Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1003/15, oddalił skargę A. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu [...] czerwca 2010 r. do Naczelnika Urzędu Celnego w Szczecinie wpłynęło pismo Starostwa Powiatowego w M. z dnia [...] czerwca 2010 r., za którym zostały przesłane dokumenty dotyczące samochodu marki Volkswagen Multivan, o nr. [...], rok produkcji 2007 i pojemności silnika 2461 cm3, zarejestrowanego przez ten organ jako ciężarowy. Dokumenty przesłano celem dokonania oceny czy przedmiotem rejestracji nie był w istocie samochód osobowy podlegający opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.
Organ I instancji pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r., wystąpił do dealera samochodów marki Volkswagen w Polsce o udzielenie informacji na temat samochodów wskazanych piśmie, w tym m.in. dotyczących wyżej wymienionego pojazdu. Z otrzymanej od Volkswagen Group Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu odpowiedzi wynikało, że powyższy pojazd został wyprodukowany ze świadectwem homologacji dla samochodów osobowych, jako 7 miejscowy, z nadwoziem rodzaju wielozadaniowy, bez stałej przegrody, z przeszkleniem na całej długości powierzchni bocznych, z drzwiami: dwoje lewych i dwoje prawych (w tym jedne przesuwane, przeszklone) oraz tylną klapą również przeszkloną. Na podłodze pojazd wyłożony był wykładziną dywanową, a na ścianach bocznych tapicerką typu "Komfort".
Organ pismem z dnia 24 października 2014 r., zwrócił się do Starostwa Powiatowego w M., o przesłanie dokumentów złożonych temu organowi w związku z rejestracją przedmiotowego pojazdu.
Z pozyskanych dokumentów wynikało, że A. J. w dniu [...] marca 2010 r. zakupiła przedmiotowy samochód, na terytorium Niemiec, za kwotę 7.150 EUR. Następnie, w dniu [...] maja 2010 r., strona złożyła w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w M. wniosek o rejestrację wskazanego pojazdu. W tym samym dniu Starosta M. wydał decyzję o jego rejestracji.
W dniu 22 czerwca 2010 r., A. J. złożyła w Starostwie Powiatowym w M. wniosek o zmianę rodzaju pojazdu z ciężarowego na osobowy.
W dniu [...] lipca 2010 roku Starosta M. wydał decyzję o rejestracji stałej pojazdu.
Organ pismem z dnia 31 października 2014 roku, zwrócił się do Wydziału Międzynarodowej Pomocy Administracyjnej Izby Celnej we Wrocławiu o pozyskanie danych z niemieckiej ewidencji pojazdów, w części dotyczących ilości miejsc siedzących, klasy pojazdu oraz jego rejestracji. W odpowiedzi na powyższe w dniu 17 listopada 2014 r., do organu wpłynęła odpowiedź, z której wynikało, że przedmiotowy samochód marki Volkswagen był zarejestrowany w Niemczech w okresie od 10 kwietnia 2007 r. do 2 marca 2010 r. - jako samochód osobowy (multivan), z ośmioma miejscami siedzącymi. Dnia [...] maja 2010 r. A. J. złożyła wniosek o wydanie tablic rejestracyjnych wywozowych. Pojazd został zgłoszony wówczas w niemieckim urzędzie komunikacji - jako samochód ciężarowy ze skrzynią zamkniętą.
Organ I instancji decyzją z dnia [...] maja 2015 r., określił A. J., zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie 5439 zł, z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Volkswagen Multivan, o numerze nadwozia [...], roku produkcji 2007 i pojemności silnika 2461 cm3.
Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości podzielił ustalenia faktyczne jak i kwalifikacje prawną przyjętą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając skargę skarżącej wskazał, że zasadniczą kwestią, sporną było to, czy w sprawie mieliśmy, jak uważają organy podatkowe obydwu instancji, do czynienia z samochodem osobowym klasyfikowanym do kodu Nomenklatury Scalonej (CN) 8703, tj. pojazdem samochodowym przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób, a więc podlegającym opodatkowaniu akcyzą, czy też, jak uznaje Skarżąca, z nabyciem i przemieszczeniem na terytorium kraju pojazdu o kodzie CN 8704 (pojazdy mechaniczne do transportu towarów), który nie podlega temu podatkowi.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał że sprawa dotyczy powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym, a nie obowiązku w przedmiocie rejestracji pojazdu. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia, organ nie przywołał przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, a jedynie przepisy dotyczące akcyzy i postępowania podatkowego. W niniejszym przypadku zastosowanie miały bowiem przepisy ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626; dalej: u.p.a.), a nie ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.
Dla zaliczenia danego towaru do podlegającego akcyzie niezbędne jest przede wszystkim jego prawidłowe zaklasyfikowanie do odpowiedniego kodu Nomenklatury Scalonej CN. Na potrzebę odwołania się do klasyfikacji przyjętej w tej Nomenklaturze wskazuje ogólna zasada wyrażona w art. 3 ust 1 u.p.a., zgodnie z którą do celów poboru akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382 z późn. zm.).
Z regulacji ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym, o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym, decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji kodu CN 8703.
W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie wskazał i omówił obowiązujące w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego przepisy ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, odnoszące się również do klasyfikacji towarowej wyrażonej w art. 3 ust 1 u.p.a..
Organ wskazał również na te cechy pojazdu, które skutkowały uznaniem go za zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Cecha zasadniczego przeznaczenia stanowi najistotniejsze kryterium klasyfikacji pojazdów, które powinno być w pierwszej kolejności brane pod uwagę w momencie przyporządkowania określonego pojazdu do pozycji CN 8703. Różnica między przeznaczeniem pojazdu klasyfikowanego do pozycji 8703 (samochody osobowe) i 8704 (samochody ciężarowe) polega na tym, że pojazdy samochodowe w tej ostatniej pozycji służą wyłącznie do transportu towarowego.
Zdaniem Sądu cechy spornego pojazdu począwszy od chwili opuszczenia zakładu produkcyjnego, wbrew twierdzeniom skarżącej były charakterystyczne dla samochodów przynależnych do kodu CN 8703, tj. pojazdów przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób, co nie wykluczało również możliwości przewożenia towarów. Ogólny wygląd pojazdu i ogół jego cech nadaje mu zasadnicze przeznaczenie.
Polski organ rejestrujący przedmiotowy pojazd nie kwestionował ustaleń zawartych w niemieckim czy polskim dowodzie rejestracyjnym. Nie mogło więc w sprawie dojść do zarzucanego w odwołaniu naruszenia postanowień dyrektywy Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 roku w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów, zmienionej dyrektywą Rady 2006/103/WE z dnia 20 listopada 2006 r., gdyż adresatami tej dyrektywy są organy dokonujące rejestracji pojazdów a nie organy podatkowe.
Reasumując w ocenie Sądu strona nie przedłożyła żadnego dowodu świadczącego o zmianach konstrukcyjnych pojazdu. Wprost przeciwnie w aktach sprawy znajdował się rachunek z usługi warsztatowej opiewający na kwotę zaledwie 95 zł za demontaż nietrwałej przegrody i zamontowanie siedzeń dla pasażerów. Dokument ten nie pozostawiał zatem wątpliwości co do tego, że zarówno przed nabyciem pojazdu jak też po tym nabyciu pojazd cały czas pozostawał zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, a przewóz towarów stanowił jedynie doraźny sposób jego użytkowania przez skarżącą. Ponadto w uzasadnieniu decyzji organ oceniając zebrany materiał dowodowy prawidłowo wskazał na te elementy, które potwierdziły, że pojazd został konstrukcyjne przystosowany do przewozu osób i spełniał definicję legalną samochodu osobowego o którym mowa w art. 100 ust. 4 u.p.a.
