Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt III SA/GL 937/18 oddalił skargę P. K. na pismo Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 7 sierpnia 2018 r. w przedmiocie negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie środkami unijnymi w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Zarząd Województwa Śląskiego jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Śląskiego 2014 – 2020 (IZ RPO WSL) we wdrażaniu Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020, realizując regionalny program operacyjny, ogłosiła konkurs nr RPSL.10.03.03-IZ.01-24-160/17 dla Działania 10.3 Rewitalizacja obszarów zdegradowanych, w którym strona złożyła projekt pn.: Rewitalizacja obszaru zabytkowego budynku W. przy ulicy Z. w J. Pismem z dnia 14 czerwca 2018 r. Instytucja Organizująca Konkurs - Wydział Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (IOK), poinformowała Wnioskodawcę o negatywnym wyniku oceny merytorycznej, w wyniku czego projekt nie został zakwalifikowany do otrzymania dofinansowania ze względu na fakt, że nie spełniał kryterium zerojedynkowego pn. Trwałość rezultatów projektu.
Rozstrzygając protest IZ RPO WSL 2014 -2020, uznała, że ocena projektu została przeprowadzona prawidłowo, a złożony protest nie był zasadny. Wyjaśniono na czym, zgodnie z wytycznymi Ministra Rozwoju i Finansów, polega analiza trwałości finansowej wskazując na konieczność wykazania, że zasoby finansowe na realizację analizowanego projektu zostały zapewnione i są one wystarczające do sfinansowania kosztów projektu podczas jego realizacji, a następnie eksploatacji.
W podstawie prawnej powołano art. 58 ust.1 w związku z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1460 ze zm.; dalej jako ustawa wdrożeniowa).
Dalej wyjaśniono, że przedstawione przez Wnioskodawcę dane wskazywały, że dochody z roku na rok malały, a rachunek zysków i strat w dołączonej analizie finansowej obrazował, że przepływy pieniężne w okresie dotyczącym trwałości projektu wykazują wartości ujemne. Wnioskodawca nie wykazał, że posiada środki finansowe w wysokości odpowiadającej wartości wkładu własnego, co spowodowało że oceniający uznali, iż projekt nie jest trwały finansowo.
Oddalając skargę Sąd wskazał, że podstawą do negatywnej oceny wniosku było stwierdzenie przez dwie osoby oceniające, że analiza sytuacji finansowej strony - polegająca na sprawdzeniu trwałości finansowej nie tylko samego projektu ale również skarżącego jako beneficjenta oraz przepływów pieniężnych, która powinna wykazać, że beneficjent ma dodatnie roczne saldo skumulowanych przepływów pieniężnych na koniec każdego roku, we wszystkich latach objętych analizą – nie zapewnia trwałości rezultatu projektu. Przeanalizowano bowiem sytuację w oparciu o załączone dokumenty, z których wynikało, że wydatki ogółem projektu to 1.622.842,32 zł; wydatki kwalifikowalne 1.319.384,00 zł; wkład własny 501.365, 92 zł. Natomiast z wyciągu z rachunku bankowego wynikało, że skarżący posiadał 366.601,80 zł. Poza tym dołączone do wniosku sprawozdanie finansowe KPIR (książka przychodów i rozchodów) za lata 2014 - 2016 wskazywało dochody: 2014r. - 69 800 zł; 2015r. - 46 020 zł; 2016 r. - 43 800 zł.
WSA przytoczył oceny ekspertów przedstawione w kartach oceny merytorycznej i stwierdził, iż wynika z nich, że obaj eksperci nie przyznali punktu w tym spornym kryterium.
W opinii obu ekspertów Wnioskodawca nie miał wystarczającej rentowności, aby finansować koszty utrzymania obiektu. Wskazywany natomiast przez stronę poziom zysku netto wynikający z historycznych lat w KPiR faktycznie wynosił ok. 53 tys. rocznie w ostatnich 3 latach, ale jak słusznie organ zauważył był znacznie niższy niż koszty utrzymania obiektu tj. 106,7 tys. zł.
