Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 30 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Rz 475/18, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jednolity tekst: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę Spółki A na uchwałę Rady Miasta Rzeszowa z 29 maja 2012 r. nr XXXIII/635/2012 w przedmiocie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego.
Przedstawiając stan faktyczny Sąd wskazał, że Rada Miasta Rzeszowa w dniu 29 maja 2012 r. podjęła uchwałę nr XXXIII/635/2012, w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego. Stawki opłat zostały określone w załączniku do przedmiotowej uchwały.
Spółka A (dalej: spółka), wezwaniem z 4 września 2017 r., zwróciła się do Rady Miasta Rzeszowa o usunięcie naruszenia prawa, którego jej zdaniem organ ten dopuścił się podejmując 29 maja 2012 r. uchwałę w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone adresatowi 7 września 2017 r. 24 października 2017 r. spółka wniosła, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą uchwałę, domagając się stwierdzenia jej nieważności i zasądzenia kosztów postępowania, według norm przepisanych.
Uzasadniając istnienie po swojej stronie interesu prawnego do wniesienia skargi spółka zaznaczyła, że Prezydent Miasta Rzeszowa, wydając [...] marca 2017 r. decyzję, nakładającą na nią karę pieniężną w kwocie 58.410 zł, za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi publicznej, posłużył się do wymiaru kary stawkami opłat, ustalonymi zaskarżoną uchwałą Rady Miasta Rzeszowa. W tym zakresie skarżąca dodała, że złożyła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z [...] marca 2017 r., nakładającej na nią karę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, rozpatrując odwołanie od tego rozstrzygnięcia decyzją z [...] maja 2017 r., utrzymało ją w mocy.
Decyzja SKO z [...] maja 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa z [...] marca 2017 r., w przedmiocie nałożenia na spółkę kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego została zaskarżona do WSA w Rzeszowie, który wyrokiem z 26 października 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 831/17, oddalił skargę spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z 16 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Rz 756/17, odrzucił skargę spółki na uchwałę Rady Miasta Rzeszowa z 29 maja 2012 r. stwierdzając, że spółka nie ma interesu prawnego do zaskarżenia wskazanej uchwały.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 24 maja 2018 r., sygn. akt I GSK 2100/18, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji oddalił skargę spółki stwierdzając, że podstawą wydania przez organ administracji – Prezydenta Miasta Rzeszowa decyzji o wymierzeniu spółce kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego drogi publicznej krajowej były przepisy art. 19 ust. 5, art. 21 ust. 1 i 1a, art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm.; dalej: u.d.p.) i ust. 3 lp. 2 załącznika do uchwały z 29 maja 2012 r. nr XXXIII/635/2013 Rady Miasta Rzeszowa. Wydając decyzję o wymierzeniu kary organ nie stosował zatem przepisu określonego w ust. 2 lp 1 lub 2 załącznika do uchwały Rady Miasta Rzeszowa. Karę określono jako iloczyn powierzchni reklamy, ilości dni jej eksponowania i stawki za jeden dzień i powiększając 10-krotnie na mocy art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p.
Sąd I instancji uznał, że przepis ust. 2 załącznika nie stał się podstawą określenia obowiązku spółki do zapłaty kary pieniężnej, a zatem w tym zakresie spółka nie ma interesu prawnego do zaskarżenia uchwały.
W ocenie Sądu nie są również zasadne argumenty spółki w zakresie naruszenia przepisów prawa powszechnego poprzez sformułowania zawarte w ust. 3 lp 2 i 3 załącznika do uchwały.
Sąd uznał, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma przepis art. 40 ust. 9 u.d.p., bowiem wynika z niego, że organ ustalając wysokość opłaty bierze pod uwagę rodzaj zajęcia pasa drogowego, jak także rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Przepis ten zezwala zatem na różnicowanie opłaty za zajęcie pasa drogowego w zależności od rodzaju umieszczonego w tym pasie obiektu. Nie jest sprzeczne z tym przepisem zróżnicowanie opłaty za umieszczenie w pasie drogowym rożnego rodzaju reklam. Gmina może różnicować taką opłatę w zależności od rodzaju urządzenia lub obiektu umieszczonego w takim pasie.
