Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 14 lutego 2019 r., sygn. akt I GSK 3147/18

Uzasadnienie

1. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 czerwca 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1714/17 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę M. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] (dalej: ZUS) utrzymująca w mocy decyzję własną z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] o odmowie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy, w łącznej kwocie 73.288,08 zł.
2. 2. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości, skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, przez M. S., w której zarzucono Sądowi I instancji na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie:
3. 2.1. art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 3 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 963 ze zm.; dalej: u.s.u.s. lub ustawa o ubezpieczeniach społecznych) poprzez błędne przyjęcie, iż brak jest przesłanek określonych w pkt 3 ww. przepisu, tzn.: "nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa,
4. 2.2. art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 3 w zw. z art. 24 ust. 4 u.s.u.s. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie,
5. 2.3. art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U. z 2003 r. Nr 141, poz. 1365; dalej: rozporządzenie) poprzez błędne przyjęcie, iż brak jest przesłanek określonych w ww. przepisie,
6. 2.4. art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez błędną ocenę stanu faktycznego,
7. 2.5. art.145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia przesłanek dla wydania przedmiotowej decyzji.
8. 2.6. Mając na uwadze powyższe Skarżący kasacyjnie wniósł o:
9. 2.6.1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do, ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu,
10. 2.6.2. zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
11. 2.7. Na podstawie art. 176 § 2. p.p.s.a. Skarżący zrzekł się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.
12. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
13. 3.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw należało ją więc oddalić.
14. 3.2. Przed odniesieniem się do istoty sprawy wskazać należy, iż zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.
15. 3.3. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należy przypomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji.
16. 3.4. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem jedynie legalność wyroku Sądu I instancji w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.

Należy podkreślić, że z woli ustawodawcy skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym pismem procesowym. Z uwagi na wymogi formalne, które musi spełniać skarga kasacyjna, a także skutki niedochowania tych wymogów, w szczególności mających charakter konstrukcyjny i dotyczących podstaw kasacyjnych w art. 175 § 1 p.p.s.a. ustanowiono obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe, przede wszystkim adwokatów i radców prawnych.

Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna m.in. zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez Sąd I instancji.

Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło w postępowaniu przed Sądem I instancji i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mimo że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04; z 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04; z 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05; z 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06; z 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 – dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i niebudzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega bowiem na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełnym składzie z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), wyjaśniono, że "Przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na NSA stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". W uzasadnieniu wspomnianej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w przypadku niepełnego wskazania podstawy kasacyjnej, ograniczającego się do wskazania przepisów postępowania administracyjnego, nie ma przeszkód, by NSA po przeanalizowaniu uzasadnienia skargi kasacyjnej samodzielnie zidentyfikował zarzut naruszenia prawa przez WSA. Systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane.

Jest to zgodne z poglądem, według którego przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09). Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyroki NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1289/08; z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt II FSK 764/09; z dnia 16 lipca 2013 r. sygn. akt II FSK 2208/11).

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu – dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazać też trzeba, że dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej konieczne jest co do zasady wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Podstawą skargi kasacyjnej może być m.in. "naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", nie chodzi tutaj jednak o wszelkie naruszenia przepisów proceduralnych, ale o naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej, uregulowanej przepisami p.p.s.a., co oczywiście może wiązać się z zarzutami naruszenia k.p.a. w sposób pośredni. Ocena skuteczności zarzutów ich naruszenia uzależniona jest od wyszczególnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych – jego zdaniem - przepisów postępowania sądowego, a nie przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Działanie sądu administracyjnego podlega regulacji ustawy p.p.s.a. i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188). Z tego punktu widzenia istotne jest zatem, aby skarżący zawarł w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów, które mogły być i były stosowane przez Sąd I instancji w procesie orzekania. Rolą sądu administracyjnego, rozstrzygającego w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy jest bowiem przeprowadzenie procesu kontroli działania organu administracji z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Proces ten obejmuje: kontrolę rekonstrukcji i zastosowania przez organy administracji publicznej norm proceduralnych określających prawne wymogi ustalania faktów, kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym kontroli ich wykładni i zastosowania przez pryzmat przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie do uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2010, nr 5-6, s. 267 i nast.).