Zestawiając powyższe Sąd stwierdził, że analiza przepływów pieniężnych powinna wykazać, że beneficjent/operator z projektem ma dodatnie roczne saldo skumulowanych przepływów pieniężnych na koniec każdego roku, we wszystkich latach objętych analizą. Przy analizie trwałości finansowej bierze się pod uwagę wszystkie przepływy pieniężne, w tym również te wpływy na rzecz projektu, które nie stanowią przychodów, np. dotacje o charakterze operacyjnym. W pkt. B.12 Utrzymanie celów i trwałości projektu wniosku o dofinansowanie Wnioskodawca podał, że: "Wynik analizy finansowej: przepływy inwestycyjne projektu są ujemne - ze względu na koszty inwestycyjne przedsięwzięcia. Rachunek przepływów finansowych jest dodatni i równy wysokości otrzymanej dotacji. Wnioskodawca posiada środki własne niezbędne do pokrycia pozostałej części inwestycji. Trwałość finansowa przedsięwzięcia jest niezagrożona. Kwota dofinansowania wraz z otrzymaną dotacją pozwolą na pokrycie całkowitych nakładów inwestycyjnych.
Wnioskodawca posiada środki własne na pokrycie kosztów operacyjnych. Dobrą kondycję finansową Wnioskodawcy potwierdzają dołączone dokumenty - Wnioskodawca nie prowadzi pełnej księgowości stąd do wniosku załączono podsumowanie księgi przychodów i rozchodów. Zdolność Wnioskodawcy do pokrywania kosztów utrzymania obiektu potwierdza również dołączony wyciąg bankowy".
Natomiast zestawienie sporządzone na podstawie pkt. D.2 Montaż finansowy i budżet projektu, załączonego wyciągu z rachunku bankowego oraz sprawozdania finansowe KPiR za lata 2014 -2016 wykazało, że w każdym kolejnym roku dochody Wnioskodawcy malały.
Wnioskodawca powinien przedstawić dokumentację potwierdzającą posiadanie środków obejmujących wydatki ogółem projektu, a w żaden sposób nie potwierdził, że posiada środki finansowe w wysokości odpowiadającej wartości wkładu własnego tj. 501.365,92 zł.
W ocenie WSA całokształt okoliczności sprawy pozwala na przyjęcie, że wniosek skarżącego został oceniony bez naruszenia przepisów prawa.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego).
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.
- a) art. 37 ust. 1 w związku z art. 41 ustawy wdrożeniowej poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że regulamin konkursu realizuje zasadę przejrzystości, podczas gdy zawiera pojęcia i nieścisłości wprowadzające w błąd wnioskodawców i różnicujące ich pozycję,
- b) art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. pominięcie zasady przejrzystości postępowania konkursowego
- 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- a) art. 145 § 1 ust. 1 pkt. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 1302), dalej p.p.s.a., poprzez wydanie wyroku w oparciu o niepełny materiał dowodowy, który w sprawie zebrany został z naruszeniem art. 7 kpa w związku z art. 77 kpa tj. z pominięciem wszechstronnego zbadania zebranego w sprawie materiału dowodowego,
- b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niepełne uzasadnienie wyroku i pominięcie wyjaśnień podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, tj. na treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków, jak i zakresu zaskarżenia.
W rozpoznanej sprawie zarzuty zostały sformułowane w ramach obu podstaw kasacyjnych.
W pierwszej kolejności ustosunkowania się wymagał zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. jako najdalej idący z punktu widzenia konsekwencji procesowych związanych z ewentualnym stwierdzeniem jego zasadności.
W powołanym przepisie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawodawca określił niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, czyli: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie przyjmuje w swym orzecznictwie, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. o sygn. akt II FPS 8/09, publ. ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W rozpoznawanej sprawie nie występuje żadna z tych sytuacji. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w powołanym przepisie. Sąd zawarł w nim opis przebiegu postępowania, poczynając od ogłoszenia przedmiotowego konkursu przez Instytucję Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Śląskiego, poprzez złożenie przez stronę projektu, jego negatywną ocenę na etapie oceny merytorycznej, wniesienie protestu i jego rozstrzygnięcie, następnie zarzuty podniesione w skardze. Przytoczył uzasadnienie stanowiska strony oraz organów. Przedstawiony został stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku. WSA uzasadnił, dlaczego uważa, że ocena projektu została przeprowadzona zgodnie z ustalonymi w ramach konkursu kryteriami oceny oraz regułami wiedzy, wskazał z jakich przyczyn - w jego ocenie - skarga nie zasługuje na uwzględnienie, wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu I instancji.
Okoliczność natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest niepełne i nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia omawianego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 470/14; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, zgodnie z poglądem akceptowanym zarówno w judykaturze, jak i w doktrynie, wojewódzki sąd administracyjny w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów skargi i do każdego z argumentów na ich poparcie - może je oceniać całościowo. Należy również zauważyć, że w skardze wniesionej do WSA skarżący, wbrew temu co podnosi w skardze kasacyjnej, nie zarzucał błędów w Regulaminie konkursu oraz zasadach konkursu.
Z omówionych względów, powołany w ramach środka odwoławczego zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. okazał się chybiony.
Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest też zarzut naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez wydanie wyroku w oparciu o niepełny materiał dowodowy zebrany z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. Stosownie do art. 50 ustawy wdrożeniowej do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie tej ustawy nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu i sposobu obliczania terminów, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Zatem wskazane przepisy art. 7 i 77 k.p.a. nie miały zastosowania w postępowaniu dotyczący oceny projektu wnioskodawcy. Ponadto w myśl art. 64 ustawy wdrożeniowej do postępowania przed sądami administracyjnymi, w sprawach uregulowanych tą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, (z wyłączeniem przepisów wskazanych w tym artykule) tylko w zakresie nieuregulowanym w ustawie wdrożeniowej. Rozstrzygnięcia podejmowane przez sąd w wyniku rozpoznania skargi określone zostały w art. 61 ust.8 ustawy wdrożeniowej, zatem przepisu art. 145 p.p.s.a. nie stosuje się.
Przechodząc do oceny pierwszego z zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest naruszenia art. 37 ust.1 w zw. z art. 41 ustawy wdrożeniowej poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że regulamin konkursu realizuje zasadę przejrzystości podczas gdy – w ocenie skarżącego kasacyjnie - zawiera on pojęcia i nieścisłości wprowadzające w błąd wnioskodawców i różnicujące ich pozycję, przypomnieć należy, że w myśl pierwszego z ww. przepisów właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zarzut naruszenia przepisu art. 41 dotyczy naruszenia jego ustępu 2 pkt 4, zgodnie z którym regulamin określa w szczególności termin, miejsce i formę składania wniosków o dofinansowanie projektu i sposób uzupełniania w nich braków w zakresie warunków formalnych oraz poprawiania w nich oczywistych omyłek.
Podniesione zarzuty skarżący powiązał z punktem 4.1.1. Regulaminu, w którym wymienione zostały Kryteria oceny formalnej wniosku i z kryterium nr 8, nie wskazując, czy chodzi o kryterium nr 8 oceny formalnej, czy kryterium nr 8 merytoryczne. Sformułowanie, że kryterium możliwym do uzupełnienia/poprawy jest "kryterium nr 8 wymienione w pkt. 4 Regulaminu 4", pozwala na przyjęcie, że zarzut dotyczy kryterium oceny formalnej "Właściwe przygotowanie wniosku o dofinansowanie projektu", w ramach którego badaniu podlega czy wniosek i załączniki są przygotowane zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu, czy załączniki są aktualne zgodnie z prawem unijnym i krajowym, właściwe zakresem.
Skarżący powołał się na możliwość poprawy wniosku na etapie jego oceny formalnej oraz na to, że w przypadku braków w dokumentacji na etapie oceny formalnej wnioskodawca zostanie wezwany do uzupełnienia wniosku. Podniósł, że brak wezwania odczytał jako zgodność dokumentów z wymaganiami postępowania. Zarzucił że organ badanie, które powinno mieć miejsce etapie formalnym przeniósł do części merytorycznej co skutkowało przekonaniem wnioskującego o prawidłowości złożonego projektu pod względem formalnym. Stwierdził, że brak wezwania należy odczytywać jako zgodność dokumentów z wymaganiami postępowania.
Naruszenia zasady przejrzystości skarżący kasacyjnie upatruje w tym, że zapisy Regulaminu zostały sformułowane w sposób niejasny, który uniemożliwił mu uzupełnienie dokumentacji na etapie formalnym, gdy było to możliwe, a której to możliwości nie miał wobec stwierdzenia braków dokumentacji na etapie oceny merytorycznej. W jego ocenie stwierdzone braki są brakami, które podlegały ocenie w ramach kryteriów oceny formalnej.
Zarzut ten jest nieuzasadniony.
Obowiązek wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku przewidziano dla przypadków stwierdzenia braków formalnych wniosku lub oczywistych omyłek, na etapie oceny formalnej wniosku.
Kryteria oceny formalnej wniosków zostały określone w punkcie 4.1.1 Regulaminu zatytułowanym "Kryteria oceny formalne". Kryteria merytoryczne zostały określone w punkcie 4.2, w tym kryterium będące przedmiotem sporu w punkcie 4.2.1 zatytułowanym "Kryteria merytoryczne ogólne". "Trwałość rezultatów projektu" jest kryterium oceny merytorycznej wniosku, co wynika wprost z punktu 4.2.1, lp. 3 Regulaminu, gdzie zapisano, że w ramach tego kryterium ekspert weryfikuje czy wnioskodawca posiada zdolność do utrzymania rezultatów projektu pod względem organizacyjnym, finansowym i technicznym.
Zawarte w Regulaminie określenie kryteriów oceny formalnej i kryteriów merytorycznych jest sformułowane w sposób jednoznaczny i brak jest podstaw do uznania, że może budzić wątpliwości wśród uczestników Konkursu.
Błędne jest twierdzenie skarżącego, że na etapie oceny merytorycznej zarzucono nieprawidłowość dokumentacji, która powinna być badana na etapie formalnym. Skarżącemu nie zarzucono braków w dokumentacji, ale badając wniosek pod kątem spełnienia kryteriów merytorycznych, stwierdzono, że biorąc pod uwagę całość przedłożonej przez niego dokumentacji należy uznać, że Wnioskodawca nie wykazał, iż posiada środki finansowe odpowiadające wartości wskazanego wkładu własnego, w konsekwencji projekt nie jest trwały finansowo. Stwierdzenie to niewątpliwie było wynikiem oceny merytorycznej złożonego wniosku.
Podkreślić należy, że składając protest od negatywnej oceny projektu wnioskodawca podnosił zarzuty zmierzające do podważenia opinii ekspertów, nie wskazywał natomiast na brak przejrzystości w formułowaniu kryteriów ocen, ani na brak wezwania go do uzupełnienia wniosku.
Nie mogą odnieść zamierzonego skutku zawarte w skardze kasacyjnej rozważania dotyczące możliwości odliczenia przez Wnioskodawcę podatku VAT w kontekście nie uznania VAT za wydatek "kwalifikowalny" i uznania za wydatek "niekwalifikowalny", co prowadzi stronę skarżącą do konkluzji, że Organ formułując procedurę wyznaczył błędne założenia oraz, że "Regulamin Konkursu w istocie stworzony został w tym aspekcie dla tych podmiotów [podmiotów publicznych] z pominięciem specyfiki przedsiębiorcy, w szczególności prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą." Przede wszystkim skarżący zarzutu tego nie powiązał z żadnym przepisem Regulaminu.
Ponadto, jak trafnie wskazał Sąd I instancji Wnioskodawca przystępując do Konkursu winien znać jego zasady, które zostały opublikowane i były dostępne dla wszystkich potencjalnych uczestników postępowania w jednakowy sposób. To wnioskodawca składając wniosek powinien ocenić, czy jest w stanie spełnić warunki danego konkursu, w rozpoznanej sprawie - jako jednoosobowy przedsiębiorca.
Nie jest naruszeniem zasady przejrzystości określonej w art.37 ust.1 ustawy wdrożeniowej, pominięcie w Regulaminie specyfiki przedsiębiorców prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą, jeżeli przystępując do konkursu przedsiębiorcy mają możliwość dokonania oceny dokumentów konkursowych pod tym kątem i w konsekwencji oceny, czy będą w stanie spełnić warunki Konkursu. Skarżący kasacyjnie podniósł, że Regulamin pominął specyfikę takiego przedsiębiorcy jak on, nie zarzucił jednak, że nie mógł dokonać takiej oceny przystępując do konkursu.
Zatem zarzut naruszenia przepisu art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej jest pozbawiony usprawiedliwionych podstaw.
Z przedstawionych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną. O kosztach postępowania kasacyjnego w pkt 2 sentencji wyroku orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 265),