Sąd podkreślił, że gmina wprowadziła opłatę podstawową (w wysokości 5, 3 lub 2 zł w zależności od rodzaju drogi), a także opłatę kwalifikowaną, uprzywilejowaną, w mniejszej wysokości za tzw. szyldy. Kara została wymierzona spółce w oparciu o stawkę podstawową. Określenie stawki pomniejszonej jest więc obojętne dla jej sytuacji prawnej. Mogłaby ona zgłaszać zarzuty, gdyby określono stawkę podwyższoną i według tej stawki zostałaby ukarana. Tak jednak się nie stało.
W ocenie Sądu nie zachodzą również przesłanki do zakwestionowania sposobu określenia stawki łagodniejszej. Zawarte w załączniku ust. 3 lp. 3 kryteria są określone w sposób wystarczająco precyzyjny. Chodzi o reklamę umieszczoną na siedzibie podmiotu, a także informującą o jej działalności gospodarczej.
Spółka złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie o nieważności uchwały Rady Miasta Rzeszowa z 29 maja 2012 r. Nr XXXIII/635/2012 w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, rozpoznanie sprawy na posiedzneniu niejawnym, a także zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokowi zarzucono naruszenie:
- I. przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 40 ust. 8 i 9 u.d.p. polegające na oddaleniu skargi spółki, mimo iż kwestie poruszone w jej treści dają realne ugruntowanie dla wzruszenia i stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta Rzeszowa z 29 maja 2012 r. nr XXXIII/635/2012, zwłaszcza traktujące o przekroczeniu przy konstruowaniu tego aktu prawnego przez organ (Radę Miasta Rzeszowa) upoważnienia ustawowego z art. 40 ust. 8 u.d.p. uzależniając wymiar opłaty za zajęcie pasa drogowego od kryteriów innych niż określone w jej art. 40 ust. 9, tj. rozróżnienie przy stawkach "za umieszczenie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam" na:
- a) obiekty budowlane i ich części
- b) reklamy
- c) reklamy (tzw. szyldy) jednoznacznie informujące o prowadzonej działalności, znajdujące się na obiekcie, w którym jest ona wykonywana" podając jako kryterium dla tego: "rodzaj zajęcia pasa drogowego".
W świetle powyższego - budzi wątpliwości konstatacja Sądu I instancji, że: "nie jest sprzeczne z przepisem zróżnicowanie opłaty za umieszczenie w pasie drogowym różnego rodzaju reklam. Gmina może różnicować taką opłatę w zależności od rodzaju urządzenia lub obiektu umieszczonego w takim pasie" (odwołanie do kryterium oznaczenia stawki nie takiego jak wskazano w uchwale nr XXXIII/635/2012), jednocześnie nie wzięto pod uwagę opisu umotywowania dla ww. uchwały, min.: "Odnośnie reklam dodano stawki za umieszczenie tzw. szyldów tylko i wyłącznie informujących o prowadzonej działalności gospodarczej (umieszczanych na obiekcie, w którym działalność jest prowadzona). Stawka za umieszczenie reklamy w tej formie została ustalona jako znacznie niższa niż inne reklamy poprzez to, że właściciele tych nośników nie zyskują z ich umieszczenia takich dodatkowych korzyści finansowych, jakie czerpią z reklam firmy reklamowe", a z judykatury: "przepisy uchwały wydanej na gruncie art. 40 ust. 8 u.d.p. tworzyć powinny system spójny, zbudowany z poszanowaniem konstytucyjnej zasady równości".
2. art. 153 w związku z art. 50 § 1 p.p.s.a. przez wysuwanie stanowiska o braku interesu prawnego Spółki do zaskarżenia uchwały Rady Miasta Rzeszowa z 29 maja 2012 r. nr XXXIII/635/2012 w pełni (tj. jako całości). W ramach powyższego - ust. 2 lp 1 lub 2 jej załącznika nie było podstawą do obciążenia Spółki obowiązkiem zapłaty kary pieniężnej, ale świadczy o istnieniu nieprawidłowości w jej treści, a mając na względzie tekst postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2018 r., sygn. akt I GSK 2100/18: "Legitymacja skarżącej w zakresie zainicjowania postępowania przed sądem administracyjnym celem weryfikacji przedmiotowej uchwały wiąże się również z tym, że jako adresat decyzji w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego drogi publicznej ma prawo oczekiwać ochrony prawnej przejawiającej się możliwością ubiegania się o wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji wydanej na podstawie aktu prawa miejscowego, który - w opinii skarżącej kasacyjne Spółki- narusza postanowienia ustawy o drogach publicznych".
W konsekwencji prezentowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie poglądu co do interesu prawnego - nie zwrócono uwagi, iż w omawianej uchwale w ust. 2 jej załącznika postanawiając, że: "Jeżeli zajęcie nie obejmuje całego roku opłatę ustala się według liczby dni zajmowania pasa drogowego w stosunku do liczby dni w danym roku kalendarzowym" zmodyfikowano bez prawa ku temu art. 40 ust. 5 ustawy o drogach publicznych zastępując pojęcie "rok" pojęciem "rok kalendarzowy"- zawężono przy wykładni znaczenie mu przypisywane, w tym jest to wyrazem nieprzestrzegania zasad legislacji.
II. prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 8 i 9 u.d.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów polegające na uznaniu, że Rada Miasta Rzeszowa wykorzystała przy wyznaczaniu stawek za zajęcie pasa drogowego wyłącznie kryteria z art. 40 ust. 9 ww. aktu prawnego, nie wykraczając poza nie, podczas gdy realnie to przekroczenie wystąpiło. Art. 40 ust. 9 u.d.p. dopuszcza różnicowanie wysokości stawek, jednak katalog kryteriów na gruncie których można to realizować jest zamknięty, powołana norma odwołuje się jedynie do rodzaju urządzenia lub rodzaju zajęcia, bez wprowadzania dodatkowych elementów mogących zostać zrozumiane jako dyskryminujących czy uchybiających zasadzie równości uczestników obrotu gospodarczego - z jej treści nie wynika więc aby odpowiednim było użycie np. kryterium podmiotowego czy typu treści reklamy lub fakt stosowania reklam do osiągnięcia odmiennych zakładanych rezultatów. Sformułowanie "rodzaj zajęcia pasa drogowego" nawiązuje do sposobu ingerencji w obręb pasa drogowego i nie jest skorelowane z postacią/wyglądem/tekstem reklam, ani też cechami podmiotów, które umieszczają informację. Uwzględniając powyższe - Rada Miasta Rzeszowa w sposób, w jaki przeprowadziła ww. rozróżnienie naruszyła art. 40 ust. 9 u.d.p.
Organ nie skorzystał z uprawnienienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, określoną w § 2 powołanego przepisu, która w tej sprawie nie wystąpiła.
Stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wnoszący skargę kasacyjną jest zobowiązany do wskazania w podstawach kasacyjnych przepisu prawa materialnego lub procesowego (z podaniem konkretnej jednostki redakcyjnej: artykułu, ustępu, paragrafu, punktu, ew. litery) oraz wyjaśnienia, na czym polega jego naruszenie, a dodatkowo, w przypadku powołania przepisu materialnego – podania formy naruszenia (błędnej wykładni, niewłaściwego zastosowania), natomiast w przypadku powołania przepisu postępowania – wykazania, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc taki, że gdyby do niego nie doszło, to rozstrzygnięcie sprawy byłoby inne.
W ramach zarzutu procesowego wnosząca skargę kasacyjną podniosła naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 40 ust. 8 i 9 u.d.p., a także – art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a., polegające na oddaleniu przez Sąd I instancji skargi w sytuacji istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.
