Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem w dnia 11 września 2018 r., sygn. akt I SA/Rz 390/18 w sprawie ze skargi A.Z. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia (...) marca 2018 r. nr (...)w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził zwrot kosztów postępowania.
Od przedmiotowego wyroku Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. złożył skargę kasacyjną zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi:
- 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a) poprzez błędną wykładnię art. 18 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) m 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich(Dz.Urz.UE nr L 25 str.8 z 28.012011 z zm.) poprzez przyjęcie, że skutki naruszenia obowiązków w danym roku przez beneficjentkę A. Z. wieloletniego programu rolnośrodowiskowego nie odnoszą skutku do płatności za lata poprzednie.
Wskazując na powyższe organ wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości przez oddalenie skargi A. Z. i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a.
Zarzut zawarty w skardze kasacyjnej okazał się być nieuzasadniony. Wbrew bowiem stanowisku autorki skargi kasacyjnej Sąd I instancji wyraźnie wskazał, że uprawnienie dla państw członkowskich Unii Europejskiej do nakładania kar oraz pomniejszania płatności związanych z nieprawidłowym wykonywaniem zobowiązań rolnośrodowiskowych wynika z art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji UE nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (DZ.Urz. UE Nr L 25). Stwierdzono, że art. 18 ust. 1 określa materialnoprawne podstawy orzeczenia wskazując, w przypadku jakich uchybień pomoc jest zmniejszana lub w ogóle nie jest przyznawana.
Ponadto – co w tej sprawie należy szczególnie podkreślić – wyraźnie zaznaczono, że regulacja ta wskazuje również, że w przypadku zobowiązań wieloletnich zmniejszenie pomocy, wykluczenie i odzyskiwanie mają zastosowanie również do kwot wypłaconych już z tytułu tego zobowiązania w latach wcześniejszych.
W związku z powyższym nie można zgodzić się z zawartym w skardze kasacyjnej zarzutem wadliwej wykładni ww. przepisu prawa, dokonanej przez Sąd I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd potwierdził bowiem, że art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 65/2011 pozwala skutki naruszenia przez beneficjenta obowiązków w danym roku odnieść również do płatności za lata poprzednie.
Mając na uwadze, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego okazał się nietrafny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804). Na koszty postępowania składa się kwota 1800 zł za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie.