Wyrok NSA z 2 lipca 2020 r., I GSK 357/20

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 2 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P.C.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Ol 651/19

Skład

Sędzia NSA Dorota Dąbek przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia NSA Mirosław Trzecki przewodniczący
Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi P.C. na informację Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu

Sentencja

1. uchyla zaskarżony wyrok;
2. stwierdza, że zawarta w informacji Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Warmińsko-Mazurskiego;
3. zasądza od Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego na rzecz P.C. 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Ol 651/19, oddalił skargę P.C. (dalej: skarżący) na informację Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie (dalej: Zarząd, organ) z [...] września 2019 r. o nieuwzględnieniu protestu.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżący złożył [...] stycznia 2019 r. wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą: "[...]" o wartości ogółem 922 500 zł, wydatki kwalifikowane: 750 000 zł, dofinansowanie: 84,99%, w ramach konkursu nr RPWM.02.03.01-IZ.00-28-001/18 ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Warmińsko-Mazurskiego (RPO WiM) na lata 2014-2020 z zakresu Osi priorytetowej 2: Kadry dla gospodarki, w ramach Działania 2.3 Rozwój kompetencji i umiejętności osób dorosłych, Poddziałania 2.3.1 Rozwój kompetencji i umiejętności osób dorosłych z grup defaworyzowanych, Priorytet inwestycyjny 10iii: Wyrównywanie dostępu do uczenia się przez całe życie (...).

W dniu [...] kwietnia 2019 r. Zarząd poinformował skarżącego, że projekt otrzymał 115,5 pkt, co jednak okazało się niewystarczające dla skierowania projektu do dofinansowania wobec wyczerpania alokacji przeznaczonej na konkurs, co zgodnie z art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1431; dalej cyt. jako: ustawa wdrożeniowa) oznacza negatywną ocenę projektu.

Pismem z [...] czerwca 2019 r. organ uwzględnił złożony [...] maja 2019 r. protest skarżącego, a następnie pismem z [...] sierpnia 2019 r. poinformował, że projekt otrzymał 124 pkt (na skutek podwyższenia ocen za kryteria: D1, D2, D3, D4 i D7), co jednak nie było wystarczające dla skierowania projektu do dofinansowania wobec wyczerpania alokacji przeznaczonej na konkurs, pouczając o wniesieniu od tego pisma protestu.

W dniu [...] września 2019 r. skarżący złożył protest na negatywną ocenę projektu z [...] sierpnia 2019 r. w zakresie ocen przyznanych za kryteria: D1, D2, D3, D4 i D7.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem z [...] września 2019 r. Zarząd, działając na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, nie uwzględnił protestu skarżącego i poinformował, że w wyniku uwzględnienia poprzedniego protestu zmieniła się pozycja skarżącego na liście rankingowej, jednak w ramach procedury odwoławczej nie ma możliwości ponownego rozpatrzenia protestu od kryteriów, które już były przedmiotem tej procedury, tj. etapu oceny merytorycznej. Po uwzględnieniu protestu projekt nie został skierowany na kolejny etap, którego przedmiotem były dotychczas nieoceniane kryteria i od którego przysługiwałby środek odwoławczy.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł skargę, w której domagał się stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, a w konsekwencji przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ oraz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazał m.in. że ustawa wdrożeniowa nie wprowadza ograniczeń w zakresie dopuszczalności wniesienia protestu od kryteriów, które były już przedmiotem procedury odwoławczej.

W odpowiedzi na skargę Zarząd wniósł o jej oddalenie oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wymienionych w treści pisma. Organ wskazał, że po uwzględnieniu pierwszego protestu, na etapie negocjacji, skarżący byłby uprawniony do podnoszenia zarzutów związanych z kryterium przewidzianym dla negocjacji. Jednak beneficjenta nie wezwano do negocjacji z uwagi na wyczerpanie dodatkowej alokacji w konkursie, co wynika z zapisu na str. 94 regulaminu konkursu. Zaktualizowanie listy rankingowej po protestach spowodowało, że tylko trzy rezerwowe wnioski zostały skierowane do realizacji. Na przeprowadzenie negocjacji projektu skarżącego nie pozwoliła pozytywna ocena wniosków z wyższą punktacją oraz brak alokacji dla pozostałych projektów. Podkreślono, że brak alokacji wiąże się z koniecznością wydania przez organ negatywnej oceny projektu, jednakże zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy wdrożeniowej nie można oprzeć protestu lub skargi wyłącznie na tej podstawie.

WSA w Olsztynie oddalił skargę na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej stwierdzając, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu nie narusza obowiązujących w przedmiotowym postępowaniu konkursowym regulacji prawnych.

W ocenie sądu w pełni należy podzielić stanowisko organu, że ponowna ocena już ocenionych kryteriów merytorycznych w zakończonej procedurze odwoławczej jest niedopuszczalna. Po uwzględnieniu protestu nie ma bowiem prawnej możliwości ponownej oceny już ocenionych kryteriów merytorycznych. Zarówno ustawa wdrożeniowa, jak również obowiązujące w przedmiotowym postępowaniu unormowanie Regulaminu konkursu nr RPWM.02.03.01-IZ.OO-28-001/18, stanowiące załącznik Nr 2 do Uchwały nr 50/979/18/V Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 23 października 2018 r., nie przewidują takich uprawnień procesowych dla wnioskodawców ubiegających się o wsparcie ze środków publicznych. Sąd wskazał, że w zakresie oceny merytorycznej ponowna ocena kryteriów została już przeprowadzona przez organ w ramach rozpatrzenia pierwszego protestu z [...] kwietnia 2019 r. (który dotyczył oceny merytorycznej) i została zakończona z momentem uwzględnienia tego protestu. Zgodnie z Regulaminem konkursu, uwzględnienie protestu kończy procedurę odwoławczą w zakresie jego rozstrzygnięcia poprzez skierowanie projektu do właściwego etapu oceny albo dokonanie aktualizacji listy. Zgodnie z ustawą wdrożeniową nie jest przewidziany tryb odwoławczy od uwzględnionego protestu (art. 58 ust. 2 ustawy wdrożeniowej).

W ocenie Sądu organ nie naruszył unormowań Regulaminu, zgodnie z którym negocjacje są prowadzone do wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w konkursie poczynając od projektu, który uzyskał najlepszą ocenę na etapie oceny merytorycznej i został skierowany do negocjacji. Powyższe oznacza, że brak alokacji w konkursie skutkuje przerwaniem etapu negocjacji – do którego został skierowany projekt skarżącego po uwzględnieniu pierwszego protestu. Ponadto w dniu 7 sierpnia 2019 r. na stronie internetowej Programu pojawił się komunikat o zaktualizowaniu w dniu [...] sierpnia 2019 r. listy rankingowej w wyniku przeprowadzonej procedury odwoławczej dla protestów złożonych od wyników oceny merytorycznej w zakresie kryteriów merytorycznych punktowych. Projekt skarżącego pomimo zwiększonej punktacji, z uwagi na brak środków w konkursie został umieszczony na tzw. "liście rezerwowej". W związku z powyższym organ, zgodnie z art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, zobowiązany był do wydania informacji o negatywnej ocenie projektu.

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie w działaniu organu nie można dopatrzeć się działania na niekorzyść skarżącego, w szczególności naruszenia zasady przejrzystości, rzetelności oraz bezstronności, bowiem gdy tylko pojawiły się dodatkowe środki w konkursie Instytucja Zarządzająca rozpoczęła procedurę negocjacji kolejno z wnioskodawcami, którzy uzyskali w niniejszym konkursie najwyższą liczbę punktów. Z dołączonej do odpowiedzi na skargę dokumentacji, w tym listy rankingowej (k. 184-186) jednoznacznie wynika, że dofinansowanie otrzymali wnioskodawcy, którzy w konkursie otrzymali większą liczbę punktów niż skarżący. W konsekwencji WSA stwierdził, że skarżący nie uzyskał dofinasowania z braku środków.

W skardze kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, a także o rozpoznanie skargi na rozprawie i zasądzenie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej cyt. jako: p.p.s.a.) w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie przez WSA w Olsztynie zaskarżonego wyroku, które stanowi powtórzenie błędnych tez organu przedstawionych w odpowiedzi na skargę do sądu pierwszej instancji, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że sąd nie rozpoznał istoty skargi z uwagi na brak samodzielnej oceny całokształtu sprawy;
2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skarżącego, co w konsekwencji prowadzi do wniosku o nierozpoznaniu istoty skargi. W szczególności, sąd pominął następujące zarzuty:

• art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez bezpodstawne uznanie przez organ, że nie jest dopuszczalne w ramach procedury odwoławczej rozpatrzenie protestu od kryteriów, które w toku postępowania były już przedmiotem procedury odwoławczej, podczas gdy jest to pogląd organu nieznajdujący oparcia w jakimkolwiek przepisie, czym organ naruszył zasadę legalizmu;
• art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 78 Konstytucji poprzez bezpodstawne nieuwzględnienie protestu skarżącego od negatywnej oceny projektu wyłącznie z tej przyczyny, że ocena projektu była już przedmiotem procedury odwoławczej, czym organ ograniczył przysługujące skarżącemu prawo do wniesienia protestu od negatywnej oceny projektu, ale również naruszył art. 78 Konstytucji statuujący prawo jednostki do zaskarżenia rozstrzygnięć wydanych w pierwszej instancji;
• art. 37 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w z w. z art. 125 ust. 3 lit. a pkt i-iii rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące EFRR, EFS, FS i EFMiR oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U.UE.L2013.347.320 z 20 grudnia 2013 r., dalej cyt. jako: rozporządzenie nr 1303/2013), poprzez nierzetelną, nieprzejrzystą negatywną ocenę projektu, opierającą się na założeniu, że nie jest dopuszczalne w ramach procedury odwoławczej rozpatrzenie protestu od kryteriów, które w toku postępowania były już przedmiotem procedury odwoławczej, czym organ naruszył prawo skarżącego do dobrej administracji, w tym gwarancję równego traktowania potencjalnych beneficjentów;

3. art. 61 ust. 8 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej przez oddalenie skargi, pomimo że istniały podstawy do jej uwzględnienia i stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem prawa, a w szczególności z naruszeniem art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, nakazującego właściwej instytucji dokonywania wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, a także nakazująca zapewnienie wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania.

Naruszenie ww. przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ prawidłowe sporządzenie uzasadnienia i rozpoznanie sprawy, w szczególności rozpoznanie istoty wszystkich zarzutów skargi wniesionej przez skarżącego, prowadziłoby do jej uwzględnienia, co w sytuacji ilości uchybień w procesie oceny jego projektu czyni stwierdzone uchybienia przepisom procesowym doniosłymi;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

1. art. 65 ustawy wdrożeniowej przez bezpodstawne odniesienie przez sąd pierwszej instancji tego przepisu do sytuacji skarżącego, gdzie skarżący nie odmawia i nie odmawiał prawa do podpisywania umów innym wnioskodawcom, a alokacja środków na konkurs pozwala na sfinansowanie jego projektu ponieważ nie została w sposób wiążący rozdysponowana, rozpoznanie jego protestu zatem i skierowanie go do dofinansowania w żaden sposób nie naruszy uprawnień wnioskodawców, którzy już podpisali umowy o dofinansowanie;
2. art. 53 ust. 3 w zw. z art. 53 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy wdrożeniowej poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów przez sąd pierwszej instancji polegające na bezpodstawnej odmowie skierowania projektu skarżącego do dofinansowania ze względu na "niewystarczanie środków w danym konkursie", w sytuacji, w której przepis art. 53 ust. 2 pkt 2 nie znajduje zastosowania do projektów objętych procedurą odwoławczą i nie może uzasadniać odmowy dofinansowania takim projektom, a organ dodatkowo dopuścił się naruszenia ww. przepisów, pozostawiając bez rozpatrzenia protest skarżącego ze względu na wyczerpanie środków w konkursie, chociaż organ nie uzasadnił ani nie wykazał faktu wyczerpania środków, czym naruszył zasady rzetelności i przejrzystości oraz nie zapewnił wnioskodawcom, w tym skarżącemu, równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania;
3. art. 53 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez błędną wykładnię ww. przepisów dokonaną przez sąd pierwszej instancji, bowiem błędnie uznał, że kwota dofinansowania przeznaczona w konkursie uległa wyczerpaniu, tymczasem nie doszło do wyczerpania środków w konkursie w rozumieniu ich wiążącego rozdysponowania poprzez podpisanie umów o dofinansowanie lub wydanie decyzji, a więc organ nie może uchylać się od podpisania umowy ze skarżącym;
4. art. 37 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 1 i ust. 3, art. 54 ust. 2 pkt 4 oraz art. 45 ust. 5 ustawy wdrożeniowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie przez sąd pierwszej instancji, że pomimo negatywnej oceny projektu, nie jest dopuszczalne złożenie protestu przez skarżącego, gdyż w ramach procedury odwoławczej nie ma możliwości ponownego rozpatrzenia protestu od kryteriów, które były już przedmiotem procedury odwoławczej, podczas gdy procedura odwoławcza została już zakończona, a organ był zobligowany do rozpatrzenia protestu skarżącego w celu ponownego sprawdzenia wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów, o konieczności wskazania których pouczył skarżącego, czym organ naruszył obowiązek przejrzystego i rzetelnego przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania;
5. art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu przez sąd pierwszej instancji, że nieuwzględnienie protestu skarżącego nie naruszyło zasad przejrzystości i rzetelności oraz równego dostępu do pomocy publicznej wnioskodawców;
6. art. 7 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziło sąd pierwszej Instancji do uznania, że nie jest dopuszczalne, w ramach procedury odwoławczej, rozpatrzenie protestu od kryteriów, które w toku postępowania były już przedmiotem procedury odwoławczej, podczas gdy jest to pogląd organu nie znajdujący oparcia w jakimkolwiek przepisie, czym naruszono zasadę legalizmu;
7. art. 78 Konstytucji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziło sąd pierwszej instancji do uznania, iż dopuszczalne jest nieuwzględnienie protestu skarżącego od negatywnej oceny projektu wyłącznie z tej przyczyny, że ocena projektu była już przedmiotem procedury odwoławczej, czym sąd pierwszej instancji, w ślad za organem, ograniczył przysługujące skarżącemu prawo do wniesienia protestu od negatywnej oceny projektu, a więc w rezultacie naruszył art. 78 Konstytucji, statuujący prawo jednostki do zaskarżenia rozstrzygnięć wydanych w pierwszej instancji;
8. art. 125 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE Nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady WE nr 1605/2002 (Dz.Urz.UE L 298/1 z 26 października 2012 r.; dalej cyt. jako: rozporządzenie nr 966/2012) oraz art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia nr 1303/2013 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie przez sąd pierwszej instancji, że przeprowadzenie oceny projektu nie naruszyło zasady przejrzystości i rzetelności oraz równego traktowania skarżącego, w sytuacji, w której organ dopuścił się:
9. naruszenia zasady przejrzystości i rzetelności bowiem nieuwzględnienie protestu zostało oparte wyłącznie na założeniu, że nie jest dopuszczalne, w ramach procedury odwoławczej, rozpatrzenie protestu od kryteriów, które w toku postępowania były już przedmiotem procedury odwoławczej, czym organ naruszył naczelną gwarancję równego traktowania potencjalnych beneficjentów;

