Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 23 października 2018 r., sygn. akt III SA/Lu 396/18 oddalił skargę G. S. na informację Zarządu Województwa L. z dnia (...) lipca 2018 r., nr (...) w przedmiocie dofinansowania projektu.
Od przedmiotowego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji:
Na podstawie art. 173 § 1 i art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 64 ustawy wdrożeniowej zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z pkt 16 rozdziału 6.1.2 Regulaminu konkursu nr RPLU.07.01.00-IZ.00-06-002/17 Oś priorytetowa 7 Ochrona dziedzictwa kulturowego i naturalnego Działanie 7.1 Dziedzictwo kulturowe i naturalne - projekty lokalne Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014- 2020 - stanowiącego załącznik do uchwały Nr CXCII/3880/2017 Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 27 czerwca 2017 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i w konsekwencji błędne uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, że wniosek skarżącej nie spełnia kryteriów formalnej poprawności tj. uznania wydatków związanych z budową budynków wskazanych we wniosku za koszty niekwalifkowalne oraz uznanie, że skarżąca nie przedstawiła prawa do dysponowania nieruchomością na cele związane z realizacją projektu w sytuacji gdy skarżąca spełniła wymogi formalne określone w regulaminie, gdyż budynek socjalno - usługowy oraz budynek magazynowy nie stanowią obiektów infrastruktury kultury ani infrastruktury rekreacyjnej oraz skarżąca zapewniła prawo do dysponowania nieruchomością na okres trwałości projektu, co wskazuje, że spełnione są wszystkie przesłanki do wydania oceny pozytywnej wniosku.
Wobec powyższych zarzutów, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a.
Wobec niestwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych.
Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, należy tę ocenę poprzedzić koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem i wyjaśnieniem, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów, skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.).
Ponadto zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, a jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (vide postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04).
Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, lecz także na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie zmierzać powinien do wykazania, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany.
Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Podobnie rzecz się ma przy naruszeniu prawa procesowego, gdzie należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd I instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygniecie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Podkreślić bowiem należy, że zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ze względu na sposób skonstruowania zarzutów oraz sposób ich uzasadnienia skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zaskarżono naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z tym przepisem właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wyjaśnił jak należy rozumieć wskazany przepis prawa. Nie wyjaśnił jednak na czym polegało naruszenie tego przepisu w tej konkretnej sprawie przez Instytucję dokonującą oceny projektu oraz przez Sąd I instancji oraz jak odnosiło się to naruszenie do realiów sprawy. Nie wskazano w szczególności jakiegokolwiek zachowania Instytucji zarządzającej, które miało - zdaniem autora skargi kasacyjnej - naruszyć wskazany art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Uzasadnienie skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez organ administracyjny lub sąd I instancji konkretnego przepisu prawa nie może sprowadzać się do przywołania poglądu wyrażonego w nauce lub orzecznictwie w sposób oderwany od realiów konkretnej sprawy. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej okazał się być nieuzasadniony.
Ponadto w petitum skargi kasacyjnej zaskarżono również naruszenie pkt 16 rozdziału 6.1.2 Regulaminu konkursu nr RPLU.07.01.00-IZ.00-06-002/17 Oś priorytetowa 7 Ochrona dziedzictwa kulturowego i naturalnego Działanie 7.1 Dziedzictwo kulturowe i naturalne - projekty lokalne Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014 - 2020 - stanowiącego załącznik do uchwały Nr CXCII/3880/2017 Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 27 czerwca 2017 r. Zgodnie z tą regulacją niedokonanie przez Wnioskodawcę wszystkich uzupełnień/poprawek wskazanych w wezwaniu, o którym mowa w pkt 12, dokonanie nieprawidłowych uzupełnień/poprawek (w tym dokonanie istotnej modyfikacji wniosku), niezłożenie wyjaśnień lub złożenie wyjaśnień niedostatecznych (tj. takich, których treść nie pozwala uznać kryterium poprawności za spełnione) stanowi podstawę negatywnej oceny projektu. Autor skargi kasacyjnej zakwestionował zatem niewłaściwe zastosowanie wskazanej regulacji dotyczącej w istocie skutków zaniechania dokonania określonych czynności wnioskodawcy na wezwanie, o którym mowa w pkt 12. Zarzut ten powiązano z zarzutem błędnego przyjęcia przez organ oraz Sąd I instancji, że wniosek skarżącej nie spełnia kryteriów formalnej poprawności tj. uznania wydatków związanych z budową budynków wskazanych we wniosku za koszty niekwalifkowalne oraz uznania, że skarżąca nie przedstawiła prawa do dysponowania nieruchomością na cele związane z realizacją projektu w sytuacji gdy skarżąca spełniła wymogi formalne określone w regulaminie, gdyż budynek socjalno - usługowy oraz budynek magazynowy nie stanowią obiektów infrastruktury kultury ani infrastruktury rekreacyjnej oraz skarżąca zapewniła prawo do dysponowania nieruchomością na okres trwałości projektu, co wskazuje, że spełnione są wszystkie przesłanki do wydania oceny pozytywnej wniosku.
W tym miejscu należy wskazać, że oceny wydatków i ich zaliczenia do kosztów niekwalifikowanych przez Instytucję zarządzającą, nie można skutecznie zwalczać zarzutem naruszenia pkt 16 rozdziału 6.1.2 Regulaminu konkursu. Regulacja ta bowiem dotyczy skutków zaniechania dokonania określonych czynności przez wnioskodawcę na wezwanie, o którym mowa w pkt 12. Skuteczne kwestionowanie oceny wydatków i ich zaliczenia do kosztów niekwalifikowanych przez Instytucję zarządzającą wymaga wykazania naruszenia regulacji dotyczących bezpośrednio tej materii, w tym w szczególności dotyczących kwalifikowalności projektu. Naruszenia regulacji w tym zakresie, czyli kwalifikowalności projektu, w skardze kasacyjnej jednak nie zarzucono.
Zauważyć ponadto należy, że zastosowanie w tej sprawie pkt 16 rozdziału 6.1.2 Regulaminu konkursu było następstwem stwierdzenia przez Instytucję zarządzająca naruszenia postanowień Regulaminu dotyczących materii kwalifikowalności projektu. Autor skargi kasacyjnej zarzucił zatem naruszenie regulacji, której zastosowanie było jedynie konsekwencją stwierdzonych przez Instytucję zarządzającą nieprawidłowości w zakresie kwalifikowalności projektu. Jednakże tak skonstruowany zarzut uzasadniał wykazując wadliwym działaniem w związku z oceną kwalifikowalności projektu, a nie z wadliwym działaniem w związku z konsekwencjami niezastosowania się do wezwania, które wynikają z pkt 16 rozdziału 6.1.2 Regulaminu konkursu. Nasuwa się spostrzeżenie, że skonstruowany zarzut naruszenia pkt 16 rozdziału 6.1.2 Regulaminu konkursu został wadliwie uzasadniony. Z kolei uzasadnienie zawarte w skardze kasacyjnej odnosi się do naruszenia regulacji dotyczących kwalifikowalności projektu, które jednak nie zostały ujęte w zarzutach skargi kasacyjnej.
Z tych względów, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804) zasądzono od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 240 zł za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie.