Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z 7 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Go 712/12, oddalił skargę C. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z [...] lipca 2012 r., nr [...], w przedmiocie wartości celnej towaru, kwoty cła oraz podatku od towarów i usług.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Agencja Celna S. z Warszawy Oddział Terminal S., działająca z upoważnienia C. O., dokonała [...] lipca 2007 r. zgłoszenia celnego (nr [...]), wnosząc o objęcie procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu towar pochodzący z Chin, w postaci obuwia damskiego nowego, o podeszwach i cholewkach wykonanych z tworzyw sztucznych, w ilości 12.156 par oraz obuwia męskiego nowego o podeszwach i cholewkach z tworzyw sztucznych w ilości 2.400 par. W zgłoszeniu zadeklarowano odpowiednio kod CN 64029998 oraz wartość towaru w wysokości 6.078 USD, przy cenie jednostkowej 0,50 USD za parę oraz kod CN 64029996 i wartość towaru – 1.200 USD, przy cenie jednostkowej 0,50 USD za parę. Do zgłoszenia dołączono fakturę z 9 lipca 2007 r. nr 51/07 wystawioną przez firmę S. Import-Export K. K. z B., Niemcy.
Do powyższego zgłoszenia celnego, dołączono niezbędne dokumenty, tym samym towar z mocy prawa objęty został wnioskowaną procedurą. Po zwolnieniu towaru organ celny dokonał z urzędu kontroli zgłoszenia celnego. W toku czynności kontrolnych załączona do zgłoszenia celnego faktura została przesłana do weryfikacji. W toku czynności sprawdzających ustalono, że faktura wystawiona przez K. K. właściciela firmy S. Import Export z B. jest nieprawdziwa. K. K. na zlecenie E. N. wystawiał faktury na towary pochodzące z Azji, na podstawie danych otrzymywanych e-mailem od E. N., na zlecenie firm z Polski. K. K. podał, że za napisanie faktur z nazwą swojej firmy otrzymywał 600,00 EUR.
Następnie w firmie skarżącego przeprowadzono kontrolę dokumentacji w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, która nie wykazała dodatkowych niezaksięgowanych dokumentów handlowych. Nadto, w piśmie z [...] marca 2010 r. skarżący wyjaśnił, że jego wiedza na temat prowadzonej działalności jest niewielka, bowiem wszystkimi sprawami zajmował się jego krewny T.G., z którym obecnie nie ma kontaktu. Skarżący podał również, że odbiór towaru, stosownie do wcześniejszych ustaleń, następował w W. przy [...] i na [...] parkingach, natomiast system sprzedaży towaru nabywcom polegający na bezpośrednim przeładowaniu towaru z kontenera na samochody nabywców, nie powodował konieczności posiadania magazynu. Rozliczenie za towar następowało w gotówce w walucie polskiej, zgodnie z wartością towaru zadeklarowaną w dokumencie SAD.
Naczelnik Urzędu Celnego w G. postanowieniem z [...] stycznia 2011 r. wszczął wobec C. O. postępowanie w sprawie ustalenia wartości celnej importowanego towaru oraz określenia prawidłowej wysokości kwoty należnego podatku z tytułu importu dla towaru, objętego zgłoszeniem z [...] lipca 2007 r.
Następnie Naczelnik Urzędu Celnego w G., po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z [...] marca 2012 r. określił wartość celną towaru, w postaci pochodzącego z Chin obuwia męskiego, w wysokości 3.960,00 USD, kwotę cła w wysokości 1.876,00 PLN oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 2.992,00 PLN.
C. O. wniósł odwołanie od tej decyzji.
Dyrektor Izby Celnej w R. decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wartość celną towaru ustalono na podstawie metody zastępczej, tj. metody wartości transakcyjnej towarów podobnych, o której mowa w art. 30 ust. 2 lit. b) Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej: WKC). Ustalono także, zgodnie z dyspozycją art. 151 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej: RWKC), że w analizowanym okresie najniższa cena jednostkowa wynosiła 1,65 USD za parę, co wynika z załączonego zgłoszenia celnego nr OGL 451020/00/016953 z 28 września 2007 r., stanowiącego materiał porównawczy. Naczelnik Urzędu Celnego w G. ustalając materiał porównawczy kierował się takimi względami jak: podobny rodzaj towaru (objęty tym samym kodem CN), podobna ilość i renoma ("niemarkowy" towar wschodnioazjatycki), bardzo zbliżony przedział czasowy (90 dni od dnia przywozu), ten sam kierunek handlu, takie same warunki dostawy, podobna ilość towaru objęta całym zgłoszeniem celnym.
W celu uzyskania materiałów porównawczych dokonano przeglądu ogólnopolskiej bazy ALINA zawierającej informacje o wszystkich odprawach celnych dokonywanych na obszarze RP w zbliżonym czasie przed i po odprawie spornego towaru. Jednakże, nie stwierdzono danych pozwalających na zastosowanie metody wartości transakcyjnej towarów identycznych, aczkolwiek uzyskane informacje pozwoliły na wykorzystanie ich jako materiał pozwalający na skorzystanie z metody "towarów podobnych".
Ponadto organ celny dokonał analizy zgromadzonego materiału porównawczego w celu ustalenia, czy importowany towar został wytworzony przez tę samą osobę. Towar został zakupiony w niemieckiej firmie S., która zgodnie z wynikami śledztwa, nie dokonywała rzeczywistych transakcji handlowych a jej rola polegała na wystawianiu faktur w celu zaniżania wartości importowanego towaru. Nadto zwrócono się do pełnomocnika skarżącego o wskazanie producenta towaru, który w odpowiedzi na powyższe poinformował, że nie posiada takich danych. Wobec powyższego do ustalenia wartości organ przyjął materiał porównawczy towarów wytworzonych (eksportowanych) przez inną osobę. Wyjaśniono, że przedmiotem zgłoszenia celnego nr [...] z [...] lipca 2007 r. było obuwie męskie nowe o podeszwach i cholewce z tworzywa sztucznego w ilości 2400 par, odprawione na warunkach CIF Hamburg. Towar ten nie był wadliwy, gdyż treść faktury, kontraktu, jak i innych załączonych dokumentów oraz wynik rewizji takiej informacji nie zawierają.
W ocenie Dyrektora Izby Celnej w R., organ celny ustalił wartość metodą wartości celnej towarów podobnych, a nie metodą towarów identycznych. W tym wypadku brak próby towaru nie stanowił przeszkody w ustaleniu wartości tą metodą. Po wprowadzeniu kryteriów: takich jak kraj pochodzenia, warunki dostaw, kod CN; uzyskano materiał porównawczy uwzględniający wszystkie elementy, o których mowa w art. 142 ust. 1 pkt d RKWC.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę C. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R..
Sąd pierwszej instancji podniósł, że przyjęcie zgłoszenia celnego i zwolnienie towaru nie jest równoznaczne z uznaniem tego zgłoszenia za prawidłowe. Zgodnie z art. 78 ust. 2 WKC organy celne, w celu upewnienia się, że dane zawarte w zgłoszeniu celnym są prawidłowe, mogą kontrolować dokumenty, dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych towarów. W postępowaniu weryfikacyjnym może być badana nie tylko autentyczność formalna dokumentu, ale także autentyczność materialna (np. niewłaściwa cena towarów, ujawnienie dokumentów niepotwierdzających pochodzenia towarów). Działania podjęte w ramach postępowania określonego w art. 78 WKC, obejmują również udzielanie sobie wzajemnie przez właściwe organy celne państw pomocy w zakresie sprawdzenia autentyczności świadectw przywozowych oraz informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów.
W rozpoznawanej sprawie eksporterem towaru pochodzącego z Chin był prowadzący w Niemczech firmę S. K. K., który wystawił fakturę nr [...] załączoną do kontrolowanego zgłoszenia celnego. Skarżący przedłożył dokumenty transakcyjne od kontrahenta niemieckiego. Polskie organy celne nie miały podstaw do wystąpienia do władz chińskich o dokonanie weryfikacji. Dokumenty wystawione w Niemczech nie mogły być weryfikowane przez władze Chin, dlatego polskie organy celne wystąpiły do władz niemieckich o przeprowadzenie weryfikacji dokumentów transakcyjnych wystawionych przez firmę S. K. K. W przeprowadzonym przez organy niemieckie śledztwie dokonano ustaleń, które wskazywały jednoznacznie, że dokumenty wystawione przez firmę K. K. były dokumentami nieautentycznymi materialnie, pomimo, że były autentyczne formalnie. Dokumenty te były wystawione przez K. K., jednak nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji (były "przepisywane" na zlecenie E. N.).
W związku z powyższymi ustaleniami podstawą odstąpienia w niniejszej sprawie od ustalenia wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej o jakiej mowa w art. 29 WKC, jest art. 181a ust. 1 RWKC. Zgodnie z powołanym przepisem organy celne nie muszą stosować metody wartości transakcyjnej, jeżeli po wyczerpaniu procedury określonej w art. 181a ust. 2 RWKC mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC.
W związku z tym WSA uznał za niezasadny zarzut naruszenie art. 181a ust. 1 RKWC poprzez bezpodstawne uznanie, że wskazana na fakturze importowej wartość celna towaru nie może być uznana za cenę transakcyjną, tj. całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, podczas gdy nie przeprowadzono żadnego dowodu potwierdzającego wątpliwości organu celnego i nie udowodniono, że strona zapłaciła lub ma zapłacić za importowany towar kwotę wyższą niż to wynika z faktury. W ocenie Sądu otrzymane od niemieckich organów dokumenty w pełni uzasadniały przyjęcie przez organy celne, że cena za towar wskazana w fakturze nr [...] przedłożonej do zgłoszenia celnego, nie jest autentyczna. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni uzasadniał odstąpienie, na podstawie art. 181a RWKC, od przyjęcia wartości celnej importowanego towaru na poziomie ceny wynikającej z zakwestionowanej faktury.
Zgodnie z przepisem art. 181a ust. 1 RWKC organy celne nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów, jeżeli mają uzasadnione wątpliwości co do tego, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC.
Zgodnie z art. 142 ust. 1 lit. d RWKC "towary podobne" oznaczają towary wyprodukowane w tym samym kraju, które nie będąc podobnymi pod każdym względem, posiadają podobne cechy i podobny skład materiałowy, co pozwala im pełnić te same funkcje i być towarami handlowo zamiennymi; jakość towarów, ich renoma i posiadanie znaku handlowego zaliczają się do czynników, które należy uwzględniać przy ustalaniu, czy towary są podobne.
W myśl art. 151 ust. 1 RWKC w celu stosowania art. 30 ust. 2 lit. b) WKC wartość celna ustalana jest w odniesieniu do wartości transakcyjnej towarów podobnych, sprzedawanych na tym samym poziomie handlu i w zasadzie w takich samych ilościach, co towary, dla których określana jest wartość celna. W przypadku gdy nie stwierdzono tego rodzaju sprzedaży, przyjmuje się wartość transakcyjną towarów podobnych, sprzedawanych na innym poziomie handlu i/lub w innych ilościach, skorygowaną o różnice wynikające z poziomu handlu i/lub ilością, pod warunkiem że tego rodzaju korekta może być dokonana na podstawie przedłożonych dowodów, jednoznacznie potwierdzających zasadność i prawidłowość korekty, niezależnie od tego, czy taka korekta prowadzi do zwiększenia, czy też zmniejszenia wartości.
Dyrektor Izby Celnej w R. prawidłowo przyjął, że pojęcie "w tym samym lub zbliżonym czasie" odnosi się do chwili, kiedy towary zostały wywiezione w celu przywozu na teren Wspólnoty, a nie chwili, kiedy towary zostały sprzedane. Ponadto, powinno ono być rozumiane jako pewien okres czasu, możliwie najbliższy dacie wywozu, podczas którego praktyka handlowa i warunki rynkowe, mające wpływ na cenę pozostają niezmienione. Przy czym przez pojęcie "w zbliżonym czasie" należy brać pod uwagę ten sam okres czasu, który występował przed ale i również po wywiezieniu towarów do Wspólnoty, dla których ustalana jest wartość celna. Według art. 152 ust. 1 lit b WKC ten sam lub zbliżony czas to okres 90 dni od dnia przywozu.
W rozpoznawanej sprawie jako materiał porównawczy organ celny wykorzystał zgłoszenie celne z [...] września 2007 r., które wcześniej zostało zweryfikowane i uznane za prawidłowe.
Uwzględniając zaś dyspozycję art. 151 ust. 3 RWKC, która stanowi, że do ustalenia wartości celnej przywożonych towarów przyjmuje się najniższą wartość z ustalonych, za punkt wyjściowy sporządzenia kalkulacji przyjęto cenę jednostkową towaru podobnego importowanego z Chin objętego wymienionym zgłoszeniem celnym. Ustalono także, że w analizowanym okresie zgodnie z dyspozycją art. 151 ust. 3 RWKC najniższa cena jednostkowa wynosiła 1,65 USD za parę, co wynikało ze zgłoszenia celnego z [...] września 2007 r., stanowiącego materiał porównawczy.
Organ celny nie był w stanie wskazać czy towar brany pod uwagę w materiale porównawczym były wytworzony przez tego samego producenta co towar sprowadzany przez skarżącego, gdyż z żadnego dokumentu załączonego do zgłoszenia celnego nie wynika kto był producentem importowanego towaru. Wątpliwości nie wyjaśnił również sam skarżący, który na wezwanie organu o uzupełnienie materiału dowodowego o dane producenta wskazał, że ich nie posiada.
W związku z prawidłowymi ustaleniami organów celnych, w ocenie Sądu pierwszej instancji należało uznać za niezasadny zarzut naruszenia art. 142 ust. 1 lit. d i art. 151 ust. 1 RWKC poprzez przyjęcie jako materiału porównawczego towaru, który nie spełnia wszystkich kryteriów określonych w tych przepisach.
Co do zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ art. 120, art. 121, art. 122, 180 § 1, art. 187, art. 190 Ordynacji podatkowej, WSA stwierdził, że działania Dyrektora Izby Celnej w R. w żaden sposób nie naruszyły powołanych przepisów. Postępowanie zostało przeprowadzone przez organy w sposób prawidłowy, poprzez podjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a brak współpracy ze strony skarżącego, między innymi przy ustaleniu producenta importowanego towaru, nie może być wykorzystywany przez skarżącego jako zarzut przeciw organowi.
Materiał dowodowy został zebrany prawidłowo a w uzasadnieniu wydanych decyzji w sposób wyczerpujący organy wykazały dlaczego i na jakiej podstawie dokonały obliczenia należnych kwot, zaś strona w należyty sposób była informowana o możliwości czynnego udziału w postępowaniu.
C. O. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił:
- I. naruszenie prawa materialnego – przez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie przepisu art. 174 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a.) i art. 3 § 2 p.p.s.a., które pozostają w związku z art. 151 p.p.s.a. pozostającym w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 29 ust. 1 lit. a) do d) WKC oraz art. 141 i art. 147 ust. 1 RWKC, bowiem Sąd wadliwie wykonał swój obowiązek dotyczący kontroli decyzji administracyjnej pod względem jej zgodności z prawem, zaś wadliwość ta polegała na oddaleniu skargi, podczas gdy w istocie Sąd powinien był uchylić skarżoną decyzję. Wadliwość ta polegała na uznaniu przez Sąd, że wskazana na fakturze importowej wartość celna towaru nie może być uznana za ceną transakcyjną tj. całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną, podczas gdy nie został przeprowadzony przez organ celny żaden dowód potwierdzającego wątpliwości organu celnego i nie udowodniono, że strona zapłaciła za towar kwotę większą niż to wynika z faktury zakupu. Powyższe naruszenia prawa spowodowały, że Sąd dopuścił się niewłaściwego i nieprawidłowego zastosowania wskazanych powyżej przepisów prawa materialnego oraz nieprawidłowo dokonał oceny zgromadzonych dowodów, zaś naruszenia te miały wpływ na wynik sprawy.
