Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 4 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 97/17, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie zwrotu dotacji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. Nr 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o kosztach postępowania (art. 200 p.p.s.a.).
Spółka złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie na podstawie art. 188 p.p.s.a., a w dalszej kolejności na podstawie art. 193 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a. uchylenie decyzji oraz umorzenie postępowania administracyjnego, z ostrożności procesowej - uchylenie na podstawie art. 188 p.p.s.a. zaskarżonego wyroku i rozpoznanie zarzutów podniesionych na gruncie niniejszej skargi; rozpoznanie skargi kasacyjnej od zaskarżonego wyroku bez przeprowadzenia rozprawy oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- I. prawa materialnego:
- a) art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 w zw. 2 art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 60 pkt 1 w zw. z art. 67 w zw. z 169 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zmianami; dalej: u.f.p.) w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w wydanym rozstrzygnięciu, iż dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego na skutek wygaśnięcia obowiązku zwrotu dotacji było bezprzedmiotowe,
- b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z [...] grudnia 2016 r., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Marszałka Województwa Małopolskiego, zaopatrzone wyłącznie w nieczytelną parafę osoby go podpisującej, niezawierającej wskazania imienia i nazwiska osoby upoważnionej do wydania decyzji, pomimo że te elementy decyzji są elementami ją konstytuującymi i w rezultacie wydanie rozstrzygnięcia w drugiej instancji, w sytuacji, w której nie doszło do formalnie skutecznego zakończenia postępowania w pierwszej instancji,
- c) 8a ust. 1a i 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego (Dz. U. z 2002 r. nr 175, poz. 1440 ze zm.; dalej: ustawa o uprawnieniach do ulgowych przejazdów) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez poczynienie założenia nie znajdującego oparcia w obowiązujących przepisach prawa oraz założenia nie znajdującego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, a polegających na przyjęciu, iż spełnienie wymogów ustawowych związanych z realizacją przewozów regularnych bez faktycznego korzystania z przewozów przez osoby trzecie jest niewystarczające, jak również uznaniu, że przewozy realizowane przez przewoźnika miały charakter regularnych specjalnych, pomimo równoczesnego jednoznacznego stwierdzenia, iż postępowanie wyjaśniające zostało w sprawie zakończone przedwcześnie,
- II. prawa procesowego:
- a) art. 169 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 8a ust. 1a ustawy o uprawnieniach do ulgowych przejazdów, poprzez niewłaściwą wykładnię przytoczonych powyżej regulacji, a tym samym nieuzasadnione przyjęcie, iż udzielone dopłaty do przewozów bezpłatnych lub realizowanych z uwzględnieniem ustawowych ulg są dofinansowaniem nie pochodzącym z budżetu państwa, a z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, konsekwencją czego było przyjęcie za uzasadnioną błędnej podstawy prawnej decyzji wydanych w sprawie, tj. art. 252 ust. 1 u.f.p., zamiast przepisu art. 169 ust. 1 u.f.p.,
- b) art. 169 ust. 6 w zw. z art. 60 pkt 1 w zw. z art. 67 u.f.p. w zw. z art. 54 § 1 pkt 2, 3 i 7 O.p. poprzez nieprawidłową wykładnię regulacji stanowiącej o konieczności określenia w sentencji decyzji terminu, od którego naliczane są odsetki od udzielonej dotacji podlegającej zwrotowi, jak również akceptację sposobu określenia odsetek zawartą w uzasadnieniu decyzji wydanej przez SKO w Krakowie z [...] grudnia 2017 r., która nie uwzględnia regulacji stanowiącej o okresach, za które odsetki nie są naliczane, co bezwzględnie wpływa na wysokość zobowiązania podlegającego zwrotowi z tego tytułu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 182 § 2 i § 3 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy (§ 2). Na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów (§ 3). Ponieważ strona skarżąca zrzekła się przeprowadzenia rozprawy, a organ odwoławczy nie żądał przeprowadzenia rozprawy, rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Stosownie do art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. w brzmieniu nadanym na podstawie art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658; dalej: nowela), a obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt.
I GSK 1294/16, z 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, o której mowa w § 2 powołanego przepisu. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przesłanki nieważności postępowania nie wystąpiły.
Przystępując do rozpoznania zarzutów kasacyjnych, opartych na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu najdalej idącego w skutkach prawnych, ujętego w pkt I.a. petitum skargi kasacyjnej. Wnosząca skargę kasacyjną podnosząc naruszenie art. 134 p.p.s.a. (w zw. z art. 59 § 1 pkt 9, art. 70 § 1 O.p., art. 60 pkt 1, art. 67 i art. 169 ust. 1 u.f.p. oraz w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.) zarzuciła Sądowi I instancji nieuwzględnienie wygaśnięcia obowiązku zwrotu dotacji i wynikającej z tego faktu bezprzedmiotowości postępowania. Wskazała, że 4 stycznia 2010 r. jej poprzednik prawny zawarł z Województwem Małopolskim (reprezentowanym przez Zarząd Województwa Małopolskiego) umowę w przedmiocie szczegółowych zasad przekazywania w 2010 r. dopłat z tytułu stosowania obowiązkowych ustawowych ulg do przewozów pasażerskich. W wyniku przeprowadzonej kontroli przez UKS w Krakowie został sporządzony i doręczony stronie wynik kontroli z 30 listopada 2011 r., w którym organ stwierdził wadliwe pobranie dopłat do przewozów na terenie siedmiu gmin.
