Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem 20 listopada 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1565/18 pozostawił bez rozpatrzenia skargę E. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu.
Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. E. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. wniosła skargę na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości o odmowie udzielenia dofinansowania na projekt. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru skarżąca Spółka odebrała zaskarżoną informację 16 lipca 2018 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując na brak drogi sądowej, bądź jej oddalenie z przyczyn merytorycznych.
W uzasadnieniu postanowienia Sądu I instancji o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia wskazano, że odmowa zawarcia umowy o dofinansowanie w sytuacji, w której instytucja uprawniona do zawarcia umowy z beneficjentem umowy o dofinansowanie dopatrzyła się braku spełnienia pewnych wymogów formalnych czy merytorycznych, należy uznać za "negatywną ocenę projektu", skutkującą w istocie odmową dokonania czynności cywilnoprawnej – zawarcia umowy. Uprawniona instytucja ma prawo, także na etapie podpisywania umowy weryfikowania tego, czy wszelkie przesłanki przyznania pomocy zostały spełnione, jednakże jeśli tego rodzaju weryfikacja jest dla wnioskodawcy negatywna i skutkuje odmową dofinansowania winna być uznana za "ocenę negatywną", o której mowa w art. 61 ust 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm. dalej: ustawa wdrożeniowa).
Skarżąca Spółka złożyła skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) zarzucając naruszenie:
- 1) art. 3 § 3 p.p.s.a., poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż skarga skarżącej należy rozpatrzeć w trybie uregulowanym w ustawie wdrożeniowej,
- 2) art. 61 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, poprzez uznanie iż pismo organu z dnia 6 lipca 2018 r. stanowi informację, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, podczas gdy pismu temu nie można przyznać tego waloru,
- 3) art. 61 ust. 6 ustawy wdrożeniowej, poprzez jego błędne zastsowanie i pozostawienie skargi bez rozpoznania, podczas gdy skarga złożona została w trybie przewidzianym przez p.p.s.a.
Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym autor skargi kasacyjnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest bezzasadna i dlatego podlega oddaleniu.
Wyjaśnić na wstępie należy, iż w postanowieniu z 20 listopada 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1565/18 o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraźnie wskazał, że istnieje możliwość złożenia skargi przez Spółkę na negatywną ocenę projektu zawartą w piśmie PARP z dnia [...] lipca 2018 r., gdyż odstąpienie przez organ od zawarcia umowy w ramach złożonego wniosku o dofinansowanie odpowiada dyspozycji "negatywnej oceny projektu", o której mowa m.in. w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej.
Stosując się zatem do dyspozycji z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w przypadku nieuwzględniania protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Zgodnie zaś z ust. 2 ww. artykułu skarga, o której mowa w ust. 1 jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust. 2 pkt 1, a w przypadku, o którym mowa w art. 54 ust. 3 – w terminie 14 dni od dnia upływu terminu na uzupełnienie protestu lub poprawienie w nim oczywistych omyłek, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie.
Właściwie Sąd I instancji wskazał, że błędne pouczenie lub brak pouczenia, o którym mowa w art. 45 ust. 5, art. 58 ust. 1 pkt 2, ust 4 pkt 2, art. 59 ust. 2, art. 66 ust. 2 pkt 1, nie wpływa na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W związku z czym skarżąca Spółka winna złożyć skargę w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji organu, ewentualnie jeżeli uchybiła temu terminowi powinna złożyć skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Bezspornie bowiem, w sprawie rozstrzygnięcie organu z 6 lipca 2018 r. zostało skutecznie doręczone skarżącej Spółce 16 lipca 2018 r., natomiast skarga została złożona przez skarżącą 21 sierpnia 2018 r., czyli po upływie terminu.
Warto podkreślić na co zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że zarówno termin do wniesienia skargi – art. 61 ust 2 ustawy wdrożeniowej, jak i termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu – art. 87 § 1 p.p.s.a., są terminami ustawowymi. Skarżąca Spółka była zobowiązania do złożenia skargi w terminie 14 dni od dnia otrzymania zaskarżonej informacji organu. Złożenie skargi po upływie terminu do jej wniesienia, podlega usunięciu wyłącznie w trybie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Ponieważ wniosek ten nie został złożony przez skarżącą Spółkę, dlatego spóźniona skarga została prawidłowo przez Sąd I instancji pozostawiona bez rozpatrzenia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej.