Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II SAB/Go 282/20 odrzucił skargę R. Z.(dalej: skarżąca) na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Z. (dalej: DIAS) w przedmiocie wydania postanowienia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 10 listopada 2020 r. skarżąca została wezwana m.in. do wykazania w terminie 7 dni czy przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpała tryb określony w art. 37 ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 - dalej: k.p.a.), tj. czy skierowała do właściwego organu ponaglenie oraz do nadesłania odpisu wniesionego ponaglenia – pod rygorem przyjęcia, że ponaglenie nie zostało przez skarżącą wniesione.
Wezwanie doręczone zostało skarżącej w dniu 20 listopada 2020 r. W dniu 30 listopada 2020 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącej z dnia 25 listopada 2020 r., w którym podała swój numer PESEL i załączyła dokumenty stwierdzające jej zdaniem celowe działanie na jej szkodę wierzyciela tj. [...], w tym wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Go 125/15 w sprawie skargi za niewykonanie wyroku przez [...] oraz pismo z 25 maja 2019 r. skierowane do Urzędu Skarbowego w Ż., stanowiące odpowiedź na wezwanie tego organu z 20 maja 2019 r.
WSA uznał, że skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła faktu poprzedzenia złożenia przedmiotowej skargi wniesieniem ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. Załączone przez nią dokumenty nie dotyczą złożenia przez nią ponaglenia w związku z zarzucaną przez nią DIAS bezczynnością w przedmiocie wydania postanowienia.
Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła skarżąca domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. art. 53 § 2b p.p.s.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące odrzuceniem skargi na bezczynność DIAS w przedmiocie wydania postanowienia.
Argumentację na poparcie powyższego zarzutu skarżąca zawarła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącą jest pozbawiona podstaw.
Przypomnienia wymaga, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
- 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Stosownie do brzmienia art. 37 § 2 k.p.a. ponaglenie zawiera uzasadnienie. W myśl art. 37 § 3 k.p.a., ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie;
- 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.
Zaznaczyć należy, że ponaglenie ponaglenie jest w istocie podaniem (żądaniem) o rozpatrzenie sprawy bezczynności organu lub sprawy przewlekłości postępowania przez właściwy organ administracji publicznej. Skuteczne wniesienie ponaglenia wszczyna incydentalne postępowanie w sprawie stwierdzenia bezczynności lub w sprawie stwierdzenia przewlekłości, które kończy wydanie postanowienia (wyrok NSA z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 3389/15, Lex 2100712: "Postępowanie w zakresie przewlekłości postępowania administracyjnego jest postępowaniem odrębnym od postępowania właściwego, którego przewlekłość dotyczy. Jest niejako postępowaniem wpadkowym"; A. Wróbel w: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2018, s. 352-352, uw. 3 do art. 37). Organ wyższego stopnia, któremu przekazano ponaglenie, ma obowiązek rozpatrzenia ponaglenia, co oznacza, że wniesienie ponaglenia wszczyna postępowanie incydentalne, a mianowicie postępowanie w sprawie stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości.
Organ wyższego stopnia jest obowiązany rozpatrzeć ponaglenie w terminie 7 dni od dnia przekazania ponaglenia wraz z odpowiedzią na ponaglenie oraz niezbędnymi odpisami z akt sprawy. Organ wyższego stopnia może zażądać od organu prowadzącego postępowanie przekazania dodatkowych odpisów akt sprawy, które uzna za niezbędne do rozpatrzenia ponaglenia. Organ wyższego stopnia po rozpatrzeniu ponaglenia wydaje postanowienie, które powinno zawierać elementy wskazane w art. 124. Rozstrzygnięciem w rozumieniu art. 124 § 1 jest wskazanie, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 37 § 6 pkt 1). Rozstrzygnięciem negatywnym jest stwierdzenie w sentencji postanowienia, że organ prowadzący postępowanie/rozpatrujący sprawę nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (A. Wróbel – op. cit., s. 357-358, uw. 16, 21 do art. 37).
W kontekście powyższego słusznie uznał WSA, że w nadesłanej przez skarżącą odpowiedzi z dnia 25 listopad 2020 r. strona, mimo odniesienia się do wezwania Sądu, w żaden sposób nie uprawdopodobniła faktu poprzedzenia złożenia przedmiotowej skargi wniesieniem ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. Załączone przez nią do w/w pisma dokumenty nie dotyczą złożenia przez nią ponaglenia w związku z zarzucaną przez nią DIAS bezczynnością w przedmiocie wydania postanowienia w sprawie złożonego przez nią wniosku z 10 sierpnia 2020 r. o wstrzymanie wykonania postanowienia organu z dnia 15 lipca 2020 r.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.