3.5. W świetle powyższych uwag stwierdzić trzeba, że złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie spełnia wymogów określonych w wymienionych przepisach, tj. art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej zostały postawione i ujęte w dwie grupy zarzuty naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego przy czym Skarżący kasacyjnie w większości tych zarzutów, nie wskazuje na czym polegało naruszenie tych przepisów o czym niżej. Wadliwa konstrukcja zarzutów dyskwalifikuje skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2014 r. sygn. akt I GSK 1047/12, LEX nr 1487688 oraz wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2012 r. sygn. akt I FSK 1560/11, LEX nr 1218337).

3.6. Formułując zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. zarzut naruszenia art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 3 w zw. z ust. 2 u.s.u.s nie wskazano w skardze kasacyjnej czy doszło do naruszenia powyższego przepisu poprzez jego błędną wykładnię czy niewłaściwe zastosowanie. Ograniczono się do stwierdzenia, że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż brak jest przesłanek określonych w p 3 ww. przepisu (prawdopodobnie chodzi o pkt 3), tzn.: "nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa". Uzasadnienie skargi kasacyjnej co do tego zarzutu wskazuje tak jak w petitum skargi kasacyjnej jedynie na treść art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s. oraz zdawkowe stwierdzenie, że organ II instancji, nie dołożył należytej staranności w analizie materiału dowodowego, nie wziął pod uwagę wyjaśnień Skarżącego lub nie odniósł ich do zebranego materiału dowodowego. Nie wskazano, których wyjaśnień Skarżącego i w jakim zakresie organ II instancji nie uwzględnił i jakiego uchybienia w związku z tym dopuścił się Sąd I instancji tj. na czym polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie wskazanego przepisu prawa materialnego przez Sąd. Z tych względów zarzut ten z uwagi na przedstawione wyżej i opisane wymogi skargi kasacyjnej, z powodu jego wadliwego sformułowania, uchyla się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego i nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

3.7. Wadliwie został również sformułowany zarzut naruszenia art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z § 3 ust.1 rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie iż brak jest przesłanek określonych w w/w przepisie. Kasator również nie określił i nie uzasadnił czy zarzuca błędną wykładnię powyższego przepisu czy też jego niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zacytował treść przepisu i oświadczył, iż jego mocodawca wskazywał przed organem rentowym jaka jest jego sytuacja materialna i objaśnił przyczyny niepowodzenia gospodarczego. Wnioskować zatem należy, iż ostatnie zacytowane zdanie stanowi uzasadnienie powyższego zarzutu i zdaniem kasatora jest wystarczające dla skuteczności postawionych zarzutów. W świetle wyżej powołanych przepisów art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 176 p.p.s.a., nie sposób się jednak z tym stanowiskiem się zgodzić. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną, jest jak już zostało wskazane skierowanie zarzutów kasacyjnych w stosunku do wyroku Sądu I instancji, a nie ogólnikowe odwoływanie się do argumentacji prezentowanej przed organami administracji, bowiem jest to odrębne postępowanie. Ponadto muszą być one na tyle czytelne, aby w powiązaniu z uzasadnieniem skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny mógł ustalić istotę zarzutu i zbadać jego zasadność. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie skargi kasacyjnej oprócz powołanych wyżej lakonicznych sformułowań zawiera jeszcze jedno stwierdzenie, iż Skarżący ma świadomość, że to on zobowiązany jest wykazać, zaistnienie przesłanek do umorzenia przez organ rentowy niespłaconych przez niego należności i tu kasator wskazał na art. 28 ust. 3a u.s.u.s. i § 3 ust. 1 rozporządzenia. Na tym kończy się jednak uzasadnienie wniesionej w rozpoznawanej sprawie skargi kasacyjnej i w związku z tym można jedynie stwierdzić, że zarzuty te są nieskuteczne. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż ponowne i wszechstronne rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, w świetle związania zarzutami kasacyjnymi, wynikającego z art. 183 § 1 p.p.s.a. jest niedopuszczalne, o czym już była mowa i w ten sposób sformułowane zarzuty, nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