Następnie Marszałek Województwa zawiadomieniem z 13 grudnia 2011 r. wszczął postępowanie administracyjne, które zostało zakończone wydaniem decyzji z [...] marca 2016 r. (utrzymanej w mocy decyzją SKO w Krakowie z [...] grudnia 2016 r.) stwierdzającej względem 5 gmin wykorzystanie dopłat niezgodne z przeznaczeniem lub pobranie ich w nadmiernej wysokości. W tym stanie rzeczy, zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną decyzja orzekająca o zwrocie dotacji została wydana w warunkach przedawnienia, po upływie 5 lat licząc od daty zakończenia roku, w którym dotacja została wypłacona.
Stanowisko to nie zasługuje na akceptację.
Zgodnie z art. 67 u.f.p. (w brzmieniu właściwym dla sprawy) "Do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.)."
Z kolei w myśl art. 60 pkt 1 u.f.p. "Środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego, w tym kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w u.f.p."
Rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej wymagało więc rozważenia kwestii odpowiedniego stosowania przepisów działu III O.p., m.in. w zakresie terminu płatności zobowiązania podatkowego, definicji zaległości podatkowej, sposobu liczenia odsetek od zaległości podatkowych oraz przedawnienia zobowiązań podatkowych.
Stosownie do ogólnie przyjętego w orzecznictwie i w doktrynie pojmowania zasad "odpowiedniego" stosowania przepisów, niektóre z nich znajdują zastosowanie wprost, bez żadnych modyfikacji i zabiegów adaptacyjnych, inne tylko pośrednio, a więc z uwzględnieniem konstrukcji, istoty i odrębności postępowania, w którym znajdują zastosowanie, a jeszcze inne w ogóle nie będą mogły być wykorzystane. Stosowanie "odpowiednie" oznacza w szczególności niezbędną adaptację (i ewentualnie zmianę niektórych elementów) normy do zasadniczych celów i form danego postępowania, jak również pełne uwzględnienie charakteru i celu danego postępowania oraz wynikających stąd różnic w stosunku do uregulowań, które mają być zastosowane (zob. postanowienie SN z 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt IV CZ 153/1, pub. w LEX nr 1250770 i powołane w nim orzeczenia).
Zgodnie z art. 59 § 1 O.p. "Zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek:
- 9) przedawnienia;
Przedawnienie zobowiązań podatkowych regulują przepisy rozdziału 8 działu III O.p. Wynika z nich, że sposób liczenia terminu przedawnienia jest uzależniony zasadniczo od sposobu powstania zobowiązań podatkowych, które mogą powstać albo na skutek zaistnienia zdarzenia, z którym ustawy podatkowe wiążą powstanie zobowiązań podatkowych (art. 21 § 1 pkt 1), albo na skutek doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 1 pkt 2).
Powszechnie przyjmuje się, że decyzja orzekająca o zwrocie dotacji ma charakter deklaratoryjny, a w związku z tym do obliczenia terminu przedawnienia, podobnie jak w przypadku zobowiązań powstających z mocy prawa, powinien mieć zastosowanie art. 70 § 1 O.p. W myśl tego przepisu "Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku." Okolicznością powodującą uruchomienie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych jest więc upływ terminu płatności podatku.
Zgodnie z art. 6 O.p. "Podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej." Natomiast zgodnie z art. 47 § 3 O.p. "Jeżeli podatnik jest obowiązany sam obliczyć i wpłacić podatek, za termin płatności uważa się ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata powinna nastąpić."
W kontekście powyższego dla obliczenia terminu przedawnienia zwrotu dotacji odpowiednie zastosowanie art. 59 § 1 pkt 9 w zw. z art. 70 § 1 O.p. oznacza konieczność uwzględnienia wynikającego z przepisów terminu jej zwrotu, bo dopiero stwierdzenie okoliczności potwierdzających pobranie dotacji nieprawidłowo prowadzi do powstania obowiązku jej zwrotu, a nie data wypłaty dotacji przewoźnikowi. Z założenia dotacja jest bowiem darmową (nieodpłatną) pomocą finansową państwa i podlega zwrotowi jedynie w przypadku stwierdzenia wykorzystania jej niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania nienależnie lub w nadmiernej wysokości.
Zgodnie z art. 252 u.f.p. (zastosowanym przez organ) "1. Dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego:
- 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,
- 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości
- - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2.
- 2. W przypadku gdy termin wykorzystania dotacji, o których mowa w ust. 1, jest krótszy niż rok budżetowy, podlegają one zwrotowi w terminie 15 dni po upływie terminu wykorzystania dotacji.
- 5. Zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości."
Podobnie, zgodnie art. 169 u.f.p. (wskazanym przez stronę)
"1. Dotacje udzielone z budżetu państwa:
- 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,
- 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości
- - podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. (...)
- 4. Zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości."
Oba zacytowane przepisy, oprócz określenia przesłanek zwrotu dotacji, określają też termin zwrotu dotacji (w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności) oraz sposób jej zwrotu (wraz z odsetkami, odpowiednio do budżetu j.s.t. lub państwa). Jednocześnie z redakcji ust. 5 art. 252 i ust. 4 art. 169 u.f.p. należy wnioskować, że zwrot dotacji powinien nastąpić samoistnie (bez wezwania organu), z inicjatywy podmiotu zobowiązanego do jej zwrotu. Tym samym ostatnim dniem płatności, po którym rozpoczyna bieg terminu przedawnienia zwrotu dotacji jest 15. dzień liczony od dnia stwierdzenia okoliczności uzasadniających jej zwrot. Taki sposób liczenia terminu przedawnienia zwrotu dotacji jest wyrazem przyjętego w prawie polskim mechanizmu przyznawania i rozliczania dotacji. Z tego względu za podstawę obliczenia terminu przedawnienia zwrotu dotacji nie można uznać dnia wypłaty dotacji przewoźnikowi (za poszczególne miesiące roku kalendarzowego), czy też inne zdarzenia (np. wydanie decyzji określającej ten zwrot).
W świetle przyjętych rozwiązań prawnych również sposób liczenia odsetek nie mógł wywołać wskazywanych przez autora skargi kasacyjnej skutków. Tym samym za bezpodstawną należało uznać argumentację, z której wynika, że skoro zgodnie z art. 51 § 1 O.p. zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności, a pierwszy dzień płatności odsetek upływał najpóźniej 31 grudnia 2010 r., to bezsprzecznie początek biegu terminu przedawnienia zwrotu dotacji nastąpił 31 grudnia 2010 r. i upłynął dla dotacji przekazanej za okres od stycznia do listopada w dniu 31 grudnia 2015 r., a za grudzień 2010 r. – 31 grudnia 2016 r. Tym bardziej, że powołany przepis definiuje kolejne pojęcie prawa podatkowego, a mianowicie "zaległości podatkowej". Spostrzeżenia wymaga też to, że wprowadzony zarówno w art. 252 ust. 1 jak i art. 169 ust. 1 u.f.p. zwrot "...wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowej..." nie pozwala na stwierdzenie, że termin płatność dotacji powstał w dniu, od którego są naliczane odsetki, a jedynie, że wysokość odsetek od zwróconych dotacji powinna odpowiadać odsetkom określonym jak dla zaległości podatkowej.
Do takiego wniosku nie prowadzi też przyjęty w u.f.p. sposób liczenia odsetek od zwracanych dotacji, ponieważ nie jest jednolity i zależy od charakteru stwierdzonych uchybień (art. 169 ust. 5 i art. 252 ust. 6 u.f.p.).
Zgodnie z art. 252 ust. 6 u.f.p. "Odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia:
- 1) przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem;
- 2) następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości."
Podobnie, zgodnie z art. 169 ust. 5 u.f.p. "Odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu państwa nalicza się, począwszy od dnia:
- 1) przekazania z budżetu państwa dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem,
- 2) stwierdzenia nieprawidłowego naliczenia lub nienależnego pobrania dotacji
- - z zastrzeżeniem, że jeżeli dotacja stanowi pomoc publiczną, w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, odsetki nalicza się od dnia przekazania dotacji beneficjentowi."
Drugą istotną kwestią, przy obliczaniu terminu przedawnienia dla zwrotu dotacji, która wymaga zauważenia jest to, że zarówno art. 252 jak i art. 169 u.f.p. nie wyjaśniają, w jakiej formie ma nastąpić owo "stwierdzenie okoliczności", od których rozpoczyna swój bieg termin do zwrotu dotacji. Co może budzić wątpliwości interpretacyjne, chociażby z tego względu, że co do zasady w postępowaniu administracyjnym (podatkowym) merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy wymaga wydania decyzji. Z drugiej jednak strony niedookreślenie to ma wpływ na szybkość postępowania oraz daje większą swobodę, co do formy i pozwala uznać za "stwierdzenie" przekazanie informacji o konieczności zwrotu dotacji w każdej postaci prawnie dopuszczalnej. Dopiero w razie braku wpłaty w wyznaczonym terminie – ustawodawca przewidział dla załatwienia sprawy formę decyzyjną, choć wyraźnie wskazał jedynie w art. 169 ust. 6 u.f.p. Nie oznacza to jednak braku podstaw prawnych do wydania decyzji określającej zwrot dotacji na podstawie art. 252 u.f.p.
W tym wypadku mają bowiem zastosowanie ogólne przepisy postępowania (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.f.p.). Przyjęta przez ustawodawcę bezdecyzyjna forma załatwienia sprawy (w pierwszej fazie postępowania w sprawie zwrotu dotacji), oparta na dobrowolności wykonania zobowiązania, wydaje się być korzystnym rozwiązaniem.
W stanie sprawy, co nie jest kwestionowane przez stronę, dokumentem "stwierdzającym okoliczności", na podstawie którego strona mogła najwcześniej dowiedzieć się o nieprawidłowościach w wykorzystaniu dotacji był wynik z kontroli z 30 listopada 2011 r., przeprowadzonej przez UKS. Zatem stosownie do art. 70 § 1 (w zw. z art. 252 ust. 1 i art. 169 ust. 1 u.f.p.) 5 – letni termin przedawnienia do zwrotu dotacji upływał z końcem 2016 r. Odpowiednie stosowanie oznacza, że za moment, wyznaczający rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia należało przyjąć ostatni dzień z 15 – dniowego terminu do zwrotu dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem lub pobranych w nadmiernej wysokości. Tak więc zarówno decyzja I jak i II instancji zostały wydane nie w warunkach przedawnienia. W tej sytuacji w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 59 § 1 pkt 9 O.p., a dalej, skoro postępowanie nie było bezprzedmiotowe – art. 105 § 1 k.p.a.
Z powyższych względów należało uznać, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów O.p. Sąd I instancji nie naruszył też art. 134 p.p.s.a.
Opierając skargę kasacyjną na przepisie regulującym postępowanie sądowoadministracyjne stosownie do art. 174 pkt 2 i art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wnosząca skargę kasacyjną była zobowiązana do powołania tego przepisu ze wskazaniem konkretnej jednostki redakcyjnej oraz wyjaśnienia, na czym owo naruszenie polega oraz wykazania, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc taki, że gdyby do niego nie doszło, to rozstrzygnięcie sprawy byłoby odmiennej treści. Omawiany zarzut nie spełnia w pełni tych wymogów, co jednak nie wpłynęło w sposób zasadniczy na jego merytoryczne rozpoznanie. Można jedynie zauważyć, że powołany przepis składa się z dwóch jednostek redakcyjnych. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. "§ 1. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
§ 2. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności."
Strona nie wskazała, którą z tych jednostek redakcyjnych miała na myśli, niemniej jednak z treści zarzutu jak i podniesionej w jego ramach argumentacji można wywnioskować, że zamiarem wnoszącej skargę kasacyjną było zarzucenie naruszenia § 1 tego przepisu.
Rozstrzygnięcie w "granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Treść i zakres sprawy administracyjnej, czyli tożsamość sprawy, wyznaczają normy prawa materialnego, które determinują treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie i precyzują czynności pozwalające zidentyfikować skonkretyzowany w nich stosunek prawny.
W stanie sprawy przedmiotem prowadzonego przez organ postępowania było orzeczenie o zwrocie dotacji i w tym zakresie Sąd I instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji, natomiast stan sprawy nie wymagał od Sądu przeprowadzenia rozważań na okoliczność przedawnienia obowiązku zwrotu tej dotacji.
Podsumowując, za niezasadny należało uznać zarzut ujęty w pkt I.a. petitum skargi kasacyjnej.
W dalszej kolejności należało odnieść się do zarzutu ujętego w pkt I.b. petitum skargi kasacyjnej.
Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. Podniosła brak dostrzeżenia przez Sąd I instancji, że decyzja I instancji została zaopatrzona wyłącznie w nieczytelną parafkę osoby ją podpisującą, bez wskazania imienia i nazwiska osoby upoważnionej do jej wydania, co oznacza, że nie doszło do skutecznego zakończenia postępowania w pierwszej instancji.
Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a., w brzmieniu właściwym dla sprawy, "Decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi."
Sąd I instancji porównując kopię decyzji zalegającej w aktach administracyjnych i kserokopię decyzji załączoną do pisma uzupełniającego skargę, stwierdził, że skoro decyzja I instancji zawiera nieczytelny podpis oraz wyraźnie z niej wynika, że została ona wydana przez Marszałka Województwa Małopolskiego, a więc osobę sprawującą funkcję organu, to brak podania w decyzji pod podpisem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania nie stanowi wady nakazującej wyeliminowanie z obrotu prawnego tej decyzji. W ocenie Sądu z braku wskazanych wcześniej danych nie można wywodzić negatywnych skutków prawnych, jeżeli z całości dokumentów danego aktu administracyjnego wyraźnie wynika, kto wydał dane rozstrzygnięcie (Marszałek Województwa Małopolskiego Jacek Krupa).
Odnosząc się do tak zakreślonego problemu należy wskazać, że w sprawie doszło do naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., chociażby poprzez brak wskazania imienia i nazwiska osoby podpisującej decyzję. W orzecznictwie podobnie jak w piśmiennictwie podkreśla się jednak, że naruszenie art. 107 k.p.a. może powodować różne konsekwencje prawne - niespełnienie wymagań konstytutywnych traktowane jest albo jako nieistnienie decyzji w obrocie prawnym, albo, że jest ona nieważna, natomiast naruszenie pozostałych wymagań może pociągać za sobą wadliwość decyzji dającą podstawę do jej uchylenia.
W związku z tym można spotkać się z poglądem, że decyzja, która nie zawiera podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania oraz decyzja zawierająca więcej podpisów czy też mniej podpisów niż wynika to z przepisów prawa jest nieważna z mocy art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., a według zwolenników drugiej koncepcji z poglądem, że taka decyzja nie istnieje.
Wzruszenie decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym ze względu na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (podatkowego, celnego) wymaga jednak wykazania, że podnoszone uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podpis jest jednym z konstytutywnych elementów decyzji, ponieważ jego złożenie gwarantuje, że decyzja pochodzi rzeczywiście od odpowiedniego i właściwego organu, jak również, że pismo jest wyrazem woli organu, a nie projektem decyzji, a co za tym idzie jego brak należy spostrzegać w kategoriach istotnych wad rozstrzygnięcia. Jak stanowi art. 107 § 1 k.p.a. podpis na decyzji wydanej w formie papierowej powinien składać się z imienia i nazwiska oraz podania stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji i co ważne musi być własnoręczny (nie tzw. faksymile podpisu, czyli odcisk pieczęci z kopią wzoru podpisu).
Ponadto podpis powinien być językowym znakiem graficznym, musi być złożony w sposób zapewniający należyty stopień utrwalenia oraz powinien zostać umiejscowiony bezpośrednio pod podpisywaną decyzją. Podpis pod decyzją może być nieczytelny (w formie zwykle używanej przez osobę składającą podpis), jeżeli jest on uzupełniony imienną pieczątką składającego podpis, z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby składającej podpis. Identyfikacja osoby podpisującej decyzję jest możliwa także dzięki wskazaniu w nagłówku decyzji danych identyfikujących osobę podpisaną pod decyzją. Braku podpisu nie można uzupełnić po doręczeniu decyzji stronie.
Od braku podpisu pod decyzją należy jednak odróżnić sygnowanie decyzji podpisem pozbawionym pozostałych elementów związanych z podpisem. Taki brak nie powinien powodować tak radykalnych skutków, jak podnosi autor skargi kasacyjnej, choć wada tego rodzaju może w niektórych sytuacjach uniemożliwiać ocenę, czy decyzja administracyjna została wydana przez osobę odpowiednio do tego umocowaną. Z tego też względu w każdym przypadku kwestia ta powinna być poddana indywidualnemu badaniu.
Przenosząc to na grunt sprawy należy zauważyć, że decyzja organu I instancji była sygnowana nieczytelnym podpisem, a z jej nagłówka wynikało, że organem ją wydającym był Marszałek Województwa Małopolskiego. W literaturze przedmiotu wyrażany jest pogląd, że przewidziany w art. 107 § 1 k.p.a. wymóg wskazania imienia, nazwiska i stanowiska służbowego w podpisie decyzji, dotyczy sytuacji, gdy decyzję tę wydaje osoba upoważniona przez osobę piastującą funkcję organu. Z tego względu wydanie i podpisanie decyzji przez Marszałka Województwa Małopolskiego nie wymagało opatrzenia podpisu składnikami decyzji wymaganymi wówczas, gdy decyzję wydaje uprawniony pracownik.
Tym samym za prawidłową należy uznać dokonaną przez Sąd I instancji ocenę decyzji w omawianym zakresie. Tym bardziej, że wnosząca skargę kasacyjną nie obaliła domniemania faktycznego, że wymieniony w nagłówku decyzji Marszałek Województwa nie podpisał osobiście decyzji I instancji jako osoba piastująca funkcję tego organu.
Podsumowując, za niezasadny należało uznać zarzut ujęty w pkt I.b. petitum skargi kasacyjnej.
Rozpoznanie pozostałych zarzutów (ujętych w pkt I.c., II.a. i II.b. petitum skargi kasacyjnej) wymaga poczynienia kliku uwag natury ogólnej.
Podstawowym aktem prawnym regulującym dopłaty do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego jest ustawa o uprawnieniach do ulgowych przejazdów.
Zgodnie z art. 8a tej ustawy, w brzmieniu właściwym dla sprawy,
"1. (uchylony).
1a. "Koszty związane z finansowaniem ustawowych uprawnień do bezpłatnych lub ulgowych przejazdów pokrywane są z budżetu państwa.
- 2. Samorządy województw, z zastrzeżeniem ust. 2a, przekazują przewoźnikom wykonującym krajowe autobusowe przewozy pasażerskie dopłaty do tych przewozów z tytułu stosowania obowiązujących ustawowych ulg w przewozach pasażerskich, z zastrzeżeniem ust. 4. (...)
- 3. Kwotę dopłaty, o której mowa w ust. 2, stanowi różnica pomiędzy wartością sprzedaży biletów obliczoną według cen nieuwzględniających ustawowych ulg a wartością sprzedaży tych biletów w cenach uwzględniających te ulgi.
- 4. Uprawnienie do otrzymywania dopłat, o których mowa w ust. 2, nabywa przewoźnik, który:
- 1) posiada zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym, wydane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.);
- 2) stosuje kasy rejestrujące posiadające pozytywną opinię ministra właściwego do spraw finansów publicznych, które umożliwiają określenie kwoty dopłat do przewozów w podziale na poszczególne kategorie ulg ustawowych;
- 3) zawarł umowę z samorządem województwa określającą zasady przekazywania przewoźnikom dopłat.
W świetle powołanej regulacji przewoźnik otrzymuje zatem od samorządu wojewódzkiego dopłaty, po dokonaniu sprzedaży biletów ulgowych, której wysokość jest uzależniona od faktycznej liczby wykazanych przejazdów ulgowych oraz struktury ulg, z których korzystają osoby uprawnione.
Ze względu na cechy tych dopłat należy je zaklasyfikować do dotacji w rozumieniu art. 126 u.f.p., których źródłem są środki publiczne pochodzące z budżetu państwa, przeznaczone na finansowanie realizacji zadania publicznego o zasięgu ogólnokrajowym (art. 167 Konstytucji RP), jakim jest udzielanie ustawowych ulg w przejazdach środkami publicznego transportu zbiorowego. Na mocy art. 8a ust. 1a ustawy dopłaty do ulgowych przejazdów należą do zadań zleconych samorządu województwa i przybierają postać obowiązku dokonywania dopłat na rzecz przewoźników realizujących tego rodzaju przewóz. Trzeba też wskazać, że z uwagi na przyjęte rozwiązanie prawne, wypłata dotacji przewoźnikom nie następuje bezpośrednio z budżetu państwa, lecz z budżetu j.s.w., czego wyrazem jest podpisanie umowy określającej zasady przekazywania dopłat. Z tego tytułu samorząd województwa otrzymuje z budżetu państwa kwoty na pokrycie wydatków z tym związanych, których rozliczenie następuje między budżetami a ich wydatkowanie podlega rygorom wydatkowania środków budżetowych.
W konsekwencji dopłaty wykorzystane przez przewoźników niezgodnie z przeznaczeniem, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi na zasadach przewidzianych w u.f.p., która reguluje procedurę ich zwrotu wraz z odsetkami. Oznacza to, że kontrola wydatkowania dotacji i stwierdzenie obowiązku zwrotu środków nieprawidłowo przyznanych lub nieprawidłowo wykorzystywanych następuje w postępowaniu administracyjnym (podatkowym) i jest dokonywana przez uprawniony organ, w tym wypadku – UKS.
Z uwagi na podniesiony przez autora skargi kasacyjnej zarzut niewłaściwego zastosowania art. 252 ust. 1 zamiast art. 169 ust. 1 u.f.p., wskazać należy, że samorząd województwa jest dysponentem określonych środków budżetu państwa, odpowiednio do zleconych mu zadań. Jednocześnie jako podmiot publiczny finansujący ze środków państwa określone zadania o znaczeniu ogólnopaństwowym ponosi odpowiedzialność za zakres i sposób ich wydatkowania. Z tego względu, choć przekazywanie przez samorząd województwa dopłat przewoźnikowi nie zmieniło źródła ich finansowania z budżetu państwa, należy przyjąć, że wynikający z art. 8a ustawy obowiązek zawarcia umowy o zasadach przekazywania dopłat i ich wypłatę, który spoczywa na właściwym samorządzie województwa, nakłada na ten organ również obowiązek czuwania nad jej prawidłową realizacją i w razie potrzeby odzyskania nieprawidłowo pobranych przez przewoźnika dopłat, mimo że przekazywanie środków pieniężnych na wskazany cel odbywa się między budżetami (państwa i województwa).
Zasady ustalania i przekazywania środków pieniężnych z budżetu państwa określa szczegółowo: ustawa budżetowa na dany rok, ustawa z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (j.t. Dz. U. z 2017, poz. 1453 ze zm.), cytowana u.f.p oraz ustawa o uprawnieniach do ulgowych przejazdów, a także ustawa z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 2096 ze zm.).
Z przepisów tych wynika, że środki pieniężne z budżetu państwa do budżetu województwa są transferowane w formie dotacji celowej lub subwencji ogólnej. W ujęciu ekonomicznym ta forma wsparcia jest klasyfikowana w budżecie państwa jako wydatek tego budżetu a po stronie budżetu województwa jako jego dochód. Środki pieniężne przeznaczane, m. in. na zadania z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone tym jednostkom ustawami są przekazywane z budżetu państwa w formie dotacji celowych. Innymi słowy w budżecie państwa na dany rok budżetowy jako wydatki są przewidziane środki pieniężne przeznaczone na finansowanie zadań zleconych w postaci m.in. dopłat do ustawowych ulg w przewozach pasażerów i odpowiednio w budżecie województwa oraz planie finansowym na dany rok budżetowy jako dochody są przewidywane środki pieniężne na sfinansowanie zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych ustawami.
W stanie sprawy podmiotem przekazującym dopłatę był Marszałek Województwa Małopolskiego. W wykonaniu powierzonych j.s.w. do realizacji zadań zleconych zawarł on również umowę z przewoźnikiem określającą warunki przekazywania i rozliczania dopłat z tytułu świadczenia przewozów na podstawie biletów ulgowych. Dopłaty otrzymywane przez przewoźnika były wypłacane ze środków zaplanowanych w budżecie województwa oraz z rachunku bankowego województwa.
Z tego też względu, skoro środki wypłacone przewoźnikowi, przekazywane są przez j.s.w., a więc de facto z budżetu tej jednostki, to właściwe wydaje się wskazanie jako podstawy prawnej wydania decyzji orzekającej o zwrocie dopłaty art. 252 u.f.p., a nie, jak podnosi autor skargi kasacyjnej – art. 169 tej ustawy.
Odnosząc się do zarzutu ujętego w pkt I.c. petitum skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że stosownie do art. 174 pkt 1 i art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wnosząca skargę kasacyjną była zobowiązana do wskazania konkretnego przepisu prawa materialnego oraz formy naruszenia (błędnej wykładni, niewłaściwego zastawania) tego przepisu, a nadto, do wyjaśnienia, na czym to polega.
Strona podnosząc zarzut naruszenia art. 8a ust. 1a i 4 ustawy w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 153 p.p.s.a. zarzuciła Sądowi I instancji, że mimo jednoznacznego brzmienia art. 8a ust. 4 ustawy, dokonał on kontroli zasadności udzielonej dotacji według dodatkowego kryterium polegającego na przyjęciu, że dla spełnienia wymogów przy realizacji przewozów regularnych konieczne jest faktyczne korzystanie z realizowanych przewozów przez osoby trzecie. Podniosła też, że Sąd I instancji, mimo że uznał konieczność uzupełnienia ustaleń w zakresie stanu faktycznego, to jednocześnie stwierdził, że przewoźnik świadczył przewóz regularny specjalny.
W świetle podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia zarzut ten jest w pewnym senesie uzasadniony, bo co do zasady wypowiadanie się w zakresie prawa materialnego mającego zastosowanie w sprawie jest możliwe na podstawie stanu faktycznego, który nie budzi uzasadnionych wątpliwości i nie może być skutecznie podważony. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie służy bowiem podważaniu ustaleń faktycznych, czy też wykazywaniu innych naruszeń proceduralnych. Poza tym stosownie do art. 153 p.p.s.a. organ, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania jest związany oceną prawną i wskazówkami zawartymi w wyroku uchylającym zaskarżoną decyzję. Z drugiej jednak strony autor skargi kasacyjnej podnosi zarzut błędnej wykładni art. 8a ust. 4 ustawy, dla rozpoznania którego nie jest konieczne odwoływanie się do konkretnego stanu faktycznego. Omawiany zarzut, podobnie jak i towarzysząca mu argumentacja jednak tylko z pozoru zarzuca naruszenie prawa materialnego, w istocie zmierza bowiem do zakwestionowania możliwości prowadzenia przez organ kontroli prawidłowości wykorzystania przekazanych przewoźnikowi dopłat.
Podnosząc zarzut błędnej wykładni prawa materialnego wnosząca skargę kasacyjną kwestionuje de facto uprawnienie organów do prowadzenia kontroli prawidłowości wykorzystania otrzymanych przez przewoźnika dopłat z tytułu stosowania obowiązujących ustawowych ulg w przewozach pasażerskich i dokonanych w jej ramach ustaleń, co do charakteru świadczonych przewozów. Organ uznał bowiem, że strona świadczyła usługi, w ramach tzw. przewozu regularnego specjalnego, a nie jak tego wymaga przepis - przewozu regularnego, z czym nie zgada się strona. Wymagało to podniesienia zarzutu o charakterze procesowym, opartego na przepisach regulujących postępowanie wyjaśniające, czego w skardze kasacyjnej brak. Dokonanie w tym zakresie ustaleń należy do elementów stanu faktycznego, a nie wykładni prawa materialnego. Na marginesie można jedynie zauważyć, że skoro podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji była konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego na okoliczność świadczonych przez stronę przewozów, to kwestia kwalifikacji przewozów nie jest zamknięta i powinna być ponownie oceniona po kompletnym zebraniu materiału dowodowego przez organ.
Podsumowując, zarzut ujęty w pkt I.c. petitum skargi kasacyjnej należało uznać za niezasadny.
Odnosząc się do zarzutów ujętych w pkt II.a. i b. petitum skargi kasacyjnej należy wskazać, że o tym, czy decyzja została wydana zgodnie z prawem nie świadczą przepisy prawa powołane w jej sentencji, lecz faktyczne istnienie podstaw prawnych do jej wydania.
Dokonując analizy porównawczej art. 252 i art. 169 u.f.p. należy dojść do wniosku, że oba te przepisy stanowią podstawę prawną do zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości.
Hipotezą art. 169 ust. 1 u.f.p. objęte są wszystkie rodzaje dotacji, wśród których podstawowe znaczenie mają dotacje celowe, dotacje podmiotowe przeznaczone na dofinansowanie działalności bieżącej ustawowo wskazanego podmiotu oraz dotacje przedmiotowe przeznaczone na dopłaty do określonych rodzajów wyrobów lub usług, z tym, że niezgodnie z przeznaczeniem wykorzystane mogą być wyłącznie środki, które takie przeznaczenie mają określone w umowie lub decyzji przyznającej dotację, czyli dotacje celowe.
Podobnie art. 252 ust. 1 u.f.p. obejmuje swym zakresem wszystkie określone w ustawie rodzaje dotacji, jakie mogą być udzielane z budżetu j.s.t., wśród których podstawowe znaczenie mają dotacje celowe, dotacje podmiotowe - przeznaczone na dofinansowanie działalności bieżącej ustawowo wskazanego podmiotu oraz dotacje przedmiotowe - przeznaczone na dopłaty do określonych rodzajów wyrobów lub usług, z tym, że niezgodnie z przeznaczeniem wykorzystane mogą być wyłącznie środki, które takie przeznaczenie mają określone w umowie lub decyzji przyznającej dotację, czyli dotacje celowe. Komentowanego przepisu nie stosuje się, jeżeli odrębne ustawy określają zasady i tryb zwrotu dotacji (art. 253).
Różnica między tymi przepisami polega na tym, że art. 169 ust. 1 u.f.p. odnosi się do dotacji udzielanych z budżetu państwa, a art. 252 ust. 1 u.f.p. – do dotacji udzielanych z budżetu j.s.t.
Regulacje te różnią się również w kwestii sposobu naliczania odsetek od nieprawidłowo naliczonych lub nienależnie pobranych dotacji (art. 169 ust. 5 pkt 2 – od dnia stwierdzenia nieprawidłowości lub od dnia przekazania dotacji beneficjentowi pomocy publicznej w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego UE, a art. 252 ust. 6 pkt 2 u.f.p. – od dnia następującego po upływie terminu zwrotu określonego w ust. 1 tego przepisu), natomiast co do naliczania odsetek od dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, to w obu przypadkach są one naliczone od dnia przekazania z budżetu państwa lub j.s.t.
Kolejna różnica między tymi przepisami polega na tym, że w art. 169 ust. 6 u.f.p. ustawodawca wprowadził regulację, w myśl której, w przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w ust. 1 oraz w art. 150 pkt 5, art. 151 ust. 2 pkt 6, art. 168 ust. 1 i 2, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki.
Nie oznacza to jednak, że zwrot dotacji, w razie braku dobrowolnej wpłaty w trybie art. 252 ust. 1 u.f.p., nie wymaga wydania decyzji orzekającej o jej zwrocie. W tym wypadku mają zastosowanie ogólne reguły postępowania (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.f.p.), z tą różnicą, że stronie nie służy prawo żądania określenia w sentencji decyzji terminu, od którego naliczane są odsetki. Notabene dla oceny legalności zaskarżonej decyzji okoliczność ta nie miała istotnego znaczenia procesowego, ponieważ jak wskazał Sąd I instancji organ odwoławczy zawarł stosowną na ten temat informację w uzasadnieniu decyzji, będącej integralną częścią decyzji.
Z powyższych względów za bezpodstawny należało uznać zarzut naruszenia art. 169 ust. 6 w zw. z art. 60 pkt 1, art. 67 u.f.p. oraz w zw. z art. 54 § 1 pkt 2, 3 i 7 O.p., ujęty w pkt II.b petitum skargi kasacyjnej, a co za tym idzie twierdzenie autora skargi kasacyjnej, że w świetle obowiązującej regulacji zachodziła konieczność określenia w sentencji decyzji terminu, od którego są naliczane odsetki od podlegającej zwrotowi dotacji. Autor skargi kasacyjnej nie wykazał też okoliczności pominięcia okresów wyłączonych z liczenia odsetek.
Podsumowując, za niezasadny należało uznać zarzut ujęty w pkt II.a. i b. petitum skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna zastała oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.