Natomiast w ramach zarzutu materialnego wnosząca skargę kasacyjną podniosła naruszenia art. 40 ust. 8 i 9 u.d.p., w związku z określeniem stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego z tytułu reklamy, z przekroczeniem kryteriów wymienione w art. 40 ust. 9 u.d.p.
Zarzuty te nie odpowiadają w pełni wskazanym wcześniej wymogom ustawowym – zostały sformułowane nieprecyzyjnie, chociażby nie wskazano konkretnej jednostki redakcyjnej ust. 9 art. 40 u.d.p.
Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny był zobowiązany uwzględnić również fakt, że Sąd I instancji był związany poglądem prawnym wyrażonym w postanowieniu NSA z 24 maja 2018 r., sygn. akt I GSK 2100/18. Zawarta w tym postanowieniu ocena prawna, z uwagi na jego charakter (uchylało postanowienie WSA odrzucające skargę) mogła odnosić się wyłącznie do kwestii związanych z odrzuceniem skargi przez Sąd I instancji, a nie do meritum sprawy.
Stosownie do art. 190 p.p.s.a. "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny." Związanie wykładnią prawa, o którym mowa w tym przepisie, ma miejsce wyłącznie przy rozpoznawaniu danej sprawy i nie ma bezwzględnego charakteru. Nie wiąże ono nawet w danej sprawie, w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy ulegnie istotnej zmianie oraz w przypadku zmiany stanu prawnego. Taki sam skutek wywołuje wydanie uchwały przez skład poszerzony NSA, która zawiera odmienną wykładnię prawa regulującego tę samą materię. Powodem odstąpienia od wykładni prawa może być też orzecznictwo TK lub TSUE odnoszące się do norm prawnych, których dotyczy wykładnia.
Zatem Sąd ma możliwość odstąpienia od dokonanej w danej sprawie wykładni prawa, lecz w ściśle określonych sytuacjach. Trzeba jednak pamiętać, że związanie wykładnią prawa, dokonaną w wyroku NSA, o czym stanowi wskazany art. 190 p.p.s.a., nie obejmuje poglądów wykraczających poza granice skargi kasacyjnej, wypowiedzianych niejako na marginesie.
W powołanym postanowieniu z 24 maja 2018 r., sygn. akt I GSK 2100/18, w kwestii zasadniczej dla tamtego rozstrzygnięcia, NSA wyraził pogląd, że strona co do zasady miała interes prawny w zaskarżeniu do sądu administracyjnego (w trybie art. 101 ust. 1 z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 994; dalej: u.s.g.) uchwały Nr XXXIII/635/2012 z 29 maja 2012 r. Rady Miasta Rzeszowa, skoro była właścicielem reklamy ustawionej bez zezwolenia w pasie drogowym i z tego tytułu decyzją z [...] marca 2017 r. wymierzono jej karę.
Sąd I instancji rozpoznając ponownie skargę odniósł się do meritum sprawy, a tym samym wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej Sąd nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów.
Kontrola aktu prawa miejscowego, na podstawie art. 101 u.s.g., wymaga wykazania istnienia interesu prawnego po stronie wnoszącego skargę kasacyjną. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego." Obowiązkiem skarżącego jest więc wykazanie, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją, który skutkuje pozbawieniem skarżącego konkretnych uprawnień lub nałożeniem na niego obowiązków, które nie mają oparcia w przepisach prawa materialnego. Granice zaskarżenia zakreślone art. 101 ust. 1 u.s.g. wskazują, że sąd może dokonywać oceny zaskarżonej uchwały tylko w zakresie wyznaczonym granicami przysługującego skarżącemu interesu prawnego.
Jeżeli więc podstawą wydania decyzji orzekającej karę za umieszczenie w pasie drogowym reklamy był ust. 3 lp. 3 załącznika do uchwały, to Sąd I instancji nie mógł dokonywać kontroli legalności uchwały w pozostałym zakresie. Innymi słowy prawidłowo Sąd I instancji odstąpił od oceny ust. 2 lp. 1 i 2 załącznika do uchwały i w tym zakresie skargę oddalił. Należy jeszcze raz podkreślić, że granicami oceny przez sąd naruszenia interesu prawnego jest zakres ustaleń zaskarżonej uchwały, które mogą bezpośrednio oddziaływać na zakres uprawnień skarżącego. Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje interes faktyczny, ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też zagrożenie w przyszłości naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Innymi słowy środek ten jest wyraźnie nakierowany na ochronę praw podmiotowych, a więc ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego.
Oznacza to, że naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi mieć miejsce, musi być realne i wynikać z aktu, na który w trybie art. 101 u.s.g. wnoszona jest skarga. Interes prawny skarżącego powinien również wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę.
Wnosząca skargę kasacyjną podniosła naruszenie art. 40 ust. 8 i 9 u.d.p.
Przepis ten stanowi w ust. 8, że "Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, z tym że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł.", a w ust. 9, że "Przy ustalaniu stawek, o których mowa w ust. 7 i 8, uwzględnia się:
- 1) kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty;
- 2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego;
- 3) procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni;
- 4) rodzaj zajęcia pasa drogowego;
- 5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym."
Tak więc art. 40 ust. 8 u.d.p. stanowi podstawę prawną dla jednostki samorządowej do określa w formie uchwały opłat za zajęcie pasa drogowego oraz wyznacza górną granicę tych opłat. Unormowanie to nie zostało przekroczone przez Radę Miasta Rzeszowa przy podejmowaniu poddanej kontroli sądu uchwały. Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 40 ust. 8 u.d.p.
Z kolei art. 40 ust. 9 u.d.p. wprowadza kryteria służące określeniu tych opłat.
W skardze kasacyjnej strona nie wskazała, które kryteria miała konkretnie na myśli, z jakiego punktu tego przepisu, wskazała jedynie na brak podstaw do różnicowania przy uchwalaniu opłat na opłatę za tzw. "reklamy" i "reklamy (szyldy), jednoznacznie informujące o prowadzeniu działalności, umieszczone na obiekcie, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza.", co należy odnieść do ust. 3 lp. 2 i 3 załącznika do uchwały. Należy jednak zauważyć, że wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała interesu prawnego w zaskarżeniu w ust. 3 lp. 3 załącznika do uchwały. Pozycja ta nie była podstawą wydania decyzji orzekającej o karze z tytułu umieszczenia w pasie drogowym reklamy bez zezwolenia, a jedynie ust. 3 lp. 2 załącznika do uchwały.
Zatem, tylko w tym zakresie strona mogła zaskarżyć przedmiotową uchwałę, bez względu na to czy ust. 3 lp. 3 załącznika do uchwały jest zgodny z prawem. Jak wcześniej zostało wskazane przewidziany w art. 101 ust. 1 u.s.g. tryb zaskarżania uchwał jest nakierowany na ochronę praw podmiotowych, a więc ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeśli bezpośrednio nie narusza praw skarżącego. Tym samym, gdyby nawet podzielić pogląd wnoszącej skargę kasacyjną, co do braku podstaw różnicowania opłat za umieszczanie w pasie drogowym reklam (v. art. 4 pkt 23 u.d.p.), ponieważ poza podobieństwem konstrukcyjnym (rodzajowym) pełnią one identyczne cele, to w przypadku wymierzenia dla strony kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia w oparciu o stawkę podstawową (ust. 3 lp.2 załącznika do uchwały), stawka określona w pomniejszonej wysokości (ust. 3 lp.3 załącznika do uchwały) jest obojętna dla sytuacji prawnej strony, a tym samym nie daje możliwości zaskarżenia uchwały w tej części.
Podsumowując, skarga kasacyjna została oparta na nieuzasadnionych podstawach kasacyjnych.
Końcowo Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a. dokonał z urzędu sprostowania oczywistej omyłki w sentencji zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie podając prawidłowo nazwę organu wydającego uchwałę, tj. Radę Miasta Rzeszowa.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.