdaniem jest konsekwencją wadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zakwestionowania ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2018 r., I FSK 1014/16, LEX nr 2483899). Jest to niedopuszczalne przede wszystkim z tego powodu, że dopiero prawidłowe ustalenia faktyczne mogą stanowić podstawę do zastosowania normy prawa materialnego. Po raz kolejny wskazać należy, że postępowanie celne zakończone decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z danie [...] marca 2018 r. zostało podane kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku i Naczelny Sąd Administracyjny. Wynikiem kontroli sądowoadministracyjnej jest prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I GSK 3142/18, którym NSA zaakceptował pozytywną kontrolę decyzji organów celnych dokonaną przez Sąd I instancji.
Ustalenia te o czym była już mowa powyżej, dały asumpt do prowadzenia postępowania przez organy podatkowe w przedmiocie określenia kwot podatków. W rozpoznawanej sprawie, co zostało już wykazane, skarżąca nie podważyła skutecznie ustaleń organu podatkowego. Zatem ustalenie w niniejszej sprawie, że stwierdzona nadwyżka towaru nie została przedstawiona organowi celnemu w granicznym miejscu odpraw celnych, co skutkowało stwierdzeniem powstania długu celnego, a w konsekwencji określeniem wobec skarżącej kwot podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług, nie może być zatem zwalczane w postępowaniu kasacyjnym zarzutem naruszenia prawa materialnego.
Wobec powyższego skargę kasacyjną, jako niezasadną, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalono. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).