A. J. złożyła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), poprzez nieuwzględnienie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie pomimo, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd ten winien stwierdzić naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 100 ust. 4 u.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, iż pojazd zarejestrowany jako pojazd ciężarowy może - tylko na potrzeby postępowania podatkowego - zostać uznany za samochód osobowy wyłącznie na podstawie jego pierwotnego przeznaczenia, z pominięciem aktualnego sposobu wykorzystania pojazdu. Nadto braku dokonania wykładni w/w przepisu w oparciu o dyrektywę Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów, zmienionej dyrektywą Rady 2006/103/WE z dnia 20 listopada 2006 r. poprzez dokonanie własnych ustaleń sposobu przeznaczenia pojazdu w oparciu o jego pierwotne przeznaczenie, pomimo posiadania przez przedmiotowy pojazd dokumentów rejestracyjnych, z których jasno wynika jego sposób przeznaczenia, zaś w obowiązujących przepisach prawa brak jest uprawnienia dla organów podatkowych do podważania i kwestionowania ustaleń wynikających z dokumentacji sporządzonej w innym państwie członkowskim;
- 2) art. 102 ust. 2 u.p.a., poprzez jego niezastosowanie i określenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym bez ustalenia sposobu wykorzystywania i przeznaczenia pojazdu w chwili powstania zobowiązania podatkowego. Nadto braku dokonania wykładni w/w przepisu w oparciu o dyrektywę Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów, zmienionej dyrektywą Rady 2006/103/WE z dnia 20 listopada 2006 r. poprzez dokonanie własnych ustaleń sposobu przeznaczenia pojazdu w oparciu o jego pierwotne przeznaczenie, pomimo posiadania przez przedmiotowy pojazd dokumentów rejestracyjnych, z których jasno wynika jego sposób przeznaczenia, zaś w obowiązujących przepisach prawa brak jest uprawnienia dla organów podatkowych do podważania i kwestionowania ustaleń wynikających z dokumentacji sporządzonej w innym państwie członkowskim;
- 3) art. 34 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym zakaz wprowadzania środków o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w przywozie dotyczy wszelkich przepisów państw członkowskich mogących bezpośrednio lub pośrednio, rzeczywiście lub potencjalnie utrudniać handel wewnątrzwspólnotowy, podczas gdy w niniejszej sprawie organ podatkowy dokonał własnych ustaleń sposobu przeznaczenia pojazdu, z całkowitym pominięciem dokumentacji sporządzonej w innym państwie członkowskim pomimo braku ku temu jakichkolwiek podstaw prawnych.
Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym autor skargi kasacyjnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i podlega oddaleniu.
W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami i granicami zaskarżenia. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.
Skargę kasacyjną w sprawie oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
Zarzut naruszenia prawa materialnego, sprowadzający się do niewłaściwego określenia przedmiotu opodatkowania, jest ściśle związany z zarzutem procesowym (błędne ustalenia prowadzące do wydania wadliwego rozstrzygnięcia). W tej sytuacji komplementarny charakter zarzutów uzasadnia łączne ich rozpatrzenie.
W pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlega zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 100 ust. 4 u.p.a., przez jego błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Prawidłowe rozumienie tego przepisu pozwala ocenić, czy zaaprobowane przez Sąd I instancji ustalenia organów celnych są wystarczające dla przyjęcia, że sprowadzony wewnątrzwspólnotowo samochód marki VOLKSWAGEN MULTIVAN jest samochodem osobowym i w związku z tym określenia skarżącej zobowiązania w podatku akcyzowym.
Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Jednocześnie, zgodnie z art. 100 ust. 4 tej ustawy samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Z treści tego przepisu wynika, że dla kwalifikacji danego przedmiotu, jako wyrobu akcyzowego, niezbędne jest jego prawidłowe zaklasyfikowanie do odpowiedniego kodu CN.
Ponadto na potrzebę odwołania się do klasyfikacji przyjętej w Nomenklaturze Scalonej wskazuje ogólna zasada wyrażona w art. 3 ust. 1 u.p.a., według której do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN).
Jak wyjaśnił Sąd I instancji, powołując się na wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (obecnie: Trybunału Sprawiedliwości UE) z 6 grudnia 2007 r., w sprawie sygn. akt C-486/06 (LEX nr 337569), zasadnicze przeznaczenie samochodu do przewożenia osób bądź towarów ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i zespołu cech danego pojazdu, przy czym istotne jest przeznaczenie, jakie poprzez odpowiednią konstrukcję, nadał określonemu pojazdowi producent. Wyjaśniając pojęcie "zasadniczego przeznaczenia" samochodu, WSA w Szczecinie prawidłowo wskazał także na treści zawarte w notach wyjaśniających do systemu kodowania opublikowane w załączniku do obwieszczenia Ministra Finansów z 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (M.P. Nr 86, poz. 880). Zgodnie z tymi wyjaśnieniami klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8703 jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że pojazdy te są przeznaczone zasadniczo do przewozu osób.
Wskazana pozycja obejmuje pojazdy mechaniczne różnego typu przeznaczone do przewozu osób, jednakże nie obejmuje pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8702; określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane - bez zmian konstrukcji - do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Dalej w wyjaśnieniach stwierdzono, że klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8703 jest wyznaczona przez pewne cechy projektowe, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704).
Jeżeli zatem głównym kryterium wyróżniającym jest przeznaczenie klasyfikowanych pojazdów zasadniczo do przewozu osób, o czym decydują cechy tych pojazdów, to klasyfikacja sprowadzanego pojazdu do kategorii samochodów osobowych objętych pozycją CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że wiodącą, nadrzędną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Następuje to w oparciu o cechy konstrukcyjne pojazdu, jego wyposażenie i ogólny wygląd.
Okoliczności, które zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną, nie zostały wzięte pod rozwagę, nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy, o którym zadecydowały zasadnicze cechy nabytego wewnątrzwspólnotowo pojazdu. Nie budzi wątpliwości, że sprowadzony pojazd został wyprodukowany ze świadectwem homologacji dla samochodów osobowych, jako 7 miejscowy, z nadwoziem rodzaju wielozadaniowy, bez stałej przegrody, z przeszkleniem na całej długości powierzchni bocznych, z drzwiami: dwoje lewych i dwoje prawych (w tym jedne przesuwane, przeszklone) oraz tylną klapą również przeszkloną. Na podłodze pojazd wyłożony był wykładziną dywanową, a na ścianach bocznych tapicerką typu "Komfort" jak wynika z informacji uzyskanej od Volkswagen Group Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu.
Takie elementy konstrukcji i wyposażenia samochodu jak: przeszklenie, klimatyzacja, tapicerka typowa dla samochodów osobowych, brak stałej przegrody za przednim rzędem etc., nadają pojazdowi zasadnicze przeznaczenie i pozwalają go zakwalifikować, jako przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób.
Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na ustalenie trwałych cech pojazdu istotnych z punktu widzenia klasyfikacji CN oraz charakteru i zakresu dokonanych zmian. Ustalenia te pozwalają na określenie zasadniczego przeznaczenia pojazdu, jako samochodu konstrukcyjnie przeznaczonego do przewozu osób. O tym zaś, że dokonane już na terytorium Polski zmiany w pojeździe zdecydowanie nie miały charakteru zmian konstrukcyjnych, na co trafnie zwracał uwagę organ, przesadza zakres wykonanych prac (demontaż kratki i montaż foteli oraz pasów w fabrycznych miejscach kotwienia), których wartość, co wynika z faktury VAT nr [...] z [...] maja 2010 r., określona została na 95 zł.
