Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 329/12, wydanym w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O.z dnia 26 kwietnia 2012 r. nr. w przedmiocie podatku akcyzowego, oddalono skargę.
Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
Naczelnik Urzędu Celnego w O.wszczął wobec R. B.dalej "skarżąca", postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży tytoniu do palenia za okresy rozliczeniowe marzec oraz kwiecień 2010 r. w związku z nieodprowadzaniem akcyzy od tych transakcji.
Według ustaleń organu skarżąca w marcu i kwietniu 2010 r. za pośrednictwem portalu Allegro.pl sprzedawała tytoń do palenia, oferowany jako tytoń Virginia lub Virginia Gold, pakowany w worki strunowe o wadze jednostkowej 0,5 kg i 1 kg. Towar ten nie był oznaczany znakami akcyzy, jak również brak było na nim informacji o cenie detalicznej, nazwie wyrobu i danych producenta.
Ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 26 kwietnia 2012 r. nr. utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia 7 grudnia 2011 r. nr. określającą skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące: marzec 2010 r. w kwocie 228.206 zł oraz kwiecień 2010 r. w kwocie 241.823 zł.
Podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły: art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 10, art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 98 ust. 1 pkt 2, art. 98 ust. 5 pkt 1 i 2, art. 99 ust. 2 pkt 2, art. 99 ust. 5, art. 99 ust. 13 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm., dalej "u.p.a.") oraz obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie najpopularniejszej kategorii cenowej na rok 2010 (M.P. Nr 77 poz. 955).
W myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.a., wyroby akcyzowe oznaczają wyroby energetyczne, energię elektryczną, napoje alkoholowe oraz wyroby tytoniowe, określone w załączniku nr 1 do ustawy.
Zgodnie z art. art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a., przedmiotem opodatkowania akcyzą jest również nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony.
W świetle art. 10 ust. 10 u.p.a., obowiązek podatkowy z tytułu nabycia lub posiadania wyrobów akcyzowych, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 4, powstaje z dniem nabycia lub wejścia w posiadanie tych wyrobów, z zastrzeżeniem ust. 11.
Stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a., podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot nabywający lub posiadający wyroby akcyzowe znajdujące się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od wyrobów tych nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony;
W myśl art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.a., podatnik jest obowiązany, bez wezwania organu podatkowego: 1) składać właściwemu naczelnikowi urzędu celnego deklaracje podatkowe według ustalonego wzoru, 2) obliczać i wpłacać akcyzę na rachunek właściwej izby celnej
- - za miesięczne okresy rozliczeniowe, w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 98 ust. 1 pkt 2 u.p.a., do wyrobów tytoniowych w rozumieniu ustawy zalicza się bez względu na kod CN tytoń do palenia.
W świetle art. 98 ust. 5 pkt 1 i 2 u.p.a., za tytoń do palenia uznaje się: 1) tytoń, który został pocięty lub inaczej podzielony, skręcony lub sprasowany w postaci bloków oraz nadający się do palenia bez dalszego przetwarzania przemysłowego;
- 2) odpady tytoniowe oddane do sprzedaży detalicznej, niebędące papierosami, cygarami lub cygaretkami w rozumieniu ust. 2, 3 i 4, a nadające się do palenia.
Stosownie do 99 ust. 2 pkt 2 u.p.a., stawki akcyzy na wyroby tytoniowe wynoszą na tytoń do palenia, z zastrzeżeniem ust. 10 - 95,00 zł za każdy 1 kilogram i 31,41% maksymalnej ceny detalicznej.
W myśl art. 99 ust. 5 u.p.a., najpopularniejszą kategorią cenową jest, ustalana na dany rok kalendarzowy, cena stosowana w obrocie dla grupy papierosów o największej sprzedaży w okresie 10 miesięcy (od stycznia do października) poprzedniego roku kalendarzowego, obliczana według ilości sprzedanych papierosów, na podstawie maksymalnych cen detalicznych, w przeliczeniu na 1.000 sztuk.
