Uzasadnienie
(...) zaskarżył skargą kasacyjną wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 13 lipca 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 320/18 oddalający jego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia (...)r. nr (...) w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.
Sąd I instancji wydał zaskarżony wyrok w następującym stanie sprawy:
Prezydent Miasta Szczecin (dalej: "Organ I instancji" lub "Prezydent"), będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, po uprzednim doręczeniu upomnienia, (...) r. wystawił wobec (...) (dalej: "Strona" lub "Skarżący") tytuł wykonawczy obejmujący należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania pojazdu Citroen Berlingo w dwunastu dniach stycznia 2017 r.
Skarżący pismem z dnia 26 września 2017 r. zgłosił zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, o jakich mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2017.1201 j.t. ze zm.; dalej: "upea"), tj. zarzut nieistnienia obowiązku opłaty dodatkowej za parkowanie oraz zarzut błędu co do osoby zobowiązanego. W odniesieniu do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 upea zarzucił naruszenia prawa materialnego, tj. art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.2017.2222 ze zm.; dalej: "udp") poprzez przyjęcie, że w strefie płatnego parkowania opłaty za parkowanie można pobierać na całym wydzielonym obszarze strefy, a nie w miejscach wyznaczonych. Wskazał, że brak wyznaczenia lub wyznaczenie i nie oznaczenie, zgodnie z przepisami, miejsc postojowych nie wywołuje skutków prawnych - nie do przyjęcia jest bowiem uznanie całej strefy jako miejsca wyznaczonego.
Organ I instancji postanowieniem z (...)r. uznał zarzuty za nieuzasadnione odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Powołał się na uchwałę NSA z dnia 9 października 2017 r., II GPS 2/17 i wskazał, że zgodnie z jej treścią opłaty z tytułu parkowania pojazdu na terenie strefy płatnego parkowania mogą być pobierane tylko wówczas, gdy parkowanie to odbyło się w miejscu do tego wyznaczonym. Organ wskazał również, że w treści ww. uchwały NSA uznał, że płatne miejsca postojowe, co do zasady, powinny być wyznaczone znakami pionowymi i liniami poziomymi, ale to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom należałoby przypisać rolę decyzyjną w wyznaczaniu miejsca płatnego parkowania. Natomiast namalowanie na chodniku czy asfalcie linii poziomych nie jest wystarczające, by takie opłaty pobierać.
W odwołaniu od tego postanowienia decyzji Skarżący zarzucił:
- 1) obrazę przepisów prawa materialnego, tj.:
- - art. 13b ust. 1 udp oraz punktu 5.2.50 Załącznika nr 1 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U.2003.220.2181 ze zm.; dalej: "rozporządzenie z 2003 r.") poprzez brak uznania podniesionych zarzutów w sytuacji, gdy bezspornym jest fakt, że postój pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania nie odbył się w miejscach wyznaczonych, zgodnie z wymogami, równocześnie znakami pionowymi oraz poziomymi;
- - § 57 pkt 4 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych oraz punktu 5.2.50 Załącznika nr 1 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach poprzez nieuprawnione uznanie, że wjazd do Strefy Płatnego Parkowania w Szczecinie był oznakowany znakami D-44 w sytuacji, gdy występuje na ulicach dojazdowych do niej całkowita absencja tych znaków;
- 2) obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 7a§ 1 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2017.1257 j.t. ze zm.; dalej: "kpa") w zw. z art. 34 upea poprzez dowolne i wybiórcze uwzględnienie przedstawionych przez Stronę dowodów oraz wydania rozstrzygnięcia na niekorzyść Strony, w sytuacji gdy istnieją rozbieżności w interpretacji normy prawnej.
Postanowieniem z dnia (....)r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie (dalej: Kolegium lub Organ odwoławczy) utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Odnosząc się do kwestii ustalenia prawidłowego rozumienia pojęcia "wyznaczenie" miejsca postoju w strefie płatnego parkowania, tj. czy prawidłowe wyznaczenie tego miejsca wymaga zastosowania dwóch znaków: pionowego D-18 i jednego ze znaków poziomych, np. P-18, czy też wystarczający jest tylko jeden znak – pionowy lub poziomy, Kolegium powołało się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2017 r., sygn. II GPS 2/17. Organ odwoławczy stwierdził, że miejsca, w których zaistniało zdarzenie nieopłaconego postoju, były wyznaczone jako miejsca przeznaczone do postoju pojazdów znakiem pionowym D-18, zaś miejsca postojowe miały charakter konstrukcyjnie ustalonych (za pomocą ciemniejszej kostki brukowej) stanowisk – a zatem w ogóle nie musiały być wyznaczone dodatkowo znakami poziomymi P-18 (pkt 5.2.4. załącznika nr 2 do ww. rozporządzenia).