3.8. W skardze kasacyjnej podniesiono również zarzut art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 3 w zw. z art. 24 ust. 4 u.s.u.s. poprzez jego niezastosowanie oraz naruszenia przepisów postępowania art. 7 i 8 k.p.a., które w ogóle nie zostały uzasadnione w skardze kasacyjnej, uchylają się również spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

3.9. Reasumując, lektura skargi kasacyjnej nie dała podstaw do przyjęcia, iż zaskarżony wyrok zapadł z naruszeniem przepisów postępowania lub przepisów materialnych. Nie zostały skutecznie podważone ustalenia stanu faktycznego, przyjętego przez Sąd I instancji, za podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Skarga kasacyjna nie dostarczyła też podstaw do stwierdzenia, że Sąd I instancji dopuścił się błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego. Przyjąć zatem należy za trafną ocenę Sądu I instancji, który po rozważeniu przepisów prawa procesowego i materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie uznał, że decyzje ZUS odpowiadają prawu, bowiem Skarżący nie spełnia przesłanek umorzenia należności określonych w art. 28 ust. 2, ust. 3 i ust. 3a u.s.u.s. a także w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z niepodważonymi w skardze kasacyjnej, ustaleniami Sądu I instancji, organ ustalił i zbadał wszystkie okoliczności istotne dla oceny wystąpienia przesłanek umorzenia wnioskowanej należności. Zgodnie z treścią powołanych wyżej przepisów sam fakt znajdowania się dłużnika w trudnej sytuacji materialnej, nie może stanowić przesłanki umorzenia przedmiotowych należności. Nie jest sporne w sprawie to, że w stosunku do Skarżącego nie wystąpiły przesłanki wskazane w art. 28 ust. 3 pkt 1, 2, 4, 4a i 4b u.s.u.s. Na podstawie akt sprawy jak stwierdził Sąd I instancji, nie można stwierdzić, że Skarżący nie posiada majątku, z którego można egzekwować należności.

Nie zachodzą przesłanki umorzenia z art. 28 ust. 3 pkt 5 i 6 u.s.u.s., ponieważ żaden organ egzekucyjny nie stwierdził braku majątku, z którego można egzekwować należności. Tym samym, prawidłowo oceniono, że w sprawie nie występują przesłanki umożliwiające umorzenie należności z art. 28 ust. 3 u.s.u.s.

Z akt sprawy wynika, że Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną Mariolą Sową. Jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę, a zgodnie z dokumentami znajdującymi się w Kompleksowym Systemie Informatycznym ZUS, jego średnie miesięczne wynagrodzenie w okresie od marca do maja 2017 r. wyniosło 4.227 zł brutto (3.011,54 zł netto). Żona jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę, a jej średnie miesięczne wynagrodzenie w okresie od marca do maja 2017 r. wyniosło 3.049,14 zł brutto (2.190,97 zł netto). Jednocześnie Skarżący stwierdził, że jego stałe miesięczne wydatki związane z utrzymaniem wynoszą 1.030 zł, a zobowiązania finansowe 1.139 zł. Ponadto Skarżący posiada nieruchomość o powierzchni 0,0535 ha położoną w M. KW nr [...] (ustalono na podstawie informacji z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych) oraz trzy samochody osobowe: [...] z 1996 r., [...] z 1997 r. i [...] z 2002 r. (dane z Centralnej Ewidencji Pojazdów). Wobec powyższego podzielić należało stanowisko Sądu I instancji, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek umorzenia należności z tytułu składek.

1. 3.10. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.