ii. działania podjęte przez organ cechują się dowolnością i sprzecznością z zasadą równego dostępu do pomocy przez niezapewnienie skarżącemu możliwości złożenia protestu od negatywnej oceny projektu, z uwagi na co doszło do zróżnicowania sytuacji prawnej wnioskodawców, bowiem skarżący bezprawnie został pozbawiony procedury odwoławczej, wskutek której mógłby otrzymać dofinansowanie.

W obszernym uzasadnieniu skarżący przedstawił argumenty na uzasadnienie zarzutów skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa wniósł o oddalenie jej w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym koszów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pełnomocnik organu oraz skarżący wyrazili zgodę na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm., zwana dalej: ustawa z dnia 2 marca 2020 r.).

W piśmie procesowym z 8 czerwca 2020 r. skarżący uzupełnił także swoje stanowisko przedkładając wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 5 maja 2020 r., sygn. akt I SA/Go 127/20 i wskazując, że wyrok ten został wydany w analogicznych jak rozpoznawanej sprawie okolicznościach, a jego tezy dowodzą zasadności wniesionej w tej sprawie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że niniejsza skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, ponieważ pełnomocnicy stron – w terminie określonym w art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. – wyrazili zgodę na jej rozpoznanie w tym trybie. Wobec tego spełnione zostały przesłanki określone w tym przepisie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., znajdującym w rozpoznawanej sprawie zastosowanie na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Podkreślenia na wstępie wymaga, że wynikające z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania, dotyczą każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie postępowania konkursowego. Przepis ten przewiduje bowiem, że "Właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania" (ust.

1. oraz że "Właściwa instytucja może wymagać od wnioskodawcy wyłącznie informacji i dokumentów niezbędnych do oceny spełniania kryteriów wyboru projektów" (ust. 5). Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej, znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny wobec zasady równości, nakładając na właściwą instytucję przeprowadzającą wybór projektów do dofinansowania obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Także wymogi stawiane wnioskodawcom, jeżeli ocena ich spełnienia miałaby skutkować negatywnymi konsekwencjami, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny, a więc tak, aby nie pozostawiało to żadnych wątpliwości co do stosowanych w danym postępowaniu konkursowym kryteriów oceny projektów oraz oceny ich spełniania. Rzetelność oznacza ustanowienie jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodność postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronne uzasadnienie wyboru. Zasada bezstronności natomiast oznacza zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt I GSK 154/18; to i kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wynikające z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania mają charakter systemowy i są realizowane poprzez stworzenie takich mechanizmów oceny projektów, które spowodują, że ocena projektu zostanie dokonana w oparciu o obiektywne, a nie subiektywne przesłanki i kryteria. Służą temu m.in. rozwiązania prawne przewidziane w przepisach art. 44, art. 60, art. 68a ustawy wdrożeniowej, jak również w art. 24 k.p.a. w zw. z art. 50 ustawy wdrożeniowej. Mają one na celu zagwarantowanie pewności i stałości obowiązywania kryteriów oceny i wyboru projektów do dofinansowania oraz eliminowanie ryzyka zaistnienia dowolności stosowanych kryteriów oceny projektów, niweczącej przywołane powyżej zasady.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie powyższe zasady nie zostały zachowane.

