Uzasadnienie
Objętym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 25 października 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1520/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. odrzucił skargę P.C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie należności celnych, wskazując, że zgodnie z treścią tego przepisu, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Sąd podał, że zaskarżona decyzja doręczona została skarżącemu w dniu 22 kwietnia 2010 r. Termin do wniesienia skargi upływał więc w dniu 24 maja 2010 r. Skarga złożona została w dniu 25 maja 2010 r., zatem z uchybieniem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. wniósł P C., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając w całości powyższe postanowienie i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 53 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż w sprawie istniały przesłanki do odrzucenia skargi podczas gdy nie istniały podstawy do jej odrzucenia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. uznał za nieprawidłowe działanie Naczelnika Urzędu Celnego na podstawie którego zostały wydane dwie osobne decyzje dotyczące odmowy umorzenia odsetek i rozłożenia na raty należności celnych. Według Dyrektora Izby Celnej w tym zakresie organ pierwszej instancji powinien wydać jedną decyzję. Skoro natomiast skarżący wniósł w terminie skargę na decyzję w przedmiocie należności głównej, to niezgodnym z prawem i zasadą działania na korzyść podatnika jest odrzucenie skargi spóźnionej o jeden dzień.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
Wobec tego, że w sprawie niniejszej nie stwierdzono występowania przesłanek nieważności postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w G. wskazanych enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., których wystąpienie należałoby uwzględnić z urzędu, Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z § 1 powołanego przepisu, obowiązany był rozpoznać sprawę w granicach skargi kasacyjnej.
W skardze kasacyjnej postawiony został zarzut naruszenia prawa procesowego, które miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia poprzez naruszenie art. 53 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż w sprawie istniały przesłanki do odrzucenia skargi.
Powyższy zarzut nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Okolicznością pozostającą poza sporem jest, że przesyłka pocztowa zawierająca decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] kwietnia 2010 r. została doręczona skarżącemu w dniu 22 kwietnia 2010 r. Stosownie do unormowań zawartych w art. 53 § 1 p.p.s.a., od tej daty należy liczyć trzydziestodniowy termin do jej zaskarżenia, który upływał w tej sprawie z dniem 24 maja 2010 r. Mając powyższe na uwadze nie sposób przyjąć, że składając skargę w dniu 25 maja 2010 r. skarżący zachował zakreślony ustawą termin. Prawidłowo zatem ustalił Sąd pierwszej instancji, że termin do złożenia skargi został uchybiony. Skoro zaś czynność, jaką było wniesienie skargi po terminie nie mogła odnieść zamierzonego skutku procesowego, to Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo postanowił o odrzuceniu skargi.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność wydania przez Dyrektora Izby Celnej w K. decyzji z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], jest bez znaczenia dla oceny prawidłowości wydanego przez WSA orzeczenia. Przedmiotem zaskarżenia do Sądu pierwszej instancji była bowiem decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...]. Należy również podkreślić, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane na etapie wstępnego badania przez Sąd pierwszej instancji, w którym Sąd ocenia czy zaistniały lub też zostały zachowane przez skarżącego przesłanki dopuszczalności zaskarżenia decyzji organu administracji publicznej. Odrzucenie zaś skargi oznacza, że Sąd nie dokonywał merytorycznej oceny zasadności skargi.
Nie znajdując zatem powodów do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.