Ponadto Organ odwoławczy, powołując się na wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2017 r. II FSK 1922/15 wskazał, że upływ siedmiodniowego terminu do wniesienia zarzutów, o którym stanowi art. 27 § 1 pkt 9 upea, powoduje niemożność uzupełnienia przez zobowiązanego zarzutów złożonych z zachowaniem terminu jak i powołania ich nowych podstaw. Z tego też powodu organ uznał, że Strona nie była uprawniona w zażaleniu na postanowienia organu I instancji zgłaszać nowych zarzutów lub uzupełniać je o nowe podstawy prawne lub faktyczne, nawet jeżeli zarzuty nie mogły być wniesione w terminie, w tym czasie bowiem jeszcze nie istniały. Za taki nowy i tym samym niedopuszczalny zarzut organ uznał zatem twierdzenia Strony, co do braku znaków D- 4 na ulicach dojazdowych do strefy płatnego parkowania jak i braku zgodności występujących znaków D-44 ze wzorem określonym w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. Tym samym twierdzenia te, jako spóźnione, organ odwoławczy pozostawił bez rozpoznania.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:
- – art. 13b ust. 1 udp oraz punktu 5.2.50 Załącznika nr 1 do rozporządzenia z 2003 r. poprzez brak uznania podniesionych zarzutów w sytuacji, gdy bezspornym jest fakt, że postój pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania nie odbył się w miejscach wyznaczonych, zgodnie z wymogami, równocześnie znakami pionowymi oraz poziomymi;
- – § 57 pkt 4 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych oraz punktu 5.2.50 Załącznika nr 1 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach poprzez nieuprawnione uznanie, że wjazd do Strefy Płatnego Parkowania w Szczecinie był oznakowany znakami D-44 w sytuacji, gdy występuje na ulicach dojazdowych do niej całkowita absencja oznakowania znakami spełniającymi wymogi co do sposobu wykonania. Zarzucił też naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. 80 kpa poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia całokształtu materiału mającego znaczenie dla wyjaśnienia przedmiotowej sprawy, oraz art. 7a§ 1 oraz art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 34 upea poprzez dowolne i wybiórcze uwzględnienie przedstawionych przez Stronę dowodów oraz wydania rozstrzygnięcia na niekorzyść Strony, w sytuacji gdy istnieją rozbieżności w interpretacji normy prawnej.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 j.t.; dalej: "ppsa"). Uzasadniając wyrok na wstępie wskazał, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym jako szczególny środek zaskarżania charakterystyczny tylko i wyłącznie dla postępowania egzekucyjnego w administracji, wykazują wiele odrębności w stosunku do innych środków zaskarżenia, takich jak odwołania i zażalenia. Szczegółowa i wyczerpująca regulacja zawarta w art. 27 § 1 pkt 9, art. 33, art.34 i art. 35 upea powoduje, że nie można ich przyrównać i stosować do nich na podstawie art. 18 upea przepisów dotyczących zażaleń lub odwołań.
Należy także podkreślić brak dewolutywności tego środka zaskarżenia, który rozpatrywany jest przez organ egzekucyjny prowadzący postępowanie po zasięgnięciu w określonych przypadkach stanowiska wierzyciela. Te szczególne unormowania powodują, że zarzuty są środkiem prawnym przysługującym w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie w jego toku. Zarzuty nie stanowią środka prawnego, który byłby w każdym czasie alternatywny lub konkurencyjny dla innych instytucji możliwych do wdrożenia po upływie terminu z art. 27 § 1 pkt 9 upea. Upływ siedmiodniowego terminu powoduje również niemożność uzupełnienia przez zobowiązanego zarzutów złożonych w terminie, jak i powołania ich nowych podstaw. Także podniesienie zarzutu dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym czyni go spóźnionym. WSA wskazał, że w myśl art. 33 § 1 pkt 1 upea podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, zaś zgodnie z art. 33 § 1 pkt 4 upea podstawą ww. zarzutu może być również błąd, co do osoby zobowiązanego.
WSA zauważył, że Skarżący nie kwestionuje, że w czasie zdarzenia był właścicielem spornego pojazdu, oraz że w czasie i miejscu zdarzenia posadowione były znaki pionowe D-18 oraz, że w datach wskazanych przez organ parkował w miejscach wskazanych, jednakże prowadzi działalność gospodarczą i nie ma pewności, że to on parkował pojazd. Sąd I instancji za prawidłowo uznał stanowisko organów co do osoby Skarżącego.
Sąd I instancji, odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku ze względu na naruszenie 13b ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 6 udp z uwagi na błędne przyjęcie, że w strefie płatnego parkowania opłaty za parkowanie można pobierać na całym wydzielonym obszarze strefy, a nie w miejscach do tego wyznaczonych, wskazał na obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa materialnego. Powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w składzie siedmiu sędziów z dnia z dnia 9 października 2017 r. sygn. akt II GPS 2/17. Zgodnie z tezami tej uchwały w obrębie strefy płatnego parkowania należności można pobierać jedynie za parkowanie w specjalnie wydzielonych do tego stanowiskach. WSA zauważył, że przez ustalenie strefy płatnego parkowania należy rozumieć określenie granic obszaru, który charakteryzuje się znacznym deficytem miejsc postojowych i w związku z tym za postój w tym obszarze pobiera się opłatę.
Organ właściwy do zarządzania ruchem wyznacza w tej strefie miejsca przeznaczone na postój pojazdów. Miejsca i stanowiska postojowe wyznacza się za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych w przepisach wykonawczych do ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128, dalej: prd), to jest: w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2002 r., poz. 1393, dalej: rozporządzenie w sprawie znaków i sygnałów drogowych) i we wspomnianym wyżej rozporządzeniu z 3 lipca 2003 r. Znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych w tej strefie mają charakter znaków informacyjnych (art. 7 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym).
Natomiast w strefie płatnego parkowania określonej znakami D-44 i D- 5 miejsca do postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi D-18 "parking" oraz znakami poziomymi - liniami: znakiem P-18 "stanowisko postojowe", P-19 " linia wyznaczająca pas postojowy", P-20 "stanowisko postojowe zastrzeżone "koperta" i P- 4 "miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej" (pkt 5.2.50, załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r.). WSA uznał, że przedmiotem sporu w sprawie jest to, czy prawidłowe wyznaczenie miejsca płatnego postoju wymaga zastosowania dwóch znaków: pionowego D-18 i jednego ze znaków poziomych, np. P-18, czy też wystarczający jest tylko jeden znak - pionowy lub poziomy. WSA stwierdził, że miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D- 8 i znakami poziomymi typu P-18.
Niemniej jednak to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Uzasadniałoby to stwierdzenie, że miejsca postoju oznakowane w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakiem poziomym nie spełniają wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13b ust. 1 udp. W rozpoznawanie sprawie z dokumentacji zdjęciowej odzwierciedlającej zdarzenia objęte opłatą dodatkową wynikało, że każdy z objętych opłatą dodatkową postojów odbywał się w miejscu bezpośredniego sąsiedztwa posadowionego znaku pionowego D-18 "postój", który to znak wyznacza w istocie miejsce do parkowania. WSA zauważył też, że prawodawca dopuszcza zaniechanie wykorzystania znaków poziomych jedynie wówczas, gdy ich funkcję zastępuje konstrukcyjne ustalenie stanowisk na wydzielonych parkingach. Za prawidłowe uznał stanowisko organów wskazujące na możliwość istnienia konstrukcyjnie wydzielonych stanowisk postojowych w miejsce znaków poziomych, w tym P-18.
Tym samym uznał za niezasadny zarzut skargi w zakresie naruszenia art. 13b ust. 1 udp w zw. z punktem 5.2.50 Załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych.
WSA nie podzielił też zarzutu skargi dotyczącego naruszenia § 57 pkt. 4 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych oraz punktu 5.2.50 Załącznika nr 1 do rozporządzenia z 2003 r. Skarżący w piśmie z dnia 26 września 2017 r. zawierającym zarzuty w rozpoznawanej sprawie Skarżący, nie wskazał bowiem jako podstawy zarzutu nieistnienia obowiązku ani faktu braku znaku D-44 i D-55, ani też jako podstawy tego zarzutu nie wskazywał okoliczności niezgodności tych znaków z przepisami ww. rozporządzenia. Okoliczności te Skarżący po raz pierwszy powołał w treści zażalenia na postanowienie organu I instancji, a zatem już po upływie terminu do wniesienia zarzutów. Natomiast zarzut nieistnienia obowiązku podniesiony w piśmie z dnia 26 września 2017 r. Tym samym WSA za zasadne uznał stanowisko Organu odwoławczego, który w rozpoznawanej sprawie nie badał tego zarzutu Skarżącego.