Istota sporu w tej sprawie dotyczy prawidłowości oceny przyjętej przez organ i zaakceptowanej przez sąd, że skarżący nie mógł we wniesionym proteście podnosić zarzutów dotyczących kryteriów merytorycznych, a w konsekwencji niedopuszczalne było także kwestionowanie przez niego w proteście alokacji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie zarzuca skarżący kasacyjnie, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 53 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 w zw. z art. 65 i art. 66 ust. 2 oraz art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w tym w szczególności obowiązku przejrzystego, rzetelnego, bezstronnego i równego prowadzenia wyboru projektów do dofinansowania z powodu bezpodstawnego ograniczenia przysługującego skarżącemu prawa do wniesienia protestu od negatywnej oceny projektu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia zastosowana przez organ i zaakceptowana przez sąd pierwszej instancji prowadzi bowiem do obejścia przepisów umożliwiających kontrolę rozstrzygnięcia odmownego spowodowanego wyczerpaniem środków na dofinansowanie projektu.

W rozpoznawanej sprawie pierwszy protest skarżącego został uwzględniony, na skutek czego przyznano większą niż pierwotnie liczbę punktów i skierowano projekt do kolejnego etapu oceny tj. do negocjacji, na podstawie art. 58 ust. 2 pkt 1 (pismo z [...] czerwca 2019 r.). Na skutek jednak wyczerpania środków, projekt nie mógł zostać sfinansowany, o czym organ poinformował skarżącego pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. Od tego rozstrzygnięcia organu, uznanego jako negatywna ocena projektu (stosownie do art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej) skarżący wniósł po raz kolejny protest, który został rozpatrzony negatywnie pismem z [...] września 2019 r., gdyż organ stwierdził - powołując się na art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, że wprawdzie projekt na skutek poprzedniego protestu zmienił miejsce na liście rankingowej, jednak nie ma możliwości w ramach procedury odwoławczej ponownego rozpatrzenia protestu od kryteriów, które już były przedmiotem tej procedury, tj. etapu oceny merytorycznej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie stanowisko organu, zaakceptowane przez sąd pierwszej instancji, nie jest prawidłowe. Prowadzi ono bowiem do tego, że przyznane stronie w procedurze konkursowej prawo do złożenia protestu na etapie negocjacji jest w istocie jedynie iluzoryczne i w konsekwencji prowadzi do obejścia przepisów dotyczących możliwości kontrolowania przez sąd alokacji.

Bezsporne jest w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że wyczerpanie środków na finasowanie podlega kontroli sądowej. Alokacja (przeznaczenie, przydzielenie) środków na poszczególne działania lub priorytety w ramach programów operacyjnych jest immanentnie związana z ich ograniczoną ilością (np. wyroki NSA: z 11 marca 2020 r., sygn. akt I GSK 300/20; z 21 listopada 2019 r., sygn. akt I GSK 1855/19). W orzecznictwie przyjmuje się, że wyczerpanie alokacji środków musi zostać stwierdzone w sposób bezsporny w postępowaniu konkursowym, gdyż wyczerpanie to determinuje sposób załatwienia sprawy na etapie postępowania administracyjnego (por. wyroki NSA: z 26 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 4259/17; z 29 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1535/15). Wynika to przede wszystkim z ustanowionych w art. 37 ustawy wdrożeniowej ogólnych zasad przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania, które dotyczą każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego aż po zakończenie tego postępowania konkursowego. Skoro zatem rzetelność wyboru projektów rozumieć należy jako działanie sumienne, solidne, staranne i zgodne z określonymi zasadami i obowiązkami, to Instytucja Zarządzająca jest zobowiązana w sposób jednoznaczny wykazać i szczegółowo udokumentować, że środki na dofinansowanie projektu w ramach działania zostały rozdysponowane (por. wyroki NSA: z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1549/17; z 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1597/17). W odniesieniu do przewidzianej w art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej przesłanki "wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinasowanie projektów" podkreśla się, że jest to faktyczne wyczerpanie środków, będące konsekwencją zawarcia umowy o dofinansowanie lub wydania decyzji o dofinansowaniu, które zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej stanowią podstawę dofinansowania projektu (por. wyroki NSA: z 18 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3172/17; z 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3606/17; z 26 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 4259/17).

Należy zatem uznać, że samo stwierdzenie przez organ, że projekt nie może być sfinansowany tylko z tego powodu, że zabrakło środków na jego finansowanie ("kwota przeznaczona na dofinasowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie projektu do dofinasowania" – art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej) nie może być gołosłowne, lecz musi być udokumentowane przez organ poprzez wykazanie, że wyczerpanie środków rzeczywiście nastąpiło. Ocena zaś czy w sprawie zasadnie organ uznał, że doszło do wyczerpania środków na dofinasowanie projektu, podlega kontroli sądowej. Tylko w ten sposób zapewniona będzie realizacja zasad przejrzystego, rzetelnego, bezstronnego i równego prowadzenia wyboru projektów do dofinansowania i zagwarantowania beneficjentowi prawa do zainicjowania kontroli zgodności z prawem działań organu.

W przypadku przyjęcia wykładni proponowanej przez organ i zaakceptowanej przez sąd w tej sprawie, taka kontrola byłaby niemożliwa. Pomimo bowiem tego, że w tym konkursie dopuszczono możliwość ponownego wniesienia protestu od kolejnej negatywnej oceny projektu polegającej na odmowie finasowania projektu z powodu wyczerpania środków, kontrola ta jednak nie byłaby możliwa, skoro organ stanął na stanowisku, że ponowna kontrola tych samych kryteriów, które były rozważane poprzednio i uwzględnione, nie jest możliwa. Należy bowiem równocześnie zauważyć, że z treści art. 53 ust. 3 ustawy wdrożeniowej wynika, że okoliczność wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinasowanie projektów w konkursie albo w ramach rundy konkursu nie wystarcza na wybranie projektu do dofinasowania - "nie może stanowić wyłącznej przesłanki wniesienia protestu". W ten sposób w praktyce doszłoby zatem do pozbawienia strony prawa do środka prawnego w postaci protestu i następnie skargi do sądu. Należy bowiem podkreślić, że po rozpoznaniu pierwszego protestu strona nie miała możliwości wniesienia skargi, gdyż protest był rozpatrzony pozytywnie, a prawo do skargi przysługuje jedynie od negatywnej oceny projektu (art. 58 ust. 1 pkt 2 oraz art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Na tym etapie postępowania strona nie mogła zatem tej oceny kwestionować, co potwierdza sam organ wskazując, że ustawa wdrożeniowa w żadnym razie nie przewiduje trybu odwoławczego od uwzględnionego protestu (str. 4 odpowiedzi na skargę kasacyjną). Gdyby zaś przyjąć koncepcję zastosowaną w tej sprawie przez organ i sąd – także na późniejszym etapie postępowania kwestionowanie tej oceny byłoby już niemożliwe, pomimo że projekt jednak nie został sfinansowany z tego powodu, że przyznane po proteście punkty nie wystarczyły na jego sfinansowanie, bo środki pieniężne przeznaczone na dofinasowanie zostały wyczerpane przez inne projekty, znajdujące się wyżej na liście rankingowej (którym przyznano więcej punktów). A zatem - skoro organ twierdzi, że zarzuty dotyczące tych samych kryteriów są już niedopuszczalne, a z kolei z art. 53 ust. 3 ustawy wdrożeniowej wynika, że samo wyczerpanie środków na finasowanie projektu nie może stanowić podstawy do protestu - pomimo formalnie przyznanego w ramach tego konkursu prawa do złożenia protestu na etapie negocjacji, nie byłby on w istocie możliwy do wniesienia. W ten sposób doszłoby zatem do niedopuszczalnego pozbawienia strony prawa do kontroli rozstrzygnięcia organu o wyniku konkursu w ramach procedury przed organem (protestu), a także prawa do sądu.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej podważającego prawidłowość zaaprobowania przez sąd pierwszej instancji poglądu organu o niedopuszczalności w ramach procedury konkursowej ponownej kontroli tych samych kryteriów zgłoszonych w proteście zauważyć i podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z procedurą uregulowaną w przepisach art. 58 ust. 3 w zw. z art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej, lecz ze szczególną sytuacją procesową, co w znaczący sposób rzutuje na wynik sprawy. Informacja o wyczerpaniu alokacji stanowiła rozstrzygnięcie, które należało zakwalifikować, biorąc pod uwagę jego skutki, jako negatywną ocenę projektu (i tak została w tej sprawie potraktowana). Organ dopuścił na tym etapie możliwość wnoszenia protestu, pouczył zresztą o tym prawie beneficjenta. Przyjął zatem, że procedura wyboru projektu nadal nie została zakończona. Kolejne wniesienie protestu potwierdziło, że nadal trwała procedura odwoławcza. W świetle przepisów ustawy wdrożeniowej, w tym w szczególności art. 66 ust. 2, nie do zaakceptowania zatem byłoby stanowisko, że z powodu przyjętego w tej sprawie poglądu o niedopuszczalności ponownej oceny tych samych kryteriów, nie mogłoby w konsekwencji dojść do kontroli prawidłowości stwierdzenia przez organ, że "kwota przeznaczona na dofinasowanie projektów nie wystarcza na sfinansowanie tego projektu". Art. 66 ustawy wdrożeniowej przewiduje możliwość kontroli sądowej rozstrzygnięcia organu o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia z powodu wyczerpania kwoty przewidzianej na dofinansowanie. Także w rozpoznawanej sprawie taka kontrola powinna być możliwa.

Można podzielić pogląd sądu przyjęty w zaskarżonym wyroku, że przepisy Regulaminu regulującego postępowanie konkursowe w tej sprawie "w sposób klarowny określają sekwencję postępowania Instytucji Zarządzającej", wprowadzając trzy kolejne etapy: ocena formalna, ocena merytoryczna, negocjacje (str. 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Nie można jednak podzielić opinii, że prawidłowy jest przyjęty w tej sprawie pogląd o niedopuszczalności oceniania ponownie tych samych kryteriów oceny merytorycznej, prowadzący w konsekwencji – w zestawieniu z treścią art. 53 ust. 3 ustawy wdrożeniowej - do sytuacji, że stwierdzenie organu o wyczerpaniu alokacji środków nie podlegałoby kontroli. Trafnie dostrzega wprawdzie sąd, że "organ nie uwzględniając drugiego protestu skarżącego, nie odmówił jego rozpatrzenia, lecz wskazał, że nie jest możliwe ocenianie po raz kolejny tych samych kryteriów" (str. 11 uzasadnienia wyroku). Trafnie też sąd dostrzega, że "Skoro jedynym powodem odmowy dofinansowania projektu w opisanej sytuacji ma być wyczerpanie alokacji środków przeznaczonych na konkurs, konieczne jest dokonanie przez Sąd kontroli, czy środki te zostały rozdysponowane zgodnie z prawem, w tym z postanowieniami systemu realizacji programu operacyjnego" (str. 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Należy jednak raz jeszcze podkreślić, że sąd takiej kontroli w tej sprawie nie dokonał, a zaakceptowanie przez niego wykładni organu doprowadziło do tego, że taka ocena nie byłaby w tej sprawie możliwa. Gdyby organ pozostawił wniesiony w tej sprawie protest bez rozpatrzenia, to takie rozstrzygnięcie podlegałoby kontroli sądu (na podstawie art. 66 ust. 2 pkt 1), w ramach której sąd mógłby ocenić, czy rzeczywiście zgodne z prawem było uznanie przez organ, że w tej sprawie doszło do wyczerpania środków. Przyjęcie zaś takiej koncepcji jak w tej sprawie – pozbawiło stronę możliwości zainicjowania takiej kontroli. Nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do uznania, że przesłanka wyczerpania środków na dofinansowanie rzeczywiście w tej sprawie nastąpiła, jednozdaniowe stwierdzenie sądu, że "skarżący nie uzyskał dofinansowania z powodu braku środków" (str. 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), ani równie lakoniczne stwierdzenie organu zawarte w informacji o negatywnej ocenie projektu z [...] sierpnia 2019 r., że przesłanką tej oceny było wyczerpanie alokacji przeznaczonej na konkurs, i dodatkowe stwierdzenie zawarte w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że wprawdzie żadna z umów o dofinansowanie jeszcze nie została podpisana, ale kwota przeznaczona na dofinasowanie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania.

Skarżący kasacyjnie trafnie zresztą zauważa niedostatki uzasadnienia zaskarżonego wyroku, polegające przede wszystkim na ograniczeniu się do powtórzenia argumentacji organu, chociaż nie mógł zostać uwzględniony jako samodzielny zarzut kasacyjny skutkujący uchyleniem zaskarżonego wyroku podniesiony w punktach I.1 i I.2 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przez WSA w Olsztynie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż kwestionowanie prawidłowości rozstrzygnięcia sądu oraz niewystarczającej mocy uzasadnienia przyjętego przez sąd stanowiska (brak szczegółowego odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do zarzutu naruszenia przez organ przepisów art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 7, art. 78 Konstytucji RP oraz art. 37 ust. 1 i art. 41 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w z w. z art. 125 ust. 3 lit. a pkt i-iii rozporządzenia nr 1303/2013) nie jest możliwe na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a.

Powyżej przedstawionej oceny o niezgodności z prawem kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia organu nie zmienia też podniesiona przez organ okoliczność, że skoro od każdego etapu oceny konkursowej przysługuje odrębny środek prawny w postaci protestu (osobny protest od oceny merytorycznej i osobny od negocjacji), to oznacza, że skarżący miał w rozpoznawanej sprawie, na obecnym etapie, jedynie prawo do złożenia protestu w zakresie kryteriów dotyczących negocjacji (odpowiedź na skargę kasacyjną str. 3). O ile co do zasady to stanowisko można byłoby uznać za zasadne, to jednak w okolicznościach tej sprawy jest ono nie do zaakceptowania. Trzeba bowiem wziąć pod uwagę sytuację skarżącego, tj. w szczególności to, że w jego wypadku w ogóle nie doszło do negocjacji, nie mógł on zatem powoływać w proteście żadnych zarzutów dotyczących negocjacji. Potwierdza to tezę, że przyznanie mu w Regulaminie konkursu Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Warmińsko-Mazurskiego na lata 2014-2020 prawa do tak wąsko rozumianego protestu, byłoby w istocie fikcyjne. Organ nie podaje żadnych przykładów zarzutów, które na tym etapie (na etapie negocjacji) mógłby podnieść skarżący, by jego prawo do protestu nie było iluzoryczne. Jak trafnie zauważa skarżący kasacyjnie – organ nie informował go, pouczając o prawie do protestu, że to prawo jest ograniczone tylko do jakiegoś, bliżej niesprecyzowanego, rodzaju zarzutów.

Należy zresztą wskazać, że stanowisko organu prezentowane w tej sprawie jest niekonsekwentne, organ bowiem sam sobie przeczy. Najpierw organ wywodzi, że każdy z kolejnych etapów procedury konkursowej przewiduje odrębne środki zaskarżenia i że zarzuty podnoszone na poszczególnych etapach muszą odnosić się tylko do danego etapu, potem zaś jednak zdaje się wprowadzać od tego wyjątek skoro wskazuje, że na etapie negocjacji, będącym ostatnim etapem procedury konkursowej, następującym po etapie oceny formalnej i etapie oceny merytorycznej, "skarżący miał prawo wnieść protest, w którym podnosiłby zarzuty dotyczące kryteriów obowiązujących na etapie negocjacji oraz zarzuty o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny" (str. 5 odpowiedzi na skargę kasacyjną). Na ostatnim etapie procedury konkursowej organ dopuszcza zatem możliwość podnoszenia zarzutów z etapu pierwszego i trzeciego, wykluczając tylko zarzuty merytoryczne, czyli etap drugi.

Organ przeczy sobie także we wnioskach sformułowanych na podstawie twierdzenia, że w tej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, gdy kwota nie wystarcza na wybranie projektu do dofinansowania (art. 53 ust. 2 pkt 2), a nie z sytuacją, gdy kwota ta na etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej zostanie wyczerpana (art. 66 ust. 2). Organ formułuje bowiem twierdzenie, że w przypadku, gdy kwota w konkursie nie wystarcza na dofinansowanie, czyli w sytuacji z art. 53 ust. 2 pkt 2 "IZ powinna niezwłocznie poinformować wnioskodawcę o negatywnej ocenie projektu z uwagi na brak środków w konkursie, celem umożliwienia mu złożenia protestu, a przez to starania się o uzyskanie wyższej punktacji premiującej dofinansowanie tego projektu" (str. 7 odpowiedzi na skargę kasacyjną). A zatem organ potwierdza, że na tym etapie dokonywana ma być ocena merytoryczna wysokości punktacji, choć równocześnie przecież prawa do podnoszenia zarzutów przeciwko punktacji za poszczególne kryteria na tym etapie skarżącemu odmawia.

Mając zatem powyższe na uwadze należy uznać, że zarzuty skargi kasacyjnej okazały się w znacznej części zasadne. W tej sprawie doszło do zarzucanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 53 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 w zw. z art. 65 i art. 66 ust. 2 oraz art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, tj. obowiązku przejrzystego, rzetelnego, bezstronnego i równego prowadzenia wyboru projektów do dofinansowania, gdyż nieprecyzyjne regulacje Regulaminu, wadliwie zinterpretowane przez organ w tej sprawie (co następnie zaakceptował sąd), doprowadziły do bezpodstawnego ograniczenia przysługującego skarżącemu prawa do wniesienia protestu od negatywnej oceny projektu, prowadząc w konsekwencji do niedopuszczalnego wyłączenia możliwości kontroli wyczerpania środków na finansowanie projektu. Wykładnia zastosowana przez organ i zaakceptowana przez sąd pierwszej instancji prowadzi do obejścia przepisów umożliwiających kontrolę rozstrzygnięcia odmownego spowodowanego wyczerpaniem środków na dofinansowanie projektu.

Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 64 ustawy wdrożeniowej i uznając jednocześnie, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona w rozumieniu art. 188 p.p.s.a – na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej stwierdził, że ocena projektu przez Zarząd Województwa Warmińsko-Mazurskiego była przeprowadzona w sposób naruszający prawo i to naruszenie miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Warmińsko-Mazurskiego. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w związku z art. 64 ustawy wdrożeniowej i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).

Ponownie rozpoznając sprawę Zarząd Województwa Warmińsko-Mazurskiego powinien uwzględnić zawartą powyżej ocenę prawną i wykazać zasadność przyczyny negatywnej oceny projektu na którą się powoływał, tzn. że kwota przeznaczona na dofinasowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie spornego w tej sprawie projektu do dofinasowania. Rozstrzygnięcie kierowane do strony winno wyjaśnić w sposób szczegółowy okoliczności, które zadecydowały o takim, a nie innym rozstrzygnięciu sprawy. Procedury konkursowe powinny być tak ukształtowane, by udowodnienie przez wnioskodawcę swoich racji, pozwalało mu na realne uzyskanie dofinansowania.