Zgodnie z art. 99 ust. 13 u.p.a., Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", średnią ważoną detaliczną cenę sprzedaży papierosów, przed końcem roku kalendarzowego poprzedzającego rok kalendarzowy, na który jest ustalana, na podstawie danych, o których mowa w ust. 11 pkt 1, na potrzeby ustalenia minimalnej stawki akcyzy na papierosy.
W świetle wspomnianego obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie najpopularniejszej kategorii cenowej na rok 2010 wynosiła ona 397,50 zł w przeliczeniu na 1.000 sztuk papierosów.
Według ustaleń poczynionych przez organ celny, opartych na informacji Spółki z o.o. Q. z siedzibą w P., będącej właścicielem serwisu Allegro.pl, skarżąca jest użytkownikiem loginu "....", posługującym się e-mailem:..... W serwisie Allegro.pl skarżąca występuje tylko pod podanym wyżej nickiem. Zarejestrowała się w dniu 25 marca 2009 r., zaś kod aktywacji został skarżącej przesłany w dniu 2 kwietnia 2009r. Kod został uaktywniony. W ustawieniu "Płacę z Allegro" wprowadzono nr konta skarżącej. Jak wynika z danych przesłanych organowi celnemu wraz z powyższą informacją na podstawie zestawienia aukcji zakończonych w okresie od 8 marca 2010 r. do 22 kwietnia 2010 r. ich przedmiotem był tytoń do palenia Virginia i Virginia Gold o wadze jednostkowej 0,5 kg, w cenie 35 zł za jedno opakowanie oraz o wadze jednostkowej 1 kg, w cenie 70 zł za jedno opakowanie. Skarżąca przesłuchiwana w charakterze świadka nie kwestionowała tych okoliczności, podpisując protokół, jako zgodny z treścią wyrażonych zeznań.
Organ nie uwzględnił wyjaśnień skarżącej, według której z jej konta transakcje tytoniem dokonywały osoby trzecie. Takie sytuacje, jak wskazał, są niedopuszczalne w świetle postanowień Regulaminu Allegro.pl. Z regulaminem tym winien się zapoznać każdy z użytkowników, czy to dokonujący zakupu, sprzedaży czy rejestracji. Ma to na celu wyeliminowanie w dalszym procesie użytkowania możliwości wystąpienia realnych zagrożeń lub kreowania skutków niewłaściwej eksploatacji. W myśl art. 2 pkt 2.13. "Użytkownikowi nie wolno korzystać z kont innych Użytkowników oraz udostępniać swojego Konta innym osobom, z wyjątkiem przypadków: udostępnienia Konta Firmowego osobom należycie umocowanym przez Użytkownika do działania w jego imieniu, a także udostępnienia Konta Zwykłego małżonkowi Użytkownika poprzez umieszczenie danych małżonka Użytkownika w specjalnym formularzu po spełnieniu odpowiednich warunków.
Ponadto, użytkownik powinien zachować w tajemnicy hasło do Konta. Nie dając wiary wyjaśnieniom skarżącej, jak ustalił organ na podstawie informacji udzielona przez Q. P. Sp. z o.o., skarżąca w okresie od marca do kwietnia 2010 r. ze wspomnianego konta zorganizowała 14 aukcji z przedmiotem sprzedaży w postaci tytoniu do palenia.
Organ dopuścił także dowód z informacji Centrum Rozliczeń Publiczno-Prawnych, Centrum Rachunkowości Poczty Polskiej S.A. w W. na temat przesyłek nadawanych przez skarżącą w okresie od marca do maja 2010 r. w placówkach pocztowych usytuowanych na terenie miasta O.. Pismo Poczty Polskiej S.A. z dnia 14 lutego 2011 r. zawierało zestawienie uwzględniające w swej treści datę nadania, wagę przesyłki, dane osobowe odbiorców oraz kwoty pobrania i numer rachunku, na który została ona przekazana. W świetle tej informacji skarżąca w okresie od dnia 1 marca 2010 r. do dnia 29 kwietnia 2010 r. nadała w Urzędzie Pocztowym w O.łącznie 626 paczek adresowanych do odbiorów będących osobami fizycznymi zamieszkującymi na terenie kraju. Ciężar większości przesyłek oscylował w granicach nieznacznie przewyższających wagę 0,5 - 1,5 kg. Zdarzały się również paczki o wadze od 2 kg do 12 kg. Wszystkie należności inkasowane przez Pocztę Polską tytułem pobrania przy doręczeniu przesyłki przekazane zostały na rachunek bankowy skarżącej.
Organ nie podzielił wyjaśnień skarżącej jakoby zawartość omawianych przesyłek obejmowała ubrania, obuwie czy też kosmetyki, gdyż skarżąca nie organizowała takich aukcji. Nie wskazała też danych podmiotu, od którego uprzednio nabyła takie przedmioty. Wyjaśnieniom tym przeczą kontrole przesyłek pocztowych wysłanych przez skarżącą dla odbiorców krajowych, dokonane w dniach 10 kwietnia i 14 kwietnia 2010 r. przez funkcjonariusza Wydziału Zwalczania Przestępczości Izby Celnej w Opolu i we W.. Przesyłki te zawierały tytoń krojony do palenia, bez jakichkolwiek oznaczeń, nieoznaczony polskimi znakami akcyzy, o ogólnej wadze od 1000 gram do 1,2 kg. Organ analizował również przesyłki z tytoniem nadawane przez skarżącą odbiorcom krajowym za pośrednictwem spółki kurierskiej "..."
W toku postępowania administracyjnego skarżąca nie wskazała źródła pochodzenia tytoniu do palenia będącego przedmiotem toczących się postępowań podatkowych.
Organ nie zaakceptował stanowiska skarżącej, która wskazywała na niedopuszczalność równoległego prowadzenia względem niej postępowania podatkowego i karnoskarbowego, co jej zdaniem, stanowi przejaw podwójnej odpowiedzialności za to samo zdarzenie. Jak wskazał, inne są cele i przedmioty ochrony, stanowiące przedmiot wspomnianych postępowań, a tym samym dopuszczalne jest równoległe prowadzenie postępowań względem skarżącej.
Ponadto, jak wskazał organ, celem postępowania podatkowego, nie jest ukaranie skarżącej, lecz określenie prawidłowej wysokości podatku akcyzowego, obciążającego skarżącą.
Celem wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a także dania skarżącej możliwości obrony jej praw, organ kilkakrotnie, lecz bezskutecznie, wzywał skarżącą na przesłuchanie. Pismem z dnia 21 marca 2012 r. skarżąca poinformowała organ o skorzystaniu z przysługującego prawa do odmowy składania zeznań. Tym samym, w ocenie organu, skarżąca odmówiła współdziałania z organem podatkowym w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy. Z powyższych względów, zdaniem Dyrektora Izby Celnej w O., w postępowaniu podatkowym względem skarżącej podjęto wszelkie możliwe działania zmierzające do ustalenia po stronie skarżącej obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym, stosownie do wskazanych na wstępie przepisów ustawy o podatku akcyzowym.
Rozpoznając skargę wniesioną przez skarżącą Wojewódzki Sąd Administracyjny w O., jak to już wspomniano, skargę tę oddalił.
W ocenie Sądu pierwszej instancji organ celny prawidłowo, w zgodności z przepisami Ordynacji podatkowej, ustalił uczestniczenie przez skarżącą w obrocie towarem akcyzowym, jakim w myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.a. jest tytoń, bez odprowadzenia wymaganej akcyzy. W szczególności za wiarygodne Sąd pierwszej instancji uznał dowody zebrane przez organ na okoliczność sprzedaży przez skarżącą, za pośrednictwem Allegro pl., tytoniu, bez odprowadzonej wymaganej akcyzy od tych transakcji. Tym samym skarżąca, stosownie do przepisu art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a., jest podatnikiem podatku akcyzowego.
Według Sądu pierwszej instancji z żadnego przepisu ustawy nie wynika, by na organie podatkowym, który stwierdza istnienie obowiązku podatkowego u danej osoby, z uwagi na to, że dokonywane przez nią czynności bądź stan, w którym się znalazła wyczerpują hipotezę normy określającej obowiązek podatkowy, ciążyła powinność poszukiwania innych osób i sytuacji, celem obciążenia ich obowiązkiem podatkowym w akcyzie. To na osobie, co do której organy podatkowe pozyskały z urzędu stosowne informacje i dowody na okoliczność uczestniczenia w obrocie towarem akcyzowym, ciąży obowiązek wskazania kontrahentów obowiązanych do zapłaty akcyzy na wcześniejszym etapie obrotu i ewentualnie osób współdziałających w czynnościach podlegających opodatkowaniu. Takich dowodów, ze skutkiem wygaśnięcia względem niej zobowiązania podatkowego, skarżąca nie przedstawiła.
Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji poszczególne kategorie wyrobów tytoniowych zostały zdefiniowane w przepisach art. 98 u.p.a. Ustawodawca zrezygnował z rozróżnienia rodzajów tytoniu do palenia, nie występuje też zróżnicowanie w poziomie opodatkowania. Stawka kwotowo-procentowa stosowana jest do wszystkich rodzajów tytoniu do palenia. Dlatego w sprawie nie ma znaczenia okoliczność, że organy podatkowe nie sprecyzowały, czy sprzedawany przez skarżącą produkt to tytoń, który został pocięty lub inaczej podzielony, skręcony lub sprasowany w postaci bloków oraz nadający się do palenia bez dalszego przetwarzania przemysłowego, czy też są to odpady tytoniowe oddane do sprzedaży detalicznej, nie będące papierosami, a nadające się do palenia.
Ponadto, jak zauważył Sąd pierwszej instancji, według ustaleń poczynionych przez organy już na wczesnym etapie postępowania, przedmiotem sprzedaży był tytoń do palenia, o którym mowa w art. 98 ust. 5 pkt.1 u.p.a., zaś skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że mogło chodzić o jakiekolwiek inne produkty.
Co do zarzutów skarżącej o ponoszeniu podwójnej odpowiedzialności Sąd pierwszej instancji wskazał przepis art. 15 § 1 Kodeksu karnego skarbowego, wedle którego orzeczenie zapadłe w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe nie zwalnia od obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej.
W tym stanie sprawy Sąd pierwszej instancji oddalił skargę.
Skarżąca wywiodła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O., a także zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarga kasacyjna oparta jest na obu podstawach zaskarżenia, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.
Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 98 ust. 5 u.p.a. poprzez określenie wobec skarżącej obowiązku podatkowego, mimo że nie stwierdzono, by sprzedawany przez nią tytoń nadawał się do palenia bez dalszego przetwarzania przemysłowego.
Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie niniejszej sprawy bez wnikliwej analizy stanu faktycznego, mianowicie z pomięciem tej okoliczności, że tytoń sprzedawany przez skarżącą nie został poddany żadnym badaniom specjalistycznym, co narusza dyspozycję tego przepisu, nakazującą podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem nie tylko interesu społecznego, ale i słusznego interesu obywatela.
- 2) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez jedynie pobieżne rozpatrzenie materiału dowodowego, skoncentrowanie się na okolicznościach wskazujących na fakt prowadzenia obrotu tytoniem i pominięcie wątpliwości dotyczących cech tytoniu, kwalifikujących jako towar akcyzowy.
- 3) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli aktu wydanego przez administrację publiczną, polegające na pobieżnym, nie poprzedzonym analizą materiału dowodowego ocenieniu sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.
W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania, przy czym należy to czynić pod kątem prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, które wyznaczają przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie.
Skarga kasacyjna, jak już wspomniano, zarzuciła naruszenie przepisów art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.
W myśl art. 1 § 1 p.u.s.a., mającego charakter przepisu ustrojowego, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W realiach rozpoznawanej sprawy Sąd pierwszej instancji nie naruszył tego przepisu, gdyż poddał kontroli zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. Stosownie do art. 1 § 2 p.u.s.a., kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Również i tego przepisu nie naruszył Sąd pierwszej instancji. Skontrolował on bowiem zaskarżoną decyzję pod kątem jej zgodności z prawem. Skarga kasacyjna, aby móc skutecznie zarzucić naruszenie przez Sąd pierwszej instancji tego przepisu powinna była, a czego nie uczyniła, wykazać pozaprawne instrumenty zastosowane Sąd pierwszej instancji, przykładowo oparcie rozstrzygnięcia na kryteriach słusznościowych. Taka zaś sytuacja nie miała miejsca w sprawie.
Skarga kasacyjna zarzuciła także naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis ten nie został naruszony. Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli działalności organów celnych, rozpoznając skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O z dnia 26 kwietnia 2012 r. nr, stosując środki procesowe przewidziane w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga kasacyjna nie wskazała zaś, aby rozpoznając skargę Sąd pierwszej instancji zastosował środki procesowe nie przewidziane w ustawie.
Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie w sprawie w sprawie art. 7 i art. 77 k.p.a. Przepisy te nie mogły być w sprawie naruszone z tego względu, że nie mają one zastosowanie w postępowaniu przed organami celnymi. Zgodnie z art. 6 u.p.a., do postępowań w sprawach wynikających z przepisów niniejszej ustawy stosuje się Ordynację podatkową. W trybie przepisów tej ustawy organ celny prowadził postępowanie w sprawie i pod tym też kątem Sąd pierwszej instancji skontrolował prawidłowość postępowania organu. Innymi słowy, zarówno organ, jak i Sąd pierwszej instancji, nie stosowali przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym nie mogli naruszyć wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a.
Z powyższych względów nieskuteczne są zarzuty skargi kasacyjnej, aby na etapie postępowania administracyjnego i postępowania sądowoadministracyjnego doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Tym samym miarodajne są w sprawie ustalenia organu celnego, zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, że przedmiotem spornej sprzedaży przez skarżącą był tytoń do palenia o nazwie Virginia i Virginia Gold, jaki skarżąca oferowała na domenie Allegro.pl. Na okoliczność oferowania przez skarżącą tytoniu do palenia wskazuje kontrola dokonana w dniu 10 kwietnia 2010 r. przez funkcjonariusza Wydziału Zwalczania Przestępczości Izby Celnej w O, który zbadał przesyłkę pocztową o nr, wysłaną przez skarżącą. Jak ustalono przesyłka ta zawiera jeden worek strunowy z tytoniem krojonym do palenia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, w odniesieniu do skarżącej zapadł wyrok Sądu Rejonowego w O z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt II Ks 56/10, stwierdzający popełnienie przez nią wykroczenia skarbowego w związku z przesłaniem za pośrednictwem poczty 1,2 kg tytoniu ciętego do palenia nieoznaczonego znakami akcyzy o wartości rynkowej 345 zł, bez odprowadzenia akcyzy w kwocie 563 zł. W myśl art. 11 p.p.s.a., ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Wprawdzie wyrok ten nie obrazuje wszystkich przesyłek wysłanych przez skarżącą odbiorcom pozyskanym za pośrednictwem omawianego portalu, jednakże brak jest jakichkolwiek argumentów dla przyjęcia stanowiska, aby wbrew treści ofert w pozostałych przypadkach skarżąca oferowała odbiorcom tytoń nie nadający się do palenia.
Skoro skarga kasacyjna nie podważyła zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń w sprawie, że przedmiotem sprzedaży przez skarżącą był tytoń do palenia, o którym mowa w przepisie art. 98 ust. 5 u.p.a., tym samym nieskutecznie jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu, który odnosi się do tytoniu do palenia.
W tym stanie sprawy skarga kasacyjna, jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).
O kosztach postępowania orzeczono art. 204 pkt 1 p.p.s.a.