- II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przepisu art. 174 pkt. 2 p.p.s.a w związku z art. 1 § 2 p.u.s.a., art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a oraz art. 151 pozostającym w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a., bowiem Sąd wadliwie wykonał swój ustrojowy obowiązek kontroli decyzji administracyjnej pod względem jej zgodności z prawem przez to, że naruszył art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. art. 142 ust 1 lit. d) i art. 151 ust 1 RWKC, bowiem Sąd uznał za dostatecznie udowodnione okoliczności, że wzięty pod uwagę do porównania jako podobny towar i stanowiący bazę dla dokonania zmiany wartości celnej towar, ma to samo przeznaczenie, cechy ogólne, markę, renomę, może stanowić towar handlowo zamienny, był sprzedawany na tym samym poziomie handlu, jak towar będący przedmiotem weryfikowanego zgłoszenia, podczas gdy w tym zakresie nie przeprowadzono żadnego dowodu. W kontekście powyższego Sąd "nieuprawnienie" uznał, iż pomimo braku prób towaru przyjęty przez organ celny jako materiał porównawczy towar spełnia wszystkich kryteriów określonych w powyższych przepisach.
Dyrektor Izby Celnej w R. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt. 1 i pkt. 2 p.p.s.a.
Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. należy zauważyć, że skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 1 § 2 p.u.s.a., art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. pozostającym w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez wadliwe wykonanie ustrojowego obowiązku kontroli decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem i tym samym naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 142 ust. 1 lit. d i art. 151 ust. 1 RWKC.
Biorąc pod uwagę treść uzasadnienia skargi kasacyjnej uznać należy, że w istocie opisany zarzut naruszenia przepisów postępowania sprowadza się do zakwestionowania sposobu przeprowadzenia postępowania celnego i oceny dowodów zgromadzonych w wyniku tak przeprowadzonego postępowania przez organy administracji publicznej – zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA trafnie uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do powzięcia przez organy celne uzasadnionych wątpliwości co do tego, czy zadeklarowana w zgłoszeniu celnym wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną kwotę, o której mowa w art. 29 WKC. W związku z powyższym podkreślić należy, że stosownie do treści art. 29 ust. 1 WKC wartością celną towaru jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, jeżeli zostały sprzedane w celu wywozu na obszar Wspólnoty. Jednakże w pewnych sytuacjach zasada ta doznaje ograniczeń i wówczas wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną towaru. Stosownie bowiem do postanowień art. 181a ust. 1 RWKC, jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości celnej sprowadzanych towarów z zastosowaniem wartości transakcyjnej.
Organowi celnemu przysługuje bowiem uprawnienie do badania wiarygodności dokumentów przedkładanych przez stronę zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym. Wiarygodność dokumentów służących do określenia wartości celnej towaru obejmuje nie tylko ich autentyczność, ale także wiarygodność w zakresie podanej w nich ceny transakcyjnej. Realizacji uprawnienia, wynikającego z powołanego przepisu rozporządzenia wykonawczego, służy regulacja zawarta w art. 78 WKC, w myśl której po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia.
W tym miejscu należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, stanowisko organów celnych w zakresie wartości celnej towaru objętego kontrolowanym zgłoszeniem, poprzedzone zostało postępowaniem wyjaśniającym, w trakcie którego uzyskano wyniki dochodzenia prowadzonego przez Celny Urząd Śledczy B.-B., a także oparto się na protokole z przesłuchania w charakterze świadka właściciela firmy, która wystawiała faktury załączone do zgłoszenia celnego. Niewątpliwie konsekwencją zakwestionowania wiarygodności zadeklarowanej wartości celnej towaru było ustalenie tej wartości w oparciu o jedną z metod określonych w art. 30-31 WKC.
