Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 września 2014 r. o sygn. akt III SA/Gd 445/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zw. dalej "p.p.s.a."), uwzględnił skargę "F. [...]" Spółki z o.o. z siedzibą w T., uchylając zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia [...] kwietnia 2014 r. (nr [...]; [...]) oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia [...] lutego 2014 r. (nr [...]; [...]) w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego z dnia 30 września 2011 r. (nr [...]) co do klasyfikacji taryfowej towaru, określenia długu celnego oraz podatku od towarów i usług. Ponadto Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, a także zasądził od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej spółki 211 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko organów celnych wyrażone w kontrolowanych decyzjach administracyjnych. Organy te ustaliły, że w dniu 30 września 2011 r. skarżąca spółka dokonała uzupełniającego zgłoszenia towaru stanowiącego części do kamer cyfrowych – obudowa soczewki, części do kamer – obudowa soczewki, części kamer cyfrowych – obudowa soczewek. Dla towaru tego zadeklarowano kod TARIC 8529 90 20 00 (obejmujący: "Części nadające się do stosowania wyłącznie lub głównie z aparaturą objętą pozycjami od 8525 do 8528; - Pozostałe; -- Części aparatur objętych podpozycjami 8525 60 00, 8525 80 30, 8528 41 00, 8528 51 00 i 8528 61 00"), należności celne w wysokości 0 zł (stawka 0%) oraz kwotę podatku od towarów i usług według stawki 23%. Po zwolnieniu towaru funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę celną w skarżącej spółce, stwierdzając nieprawidłowości w zakresie klasyfikacji wspomnianych towarów.
Po przeprowadzeniu postępowania celnego organy stwierdziły, że części objęte przedmiotowym zgłoszeniem celnym są komponentami do produkcji kamer typu PrecisionHD 1080p 12x, PrecisionHD 1080p 4x i PrecisionHD 720p, stanowiących jeden z elementów sytemu wideokonferencyjnego Cisco TelePresence System (w skład którego wchodzi także: centralka, monitor, wyświetlacz wysokiej rozdzielczości, mikrofon i pilot). Zasadniczą funkcją wykonywaną przez te kamery jest transmisja obrazu wysokiej rozdzielczości. Posiadają one także zespoły mechaniczne obiektywu, części pośredniej i podstawy. Układy elektryczne znajdujące się w podstawie służą do sterownia położeniem obiektywu i układem soczewek obiektywu. Kamery te posiadają wbudowaną pamięć DDR2 SDRAM, przy czym - z uwagi na rodzaj pamięci - kamery nie pozwalają na trwałe przechowywanie obrazów. Pamięć RAM w kamerze służy bowiem tylko i wyłącznie do przetwarzania obrazu analogowego (trafiającego na płytkę CMOS) na sygnał cyfrowy przekazywany do jednostki centralnej, w której może być utrwalony w sposób umożliwiający jego ewentualne późniejsze odtworzenie.
Oznacza to, że taka kamera nie może pracować samodzielnie, bez podłączenia jej do jednostki centralnej, zaś brak możliwości przechowywania obrazów wyklucza klasyfikowanie takich kamer jako kamery wideo czy też kamery cyfrowe. Natomiast kamery, utrwalające obrazy i przekształcające je w sygnał elektroniczny przekazywany jako obraz wideo do miejsca poza kamerą to kamery telewizyjne. Organy celne powołały się w tym zakresie m.in. na rozporządzenie Komisji (WE) nr 1655.2005 z dnia 10 października 2005 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej (Dz. Urz. WE L266 z dnia 11 października 2005 r., s. 50 ze zm., dalej: rozporządzenie nr 1655/2005), podnosząc że wynika z niego, iż kamera telewizyjna nie może przechowywać obrazów, ale przekazuje je do maszyny do automatycznego przetwarzania danych poprzez kabel USB i w związku z tym winna być klasyfikowana do pozycji 8525 80 19.
W konsekwencji organ I instancji w decyzji z [...] lutego 2014 r. dokonał zmiany zgłoszenia celnego, określając klasyfikację taryfową towaru w postaci elementu obudowy obiektywu kamery i elementu obudowy podstawy kamery do kodu TARIC 8529 90 49 00 (obejmującego: "Części nadające się do stosowania wyłącznie lub głównie z aparaturą objętą pozycjami od 8525 do 8528; - Pozostałe; -- Pozostałe: --- Obudowy: ---- Z pozostałych materiałów"; ze stawką celną 3 %), zaś towaru w postaci wspornik obiektywu kamery – do kodu TARIC 8529 90 92 99 (obejmującego: "Części nadające się do stosowania wyłącznie lub głównie z aparaturą objętą pozycjami od 8525 do 8528; - Pozostałe; -- Pozostałe: --- Pozostałe: ---- Do kamer telewizyjnych objętych podpozycjami 85258011 i 85258019 oraz aparatury objętej pozycjami 8527 i 8528"; ze stawką celną 5%), a także ustalając należność celną (w kwocie 2769 zł) i podatkową (w kwocie 21 738 zł) oraz orzekając o poborze odsetek, o których mowa w art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) i odsetek, o których mowa w art. 37 ust. 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.).
Po rozpatrzeniu odwołania spółki, Dyrektor Izby Celnej decyzją z 25 kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, decyzje organów celnych obu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, co musiało skutkować wyeliminowaniem tych rozstrzygnięć z obrotu prawnego.
Sąd wskazał, że nie budziło wątpliwości, iż klasyfikacja przedmiotowych części do kamer uzależniona jest od tego, w jaki sposób dokonana zostanie klasyfikacja samych kamer. Oznacza to, że w pierwsze kolejności należało ustalić, do jakiego kodu TARIC należy klasyfikować kamery będące elementem systemu do wideokonferencji.
Powołując się na treść uwagi 2 do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej, Sąd stwierdził, że kamery muszą być klasyfikowane do pozycji 8525 - bez względu na to, czy mogą wchodzić w skład systemu do wideokonferencji, czy nie. Wobec tego za prawidłowe uznał Sąd pierwszej instancji stanowisko organów celnych, że przedmiotowe kamery należy klasyfikować do pozycji 8525.
Sąd nie podzielił natomiast poglądu organów, że kamery te są kamerami telewizyjnymi, które należy klasyfikować do podpozycji 8525 80 19, obejmującej: "Aparaturę nadawczą do radiofonii lub telewizji, nawet zawierającą aparaturę odbiorczą lub aparaturę zapisującą lub odtwarzającą dźwięk; kamery telewizyjne, kamery i aparaty cyfrowe oraz rejestrujące kamery wideo: - Kamery telewizyjne, kamery i aparaty cyfrowe oraz rejestrujące kamery wideo: -- Kamery telewizyjne: --- Pozostałe". Powołując się na treść not wyjaśniających do pozycji 8525, zawartych w załączniku do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (M.P. Nr 86, poz. 880), Sąd pierwszej instancji zauważył, że różnica między kamerami telewizyjnymi a kamerami cyfrowymi polega przede wszystkim na wbudowanej, jakiejkolwiek możliwości rejestrowania obrazów bądź braku takiej możliwości.
Sąd stwierdził, że z przedłożonej przez skarżącą dokumentacji wynika, iż omawiane kamery są wyposażone w pamięć chwilową (pamięć RAM). Zdaniem Sądu, posiadanie pamięci RAM jest specyficzną cechą niektórych kamer, w tym takich, do których przeznaczone są towary objęte przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Wbrew stanowisku organów celnych, kamery te mają zatem wbudowaną możliwość rejestrowania obrazów, a fakt, że jest to możliwość chwilowa, nie może tego przekreślić. W ocenie WSA, klasyfikacji kamer jako telewizyjnych dokonuje się z uwagi na brak jakiejkolwiek możliwości rejestracji obrazów. Skoro przedmiotowe kamery taką możliwość posiadają, to wykluczona jest ich klasyfikacja jako kamer telewizyjnych.
Sąd pierwszej instancji uznał natomiast, że omawiane kamery należy klasyfikować do podpozycji 8525 80 30, obejmującej: "Aparaturę nadawczą do radiofonii lub telewizji, nawet zawierającą aparaturę odbiorczą lub aparaturę zapisującą lub odtwarzającą dźwięk; kamery telewizyjne, kamery i aparaty cyfrowe oraz rejestrujące kamery wideo: - Kamery telewizyjne, kamery i aparaty cyfrowe oraz rejestrujące kamery wideo: -- Kamery i aparaty cyfrowe".
W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że organy celne błędnie zaklasyfikowały (do podpozycji 8529 90 49 i 8529 90 92 99) również części do kamer objęte przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Przytaczając treść pozycji 8529 Wspólnej Taryfy Celnej, Sąd stwierdził, że klasyfikacja w ramach tej pozycji zależna jest od tego, do jakiego kodu TARIC klasyfikowany jest produkt, którego dana część jest elementem. Zdaniem WSA, w przypadku części objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym właściwa powinna być klasyfikacja do podpozycji 8529 90 20, skoro w jej treści została wymieniona podpozycja 8525 80 30, do której należy klasyfikować wspomniane już kamery.
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożył Dyrektor Izby Celnej w Gdańsku. Zaskarżył wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, tj.:
- – art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19 października 1992 r., s. 1 z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 4, s. 307; dalej zwanego WKC) w związku z art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 284 z dnia 29 października 2010 r., s.
- 1) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że towar nie powinien być klasyfikowany do pozycji 8525 80 19 a właściwym kodem jest 8529 90 20;
- – art. 1 rozporządzenia nr 1655/2005 poprzez jego niezastosowanie przy rozpoznawaniu sprawy, polegające na niewzięciu pod uwagę przy orzekaniu, że kamera, która nie może przechowywać obrazów winna być klasyfikowana do pozycji 8525 80 19 tj. kamer telewizyjnych a nie cyfrowych.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził w szczególności, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym chwilowe zapamiętanie obrazu analogowego na potrzeby przekształcenia go na obraz cyfrowy jest wystarczającą przesłanką do przyjęcia, że urządzenia te należy uznać za kamery cyfrowe, a nie telewizyjne. Pamięć RAM służy bowiem do przechowywania danych aktualnie przetwarzanych przez program oraz ciągu rozkazów, z których składa się ten program. Pamięć RAM jest pamięcią ulotną, co oznacza, że po wyłączeniu zasilania informacja w niej zawarta jest tracona, co uniemożliwia odtworzenie z niej jakichkolwiek danych, w tym również obrazów.
W związku z tym wywód Sądu pierwszej instancji jest – w ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną – logicznie niespójny, gdyż nie można nazwać "rejestracją" chwili, w której obraz jest przetwarzany przez program zainstalowany w pamięci RAM z obrazu analogowego na cyfrowy, na płytce CMOS. Po takim przetworzeniu obraz ulega całkowitej i nieodwracalnej utracie bez możliwości jego odtworzenia.
Autor skargi kasacyjnej dodał, że Sąd pierwszej instancji pominął przy wyrokowaniu treść rozporządzenia nr 1655/2005 (zmiana kodu – patrz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1179/2009 z dnia 26 listopada 2009 r., poz. 195), zgodnie z którym kamera telewizyjna, która nie może przechowywać obrazów, ale przekazuje je do maszyny do automatycznego przetwarzania danych poprzez kabel USB winna być klasyfikowana do pozycji 8525 80 19.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej spółki (pracownik) wniósł o oddalanie skargi kasacyjnej organu administracji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Celnej w Gdyni oparta została na pierwszej podstawie kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, błędne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Należy przy tym zwrócić uwagę, że sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów, ale jedynie dokonuje oceny zastosowania prawa materialnego przez organ administracji publicznej.
Zawarty w art. 176 p.p.s.a. wymóg uzasadnienia podstaw kasacyjnych powoduje, że kasator zarzucając Sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię wskazanych przepisów prawa powinien zaprezentować jaka powinna być wykładnia prawidłowa tych przepisów, odwołując się wprost do ich treści. Ponadto kasator winien wykazać dlaczego zaprezentowana w skardze kasacyjnej wykładnia jest prawidłowa, a dlaczego wykładnia Sądu była błędna. Natomiast naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. W tym przypadku zatem kasator powinien wykazać istnienie nieuwzględnionych przez sąd okoliczności faktycznych lub uwzględnienie przez sąd okoliczności faktycznych nieistniejących lub nieistotnych, przez co doszło do niezasadnego zastosowania lub niezastosowania danego przepisu prawa.
Przechodząc do kwestii związanych z realiami mającymi miejsce w sprawie niniejszej, należy stwierdzić, że w skardze kasacyjnej nie zostało wykazane – w odniesieniu do pierwszego z zarzutów – aby dokonana przez Sąd (a wcześniej przez stronę) kwalifikacja przedmiotowej kamery do kodu TARIC 8525 80 30 była błędna, a w konsekwencji, aby również części do tej kamery nie mogły być przypisane do kodu TARIC 8529 90 20. Zarówno organ, jak i Sąd przyjęły istnienie dwóch rodzajów kamer: telewizyjnych i cyfrowych. Organ jako podstawę swego stanowiska przyjmuje to, że o kamerze cyfrowej można mówić dopiero wówczas, jeżeli "jest możliwość nagrywania obrazów w pamięci wewnętrznej kamery, które później mogą zostać odtworzone z takiego nośnika" – str. 5 skargi kasacyjnej.
Jednocześnie na tej samej stronie organ w ślad za Notami wyjaśniającymi stwierdza, że kamery telewizyjne to takie kamery, które "nie posiadają żadnej wbudowanej możliwości rejestrowania obrazów". Przy przyjętej przez organ definicji kamer cyfrowych powstaje zatem jeszcze trzecia grupa kamer - kamer, które posiadają pamięć wewnętrzną, w której rejestruje się obraz, lecz obraz ten nie może zostać odtworzony. Do tej grupy należy przedmiotowa kamera, która została wyposażona w pamięć RAM, a którą organ – wbrew przyjętej definicji kamery cyfrowej, w której mówi się o "żadnej" (wbudowanej w kamerę) możliwości rejestrowania – stara się zaliczyć do kamer telewizyjnych.
Takie stanowisko organu jest więc niespójne i wewnętrznie sprzeczne. Dlatego nie sposób nie przyznać racji Sądowi, który na str. 10 uzasadnienia wyroku stwierdza: "Różnica między kamerami telewizyjnymi a kamerami cyfrowymi (w rozumieniu Not wyjaśniających) polega przede wszystkim na wbudowanej, jakiejkolwiek możliwości rejestrowania obrazów bądź braku takiej możliwości". Podejście takie jest zgodne z Notami wyjaśniającymi i zostaje zachowany przyjęty podział na kamery telewizyjne i cyfrowe bez wprowadzania jakiejś nowej grupy kamer, tj. kamer telewizyjnych, ale rejestrujących obraz w swojej wewnętrznej pamięci RAM.
Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że w sprawie niniejszej mamy do czynienia z retrospektywnym naliczeniem opłat. Oznacza to, że w pierwszym rzędzie należy zbadać, czy dokonując zgłoszenia celnego strona miała podstawy – w dacie dokonywania zgłoszenia – do zakwalifikowania towaru do danego kodu TARIC. Brzmienie Taryfy celnej i Not wyjaśniających w ówczesnym czasie było takie, że posługując się wykładnią językową strona miała podstawy przyjąć, że rejestracja w pamięci nietrwałej też jest rejestracją, gdyż nie było nigdzie wskazane, jak długo ma być przechowywany obraz. Dopiero wydanie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 113/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (Dz. Urz. UE L 38 z dnia 7 lutego 2014 r., s.
20) i jednoznaczne stwierdzenie, że tymczasowe przechowywanie w pamięci nietrwałej nie stanowi rejestracji, spowodowało możliwość przyjęcia innej interpretacji i klasyfikacji, ale dopiero od chwili jego wejścia w życie. Fakt, że Komisja (UE) uznała za konieczne wydanie tego rozporządzenia i jednoznacznego rozstrzygnięcia tej kwestii oznacza, że za konieczne uznała również dokonanie zmiany istniejącej dotychczas praktyki. Gdyby, jak twierdzi organ, również do tego momentu oczywiste było, że przechowywanie w pamięci nietrwałej nie jest rejestracją, to w ogóle nie byłoby potrzeby wydawania tego rozporządzenia, a już ponad wszelką wątpliwość wprowadzania vacatio legis, skoro rozporządzenie to miałoby być jedynie interpretacją - i to obejmującą stany sprzed jego uchwalenia.
W tym stanie rzeczy zarzut z pierwszego punktu petitum skargi kasacyjnej należało uznać za nieuzasadniony.
Natomiast jako zupełnie niezrozumiały należy ocenić zarzut z drugiego punktu petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut dotyczący naruszenia art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1655/2005 z dnia 10 października 2005 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej (Dz. U. UE z 11 października 2005 r. L 266/50) poprzez jego niezastosowanie. Przepis ten stanowi bowiem: "Towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku muszą być klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do kodów CN wskazanych w kolumnie 2".
Kasator nie wskazuje jednak, który spośród czterech wymienionych w zamieszczonej w Załączniku do rozporządzenia tabeli towarów ma na myśli. Można się jedynie domyślać, że zapewne chodzi o kwalifikowanie do kodu 8525 80 19 (a nie do pozycji 9503) towaru (dziecięcej zabawki), opisanego w kolumnie 1 (pkt 3) ww. tabeli jako: "Zestaw pakowany do sprzedaży detalicznej, zawierający:
- - kamerę telewizyjną w obudowie w postaci cegły z tworzywa sztucznego,
- - zestaw utworzony z cegieł i części do łączenia z tworzywa sztucznego, oraz
- - CD-ROM".
Stwierdzić należy, że sporne towary sprowadzane przez stronę skarżącą nie odpowiadają – i to w sposób oczywisty – towarom opisanym w kolumnie 1 (pkt 3) tabeli zamieszczonej w Załączniku do rozporządzenia. Nie mogą być zatem wprost (automatycznie i bezkrytycznie – jak to czyni organ) klasyfikowane do "kodów CN wskazanych w kolumnie 2". Dodać przy tym należy, że zgodnie z treścią pkt (3) preambuły rozporządzenia Komisji (WE) nr 1655/2005 "... towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia powinny być klasyfikowane do kodów CN wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3". W uzasadnieniu (zawartym w kolumnie 3), odnoszącym się do towarów opisanych w kolumnie 1 (w pkt 3) zaklasyfikowanych do kodu 8525 80 19, stwierdzono między innymi, że klasyfikacja jest wyznaczona przez "reguły 1, 3b i 6" ORINS oraz "brzmienie kodów CN 8525 80 i 8525 80 19, 9503 00" z wyraźnym zaznaczeniem, że "Pomimo że zestaw jest przeznaczony dla dzieci, nie może być on klasyfikowany jako zabawka z pozycji 9503, ponieważ zasadniczy charakter zestawowi jest nadawany przez kamerę objętą pozycją 8525".
Należy też zauważyć, że w ww. rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1655/2005 nie ma też mowy o tym, jakich kamer nie należy kwalifikować do kodu 8525 80 30, ani o kamerach rejestrujących obraz w pamięci nietrwałej. Tymczasem sprawa niniejsza dotyczy części do kamer wyposażonych w pamięć nietrwałą, wykorzystywanych w systemach telekonferencyjnych i nie zostało wyjaśnione, dlaczego sposób kwalifikowania konkretnej dziecięcej zabawki (z pozycji 9503) miałby być zastosowany w sprawie niniejszej. W tym stanie rzeczy również drugi z zarzutów skargi kasacyjnej należało uznać za całkowicie nieuzasadniony, a zatem i ten zarzut nie mógł być uwzględniony.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.