Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia 29 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Bd 730/08 oddalił skargę J. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług.
Od powyższego wyroku J. S. wniósł skargę kasacyjną. Jednocześnie skarżący w skardze tej złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji określającej dług celny. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazał, iż przedmiot sprawy nie został prawomocnie rozstrzygnięty, a objęte egzekucją świadczenie rentowe stanowi 2/3 dochodu rodziny, która pozbawiona będąc tych środków finansowych egzystuje poniżej minimum biologicznego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., daje Sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu rzeczy.
W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika też, że decyzja o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozostawiona jest uznaniu Sądu. W związku z tym skarżącego jako wnioskodawcę obciąża obowiązek wykazania okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a uzasadnienie takiego wniosku musi odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Obowiązkiem Sądu jest zaś dokonanie oceny tychże okoliczności.
Skarżący we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji powołał się na trudną sytuację materialną wskazując, że jego świadczenia rentowe objęte są egzekucją oraz stanowią 2/3 dochodu rodziny. Jednakże na uzasadnienie tak sformułowanego wniosku skarżący nie wskazał bliżej żadnych konkretnych okoliczności odnoszących się do sfery wysokości dochodów rodziny, kosztów utrzymania i niezbędnych potrzeb w tym względzie. Przede wszystkim zaś twierdzeń co do sytuacji finansowej czy majątkowej nie poparł żadnymi dokumentami. Oznacza to, że skarżący poza ogólnikowymi stwierdzeniami o zagrożeniu egzystencji swojej i jego rodziny nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o prawdziwości tych twierdzeń. Poza tym skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji podniósł, że przedmiot sprawy nie został prawomocnie rozstrzygnięty. Otóż niezgodność decyzji z prawem, czy też ocena orzeczenia Sądu I instancji w związku ze złożoną skargą kasacyjną i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. Przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. w przedmiocie ochrony tymczasowej nie odwołują się do zagadnień związanych z kontrolą legalności przedmiotu sprawy.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 193 p.p.s.a..