Ponadto należy podkreślić, że Sąd pierwszej instancji słusznie zaakceptował stanowisko organów celnych w zakresie odnoszącym się do pozyskania materiałów porównawczych. Dokonany przez organy celne przegląd ogólnopolskiej bazy ALINA, zawierającej informacje o wszystkich odprawach celnych dokonanych na obszarze RP, pozwolił na uzyskanie danych zezwalających na zastosowanie metody wartości transakcyjnej towarów podobnych, przy ustalaniu wartości celnej towarów objętych kontrolowanym zgłoszeniem. Jednocześnie podnieść należy, że dokonując opisanego przeglądu z zakresu zainteresowania organów celnych wyłączone zostały te zgłoszenia celne, w stosunku do których było prowadzone postępowanie dotyczące wartości celnej.
Również dokonana przez organy celne ocena materiału porównawczego została przeprowadzona w sposób prawidłowy, stosownie do zasad określonych w art. 142 ust. 1 lit. d WKC i art. 151 ust. 1 WKC. W szczególności, na co zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, organy celne przy wyborze materiału porównawczego, kierowały się tym aby był to podobny rodzaj towaru (objęty tym samym kodem CN), aby była to podobna ilość towaru i renoma ("niemarkowy" towar wschodnioazjatycki), aby był bardzo zbliżony przedział czasowy (90 dni od dnia przywozu), aby był to ten sam kierunek handlu, takie same warunki dostawy, podobna ilość towaru objęta zgłoszeniem celnym.
W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w sposób opisany w petitum skargi kasacyjnej.
Przystępując do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. podkreślić należy, że skarżący zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 1 § 2 p.u.s.a., art. 3 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., art. 29 ust. 1 lit. a) WKC oraz art. 141 i art. 147 ust. 1 RWKC. Ze sposobu sformułowania omawianego zarzutu wynika jednoznacznie, że strona wnosząca skargę kasacyjną dostrzega naruszenie przez Sąd pierwszej instancji powołanych przepisów prawa w tym, że Sąd nie dostrzegł, że organ celny nie przeprowadził żadnego dowodu na okoliczność potwierdzającą wątpliwości co do prawidłowości podanej w fakturze wartości towaru, stanowiącej cenę transakcyjną, a tym samym nie udowodnił, że strona zapłaciła za towar więcej niż wynika to z faktury.
Odnosząc się do tak skonstruowanego zarzutu skargi kasacyjnej podkreślenia wymaga, że o jego bezskuteczności decyduje to, iż na tle przepisów prawa materialnego, które zdaniem skarżącego zostały naruszone, kwestionowane są wyłącznie ustalenia faktyczne. Strona wnosząca skargę kasacyjną nie przedstawiła argumentacji wykazującej wadliwą wykładnię powołanych przepisów, lecz wskazała na niewłaściwe zastosowanie, w zakresie wadliwie ustalonego stanu faktycznego, wiążąc istotę naruszenia prawa materialnego z nieprawidłowymi ustaleniami okoliczności faktycznych. W tym miejscu należy zauważyć, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał konkretny przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa.
W przypadku błędnej wykładni skarżący musi wykazać dlaczego wykładnia przyjęta przez sąd jest nieprawidłowa oraz jak, jego zdaniem powinien być rozumiany stosowany przepis prawa. Natomiast w przypadku zarzutu niewłaściwego zastosowania określonego przepisu – dlaczego powinien być on zastosowany lub jaki przepis należało zastosować. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego ustalonego w sprawie przez organy i przyjętego przez sąd pierwszej instancji za podstawę orzekania, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. W omawianym zakresie skarga kasacyjna nie zawiera żadnej argumentacji.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego w sposób opisany w petitum skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.