Sąd I instancji nie podzielił także zarzutów naruszenia przepisów art. 80 kpa oraz art. 7a § 1 i art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 34 § 1 upea.
(...) zaskarżył omówiony wyrok w całości skargą kasacyjną. Zarzucił zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 ppsa naruszenie przepisów prawa materialnego art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r., o drogach publicznych przez błędną ich wykładnię poprzez przyjęcie, że wystarczające jest oznakowanie miejsca postojowego wyłącznie znakiem pionowym, oraz że miejsce parkowania przez Skarżącego było wyznaczone oznakowaniem konstrukcyjnym, co stanowi zarazem naruszenie dyspozycji art. 145 §1 pkt 1 lit. a) ppsa.
Wniósł o:
- 1. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie;
- 2. uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie;
- 3. zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym także kosztów zastępstwa prawnego, według norm prawem przypisanych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od Skarżącego na rzecz Kolegium zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym mimo wniosku o rozpoznanie na rozprawie, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 1842 dalej: "ustawa COVID") oraz zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I Izby Gospodarczej NSA. Sąd w obecnym składzie podzielił stanowisko przedstawione w uzasadnieniu uchwał składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2020r., sygn. II OPS 6/19 i II OPS 1/20, zgodnie z którym powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ppsa. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia.
Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy COVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości.
Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Kontrola dotyczy zgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, która wykracza poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 ppsa) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że Skarżący w skardze kasacyjnej nie podniósł naruszenia przepisu art. 34 § 4 upea, który to przepis stanowił zasadniczą podstawę rozstrzygnięcia postanowienia Prezydenta Miasta Szczecina uznającego za nieuzasadnione zgłoszone przez Skarżącego zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Tym samym prawidłowość zastosowania tego przepisu była przedmiotem oceny przez Organ odwoławczy, jak i przez Sąd I instancji. Już ta wada w konstrukcji skargi kasacyjnej stanowiła wystarczającą przyczynę do jej oddalenia. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że niezależnie od wskazanej podstawowej przyczyny niezasadności skargi kasacyjnej należy wskazać, że podniesione w niej zarzuty są nie zasługiwałyby na uwzględnienie nawet przy podniesieniu zarzutu naruszenia art. 34 § 4 upea.
Sąd I instancji – wbrew zarzutom skargi kasacyjnej – nie uznał, że wystarczające jest oznaczenie miejsca płatnego postoju wyłącznie znakiem pionowym. WSA akceptując wymienioną wyżej uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. II GPS 2/17 uznał, że konieczne jest nie tylko oznaczenie strefy płatnego postoju, ale także wyznaczenie miejsc płatnego postoju, bo tylko postój w wyznaczonym miejscu powoduje konieczność uiszczenia stosownej opłaty. W uchwale tej nie wskazano, że miejsce wyznaczone ma być oznaczone namalowanymi liniami zgodnie z przepisami rozporządzenia o znakach rogowych. Zgodnie z pkt. 5.2.4 załącznika nr 2 rozporządzenia o znakach drogowych z 2003 r. znak poziomy P-18 (stosowne linie namalowane na nawierzchni) stosuje się w celu wyznaczenia miejsc postoju na części jezdni i chodnika oraz na wydzielonych parkingach bez ustalonych konstrukcyjnie stanowisk. Tak więc a contrario takie oznakowanie jest zbędne, gdy stanowisko postojowe jest wyznaczone konstrukcyjne.
Jak ustalono w tej sprawie (czego Skarżący nie kwestionował) takie stanowiska były konstrukcyjnie wydzielone przez wyznaczenie ich kostką brukową odmienną od pozostałej nawierzchni ulicy. W tej sytuacji należało uznać, że prawidłowo organy i sąd I instancji przyjęły, że samochód Skarżącego parkował na właściwie oznaczonych miejscach w strefie płatnego postoju. Tym samym nie doszło do naruszenia art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r., o drogach publicznych przez błędną wykładnię i zastosowanie.
Biorąc to wszystko pod uwagę należało skargę kasacyjną oddalić na podstawie art. 184 ppsa.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 209 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) – zasądzając na rzecz Organu kwotę kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych w wysokości 360 zł z uwagi na to, że radca prawny Organu złożył odpowiedź na skargę kasacyjną.