Nie jest zasadny zarzut kasacyjny naruszenia art. 102 ust. 2 u.p.a., poprzez jego niezastosowanie.
Zgodnie ze wskazanym przepisem, jeżeli przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju dokonał inny podmiot niż podmiot, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która nabyła prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel.
Przemieszczenia pojazdu z terytorium Unii Europejskiej (Niemiec) na terytorium kraju dokonała A. J. i nabycie prawa rozporządzania samochodem jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem pojazdu, czego potwierdzeniem jest rachunek zakupu pojazdu na terytorium Niemiec w dniu 2 marca 2010 r. Podatnikiem, zgodnie z art. 102 ust. 1 u.p.a. w zw. z art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a., jest zatem A. J. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego: art. 100 ust. 4 u.p.a. oraz art. 102 ust. 2 u.p.a. autor skargi kasacyjnej w istocie kwestionuje ustalenie organów podatkowych, że samochód marki Volkswagen Multivan był pojazdem samochodowym objętym pozycją CN 8703, przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób. Próba zwalczania ustaleń faktycznych poczynionych przez organy podatkowe i zaakceptowanych przez Sąd I instancji może być skuteczna jedynie przez podniesienie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a w powiązaniu z konkretnymi przepisami Ordynacji podatkowej.
W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego nie jest bowiem dopuszczalne prowadzenie rozważań, czy towar (pojazd) z uwagi na określone cechy decydujące dla klasyfikacji taryfowej towaru, które stanowią zasadniczo obiektywne właściwości towaru opisane w pozycjach CN, jest towarem z konkretnej pozycji (podpozycji) CN, gdyż zmierzają one w istocie do zakwestionowania ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Oznacza to, że wszelkie zarzuty i argumentacja nawiązująca do kwestii dotyczących ustalenia stanu pojazdu w chwili jego wewnątrzwspólnotowego nabycia są niedopuszczalne w ramach postawionego zarzutu naruszenia prawa materialnego, zamiast w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania i podważania za jego pomocą ustaleń faktycznych.
Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 34 (dawny art. 28 TWE) Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U.UE 7.6.2016), zgodnie z którym ograniczenia ilościowe w przywozie oraz wszelkie środki o skutku równoważnym są zakazane miedzy Państwami Członkowskimi.
Opodatkowanie akcyzą samochodów osobowych na poziomie wspólnotowym nie zostało ujednolicone, a każde państwo członkowskie ma prawo do stosowania własnych rozwiązań prawnych dotyczących podatku akcyzowego od tych towarów. Tego rodzaju obciążenie nie skutkuje powstaniem ograniczeń ilościowych w przywozie. Każdy podmiot ma prawo nabyć pojazd, w tym samochód osobowy na terytorium innego państwa członkowskiego UE i pojazd ten sprowadzić na terytorium kraju. To, że pojazdy przynależne do kodu CN 8703 podlegają w Polsce opodatkowaniu akcyzą dotyczy nie tylko pojazdów nabywanych wewnątrzwspólnotowo, lecz również pojazdów produkowanych i sprzedawanych w kraju. Podlegają one tym samym obciążeniom. Nie istnieją zatem żadne ograniczenia ilościowe w przywozie tych samochodów, ani nie są stosowane żadne inne środki o skutku równoważnym.
W konsekwencji kraje członkowskie mają prawo do wprowadzania na te towary własnych regulacji prawnych w zakresie akcyzy. Krajowe regulacje dotyczące opodatkowania samochodów osobowych nie naruszają zasady zakazu zwiększenia formalności przy przekraczaniu granicy na te towary, bowiem na podatnikach przy jej przekraczaniu nie ciąży obowiązek załatwiania jakichkolwiek formalności. Nie jest taką formalnością obowiązek złożenia w późniejszym terminie deklaracji podatkowej i ewentualny obowiązek zapłaty należnej akcyzy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).