Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. oddalił skargę T. [...] Spółki jawnej K. M., M. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Sz. z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług.
Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:
w dniu 5 października 2001 r. w Oddziale Celnym w L. objęto procedurą tranzytu towar w postaci tkaniny poliestrowej, który miał być dostarczony do urzędu celnego przeznaczenia do Oddziału Celnego w K. w terminie do 10 października 2001 r. W związku z nie wywiązaniem się z obowiązku wynikającego z procedury tranzytu postanowieniem z dnia [...] stycznia 2002 r. Naczelnik Urzędu Celnego II w Sz. wszczął postępowanie w sprawie uregulowania sytuacji towaru objętego procedurą tranzytu.
Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r., skierowaną do przewoźnika towaru - "T. [...]" K. M. i W. M. - spółka jawna oraz do "T. K. M." Spółki z o.o., Naczelnik Urzędu Celnego II w Sz. określił kwotę wynikającą z długu celnego na 349 417,80 zł, odsetki w wysokości 27 953,50 zł oraz podatek VAT – 204 991,60 zł w związku ze stwierdzeniem nie zakończenia procedury tranzytu i usunięcia towaru spod dozoru celnego.
Decyzją z [...] kwietnia 2005 r. Dyrektor Izby Celnej w Sz. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego II w Sz. z dnia [...] listopada 2003 r.
Wniesioną o powyższej decyzji skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznała za nieuzasadnioną. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że podejmując się przewozu towaru objętego procedurą tranzytu, spółka jawna "T. [...]" K. M. i W. M. oraz "T. K. M." Spółka z o.o. zobowiązane były do przedstawienia w wyznaczonym terminie i we wskazanym przez organ celny urzędzie celnym, towarów w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organ celny w celu zapewnienia tożsamości towaru, a także przestrzegania przepisów procedury tranzytu. Niedopełnienie przez przewoźnika ciążących na nim obowiązków wynikających ze stosowania procedury tranzytu oznaczało, że stał się on dłużnikiem z tytułu długu celnego powstałego w wyniku usunięcia przewożonego towaru spod dozoru celnego. Znaczenie w sprawie miała również okoliczność wprowadzeniu towaru na polski obszar celny za pomocą fałszywej dokumentacji dotyczącej towaru, wskazującej na nieprawdziwego importera, co w konsekwencji uniemożliwiło organom celnym przeprowadzenie kontroli celnej. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa w pominięciu przez organ celny przy ustalaniu kręgu dłużników celnych Agencji Celnej D. T. T., wskazując na brak podstaw do stwierdzenia, że agencja ta miała świadomość fałszywości dokumentów upoważniających ją do działania w imieniu wskazanego w nich importera.
Wyrokiem z 9 maja 2007 r., sygn. akt I GSK 1491/06, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz decyzję Dyrektora Izby Celnej w Sz. z [...] kwietnia 2005 r. W motywach wyroku NSA wskazał, że doszło do naruszenia przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.), jej art. 211 § 3 pkt 4 w zw. z art. 99 § 1-2 oraz art. 253 § 1 i art. 255, polegające na niezastosowaniu wobec agencji celnej, uczestniczącej w tej procedurze, wymogów jak wobec dłużnika odpowiedzialnego za powstały dług celny. W ocenie NSA nie było podstaw do uznania, że agencja celna działała w charakterze przedstawiciela bezpośredniego bądź przedstawiciela pośredniego. Oznaczało to, że agencja celna dokonywała czynności, w tym zgłoszenia celnego bez stosownego upoważnienia. Z uwagi na fakt, że upoważnienie do dokonywania czynności w ramach procedury celnej wydane dla agencji nie zostało podpisane przez osoby, które nie były importerami towaru i nie ustalono rzeczywistego importera, czynność faktycznie dokonana przez agencję w postaci zgłoszenia celnego stawiało ten podmiot na miejscu głównego zobowiązanego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie uznał, że procedura tranzytu rozpoczęta 5 października 2001 r. w Oddziale Celnym w L., nie została zakończona, a towar został usunięty spod dozoru celnego. Zasadnie również przyjęto, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do ustalenia wartości celnej towaru w oparciu o jego wartość transakcyjną.
W wyniku ponownego rozpatrzenia odwołania od decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. Dyrektor Izby Celnej w Sz., decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że firma T. [...] Spółka Jawna K. M., M. M. była przewoźnikiem towaru, a więc osobą która nie dopełniła swoich obowiązków wynikających z przepisu art. 101 § 3 Kodeksu celnego, polegających na przedstawieniu w wyznaczonym terminie i we wskazanym przez organ celny urzędzie celnym przeznaczenia towaru w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organ celny w celu zapewnienia tożsamości towaru oraz przestrzeganiu przepisów procedury tranzytu. Badając możliwość uznania za dłużnika Agencji Celnej D. T. T. Spółki z o.o., jako osoby, która poprzez dokonanie zgłoszenia celnego stała się głównym zobowiązanym w procedurze tranzytu, organ stwierdził, że Agencja ta również powinna ponosić odpowiedzialność za powstały dług celny, czemu na przeszkodzie stanął art. 230 § 4 Kodeksu celnego, zgodnie z którym powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Termin ten upłynął we wrześniu 2007 r.
Oddalając skargę na tę decyzję Sąd I instancji za prawidłowe uznał ustalenie wartości celnej importowanego towaru metodą ostatniej szansy określonej w art. 29 kodeksu celnego wobec zakwestionowania przez organy wiarygodność ceny, jaka wynikała z rachunku załączonego do zgłoszenia celnego towaru do procedury tranzytu. W ocenie Sądu I instancji zasadnie przyjęto, że rachunek ten był dokumentem niewiarygodnym także w zakresie dotyczącym wskazanej w nim ceny należnej za towar, skoro wskazywał jako nabywcę podmiot nie będący w rzeczywistości nabywcą i nie mający nic wspólnego z importem wskazanego w tym dokumencie towaru. Za bezsporną Sąd I instancji uznał okoliczność niedopełnienia procedury tranzytu wskutek usunięci spod dozoru celnego przewożonego przez skarżącą spółkę towaru, które pozostawało w bezpośrednim związku z zachowaniem się tej spółki, jako przewoźnika zobowiązanego do wykonania obowiązków wynikających z procedury tranzytu. W konsekwencji skarżąca stała się dłużnikiem z tytułu długu celnego powstałego w wyniku usunięcia przewożonego towaru spod dozoru celnego. Zdaniem Sądu I instancji okoliczność, że na międzynarodowym liście przewozowym CMR zamieszczona została pieczątka o treści wskazującej na jej przynależność do określonego organu celnego (Urząd Celny w Rz. Oddział Celny w K.) oraz adnotacja o otrzymaniu towaru naniesiona przez niezidentyfikowania osobę nie mogła być uznana za stwierdzającą zakończenie procedury tranzytu w sposób zgodny z przepisami ustawy Kodeks celny. Ustalenie, że skarżąca jest dłużnikiem z tytułu długu celnego powstałego z chwilą usunięcia przewożonego przez nią towaru, było ustaleniem zgodnym z art. 211 Kodeksu celnego.
Odnosząc się do kręgu dłużników celnych, którzy w sprawie powinni zostać zobowiązani do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego, Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, że poza skarżącą dłużnikiem celnym i podatnikiem powinna być Agencja Celna T. T. Spółka z o.o., która poprzez dokonanie 5 października 2001 r. na przejściu granicznym w Lubieszynie zgłoszenia celnego we własnym imieniu i na swoją rzecz, wzięła na siebie odpowiedzialność za prawidłowy przebieg procedury tranzytu, pomimo, że nie miała świadomości dysponowania sfałszowanym upoważnieniem do działania w imieniu, wskazanego w nim importera. Upływ czasu, jaki nastąpił do podjęcia przez organ odwoławczy czynności po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz od powstania długu celnego uniemożliwił przeprowadzenia postępowania zmierzające do ujęcie w decyzji wszystkich dłużników i powiadomienie ich o ciążącym na towarze długu celnym i podatku od towarów i usług, bowiem termin ten, określony w art. 230 § 4 Kodeksu celnego upłynął we wrześniu 2007 r. Sąd I instancji podzielił przy tym stanowisko organu co do tego, że upływ terminu określonego w powołanym przepisie nie wpływał na odpowiedzialności dłużnika celnego prawidłowo powiadomionego nawet w sytuacji, gdy nie powiadomiono pozostałych dłużników o długu celnym, w tym głównego zobowiązanego. Wskazał, przywołując treść art. 101 § 3 Kodeksu celnego, że na przewoźniku ciążą takie same obowiązki jak na głównym zobowiązanym, a ich niewykonanie powinno skutkować odpowiedzialnością wynikającą z art. 211 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego - uznaniem za solidarnego dłużnika w sprawie zgodnie z art. 221 tej ustawy. Sąd I instancji ni podzielił zarzut co do naruszenia prze organ odwoławczy art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), gdyż w jego ocenie w czasie wydawania przez NSA wyroku termin z art. 230 § 4 Kodeksu celnego nie upłynął jak również nie ulegało wątpliwości, że postępowanie administracyjne powinno obejmować wszystkich dłużników, co organ odwoławczy poniósł w swojej decyzji.
W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 p.p.s.a.
Skarga kasacyjną T. [...] Spółka jawna K. M., M. M. zaskarżyła wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:
- prawa materialnego:
- art. 375 § 1 oraz art. 372 k.c. w zw. z art. 2 § 2 i 91 Ordynacji podatkowej oraz art. 230 § 4 Kodeksu celnego poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji nieuwzględnienie przez Sąd I instancji zarzutu przedawnienia podniesionego przez skarżącą, mimo, że Dyrektor Izby Celnej powinien uchylić decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Sz. wydaną z naruszeniem prawa materialnego, a następnie stwierdzić brak podstaw do zawiadomienia skarżącej o zarejestrowaniu należności celnej w wyniku upływu 3 lat od powstania długu celnego, ewentualnie uwzględnić zarzut przedawnienia, który przysługuje zarówno agencji celnej jak i skarżącej jako dłużnikom solidarnym;
- art. 23 § 7 Kodeksu celnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 32 § 1, art. 24 § 1 i art. 25 § 1 Kodeksu celnego poprzez ich niezastosowanie, które to naruszenie doprowadziły do uznania przez Sąd I instancji, że zastosowana wartość przez organ metoda tzw. ostatniej szansy przy ustaleniu wartości celnej towaru jest właściwa, podczas gdy brak jest okoliczności podważających wiarygodność ceny towaru podanej w fakturze, a zastosowanie metody tzw. ostatniej szansy prowadzi do ustalenia zbyt wysokiego długu celnego i poważnego pokrzywdzenia skarżącej;
- przepisów postępowania:
- art. 153 i art. 190 p.p.s.a. oraz art. 233 § 1 i 2 oraz art. 210 § 3 Ordynacji podatkowej polegające na oddaleniu skargi przez Sąd I instancji i uznaniu, że utrzymanie w mocy przez Dyrektora Izby Celnej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Sz. z dnia [...] listopada 2003 r. jest zgodne z prawem, a procedura ta nie narusza ocen prawnych oraz wskazówek co do dalszego postępowania zawartych w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2007 r., sygn. akt I GSK 1491/06 mimo, że w wyniku postępowania organu celnego II instancji w obrocie prawnym pozostała decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] listopada 2003 r. wydana przy naruszeniu prawa materialnego (nieprawidłowe ustalenie przez organ kręgu dłużników celnych), w której nadal agencja celna nie została zaliczona do kręgu dłużników solidarnych i nie została wykazana jako strona postępowania;
- art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art 2, art. 7, art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 120, art. 122, art.125 Ordynacji podatkowej poprzez nienależytą kontrolę działalności organów celnych przez Sąd I instancji, który bezpodstawnie uznał, że organy celne przeprowadziły we właściwy sposób postępowanie i nie miały możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności za dług celny agencji celnej wskutek upływu czasu, podczas gdy to właśnie wyniku naruszenia przez te organy zasady praworządności, równości, sprawiedliwości, prawdy obiektywnej oraz szybkości postępowania przy wykorzystaniu przez te organy uprzywilejowanej pozycji w stosunku do podatnika doszło do obciążenia jedynie skarżącej odpowiedzialnością za dług celny, mimo, że głównym zobowiązanym była agencja celna, a tym samym poważnego pokrzywdzenia skarżącej, która nie mogła skorzystać z dobrodziejstw związanych z instytucją solidarności biernej wyłącznie z winy organów celnych;
- art. 153 i art. 190 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na uznaniu przez Sąd I instancji za bezzasadne zarzutów skarżącej co do zastosowania metody ostatniej szansy przy ustalaniu wartości celnej towaru, mimo, że doszło do zamiany praktyki orzeczniczej organów celnych, które w sprawach o podobnym stanie faktycznym korzystały z metody ustalania wartości celnej na podstawie wartości transakcyjnej towarów bądź wartości towarów podobnych, a dodatkowo niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takiego stanowiska przez Sąd.
Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy co do istoty przez uwzględnienie skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Sz. i uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.
Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.
Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2010, s. 419).
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego Naczelny Sąd Administracyjny ich nie podzielił. Zarzuty naruszenia art. 153 i art. 190 p.p.s.a. nie są zasadne z uwagi na fakt, iż Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, oddalając skargę zaskarżonym tu wyrokiem, nie naruszył ocen prawnych oraz wskazówek co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2007 r., sygn. akt I GSK 1491/06. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, że poza skarżącą dłużnikiem celnym i podatnikiem powinna być Agencja Celna T. T. Spółka z o.o., która poprzez dokonanie 5 października 2001 r. na przejściu granicznym w Lubieszynie zgłoszenia celnego we własnym imieniu i na swoją rzecz, wzięła na siebie odpowiedzialność za prawidłowy przebieg procedury tranzytu, pomimo, że nie miała świadomości dysponowania sfałszowanym upoważnieniem do działania w imieniu, wskazanego w nim importera. Upływ czasu, jaki nastąpił do podjęcia przez organ odwoławczy czynności po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2007 r., sygn. akt I GSK 1491/06 oraz od powstania długu celnego uniemożliwił przeprowadzenia postępowania zmierzające do ujęcie w decyzji wszystkich dłużników i powiadomienie ich o ciążącym na towarze długu celnym i podatku od towarów i usług, bowiem termin ten, określony w art. 230 § 4 Kodeksu celnego upłynął we wrześniu 2007 r.
Nie stanowi także naruszenia przez Sąd I instancji art. 153 i art. 190 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. na uznanie przez Sąd I instancji za bezzasadne zarzutów skarżącej co do zastosowania metody ostatniej szansy przy ustalaniu wartości celnej towaru, mimo że, jak twierdzi autor skargi kasacyjnej: "doszło do zamiany praktyki orzeczniczej organów celnych, które w sprawach o podobnym stanie faktycznym korzystały z metody ustalania wartości celnej na podstawie wartości transakcyjnej towarów bądź wartości towarów podobnych, a dodatkowo niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takiego stanowiska przez Sąd." Po pierwsze zauważyć należy iż prawidłowość zastosowania tej metody w analizowanej sprawie przesądził już w swoim orzeczeniu z dnia 9 maja 2007 r., sygn. akt I GSK 1491/06 Naczelny Sąd Administracyjny, co zresztą dostatecznie wyjaśnił Sąd I instancji na s. 7 zaskarżonego wyroku. Po drugie organy administracji maja obowiązek orzekać na podstawie prawa, a nie w oparciu o inne decyzje wydane w innych sprawach, które mogą być błędne.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie są zasadne także zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, pomieszczone w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej, tzn. zarzuty naruszenia art. 375 § 1 oraz art. 372 kodeksu cywilnego w zw. z art. 2 § 2 i 91 Ordynacji podatkowej oraz art. 230 § 4 Kodeksu celnego poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji nieuwzględnienie przez Sąd I instancji zarzutu przedawnienia podniesionego przez skarżącą, mimo, że Dyrektor Izby Celnej powinien uchylić decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Sz. wydaną z naruszeniem prawa materialnego, a następnie stwierdzić brak podstaw do zawiadomienia skarżącej o zarejestrowaniu należności celnej w wyniku upływu 3 lat od powstania długu celnego, ewentualnie uwzględnić zarzut przedawnienia, który przysługuje zarówno agencji celnej jak i skarżącej jako dłużnikom solidarnym; art. 23 § 7 Kodeksu celnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 32 § 1, art. 24 § 1 i art. 25 § 1 Kodeksu celnego poprzez ich niezastosowanie, które to naruszenie doprowadziły do uznania przez Sąd I instancji, że zastosowana wartość przez organ metoda tzw. ostatniej szansy przy ustaleniu wartości celnej towaru jest właściwa, podczas gdy brak jest okoliczności podważających wiarygodność ceny towaru podanej w fakturze, a zastosowanie metody tzw. ostatniej szansy prowadzi do ustalenia zbyt wysokiego długu celnego i poważnego pokrzywdzenia skarżącej. Po pierwsze Sąd nie mógł naruszyć wskazanych przepisów Kodeksu cywilnego oraz przepisów Ordynacji podatkowej i Kodeksu celnego, ponieważ ich nie stosował. Po pierwsze należy zauważyć, iż zarzut dotyczący kwestii przedawnienia w odniesieniu do wnoszącej skargę kasacyjną nie zaistniał, a zatem nie było podstaw do zastosowania przez organy przepisu art. 230 § 4 Kodeksu celnego wobec skarżącej. Po drugie problem ustalenia wartości celnej towaru w tej sprawie, co także podkreślono wyżej został już przesądzony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2007 r., sygn. akt I GSK 1491/06, który jednoznacznie stwierdził: "Natomiast nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego opisany w punkcie 1a i 1c skargi kasacyjnej. We wskazanym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. trafnie uznał, iż procedura tranzytu rozpoczęta w dniu 5 października 2001 r. w Oddziale Celnym w L., nie została zakończona, a towar w postaci tkaniny poliestrowej usunięty został spod dozoru celnego. Zasadnie również Sąd I instancji wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do ustalenia wartości celnej towaru w oparciu o wartość transakcyjna." (s. 7 wyroku NSA). Nadto NSA w tymże wyroku na s. 6 uzasadnienia uznał, że Sąd I instancji w tej sprawie wyjaśnił dostatecznie kwestie dotyczące metody ustalania wartości celnej.
Co do odpowiedzialności solidarnej dłużników w prawie celnym przypomnieć należy, iż wynika ona z przepisu art. 221 Kodeksu celnego, który stanowi: "Jeżeli w odniesieniu do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników, o których mowa w art. 209 § 3, art. 210 § 3, art. 211 § 3, art. 212 § 3, art. 213 § 4 i 5, art. 217 § 3, art. 218 § 3, art. 219 § 3, art. 224 § 3, są oni solidarnie zobowiązani do zapłacenia kwoty wynikającej z tego długu." W analizowanej skardze kasacyjnej nie znalazł się zarzut naruszenia art. 221 Kodeksu celnego ani zarzut naruszenia wskazanych w nim przepisów Kodeksu celnego. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny, będą związanym granicami i zarzutami skargi kasacyjnej nie może go poddać analizie.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznał także zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane w punkcie 2 b petitum tej skargi, a dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 2, 7 i 32 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 120, art. 122, art. 125 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. określa zakres działania sądów administracyjnych. Sąd I instancji nie naruszył żadnego ze wskazanych przepisów, albowiem skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym orzekł w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia omawianego przepisu ustrojowego, a także przepisów Konstytucji RP i przepisów Ordynacji podatkowej statuujących zasadny ogólne Ordynacji, nie może być uznany za uzasadniony.
Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjna w oparciu o art. 184 p.p.s.a.