Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z 20 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Bd 446/19, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; aktualnie: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę M.F.Z. S. O. i R. Sp. z o.o. w T. (dalej: "strona skarżąca", "spółka") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy (dalej: "DIAS", "organ") z 21 maja 2019 r., nr 0401-IEW.720.5.2019 w przedmiocie odmowy uwzględnienia sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnienia w Rejestrze Należności Publicznoprawnych.
Na powyższe rozstrzygnięcie, ww. spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła skargę kasacyjną, zaskarżając wydany wyrok w całości. Wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., w zw. z art. 18 b § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r., o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.; dalej: "u.p.e.a."), poprzez brak zastosowania pomimo braków wskazania podstawy prawnej przez organ wpisu należności do Rejestru Należności Publicznoprawnych.
Sąd przyznał, że organ nie wskazał w zawiadomieniu podstawy prawnej zagrożenia ujawnienia należności publicznoprawnej. Zdaniem skarżącej spółki, nie ulega wątpliwości, że zawiadomienie aby mogło być podstawą wpisu w konkretnym rejestrze musi spełniać wymagania określone m. in. w art. 18 b § 1 u.p.e.a. Brak ten jest równoznaczny z zakwestionowaniem istnienia zobowiązań, które miałyby podlegać ujawnieniu. Nie ma znaczenia fakt, że organ wskazał jakoby podstawą wpisu miała być decyzja oraz fakt, że strona skarżąca nie zakwestionowała istnienia należności.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, DIAS reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w pełni poparł stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.).
Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona.
Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: - naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); - naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych ujętych w art. 174 p.p.s.a.
Przedmiotem zarzutu był art. 18b § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym w rejestrze gromadzi się informacje o należnościach pieniężnych, podlegających egzekucji administracyjnej, dla których wierzycielem jest naczelnik urzędu skarbowego albo jednostka samorządu terytorialnego, jeżeli należności te wynikają: 1) z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1;
- 2) z decyzji, postanowienia lub innego orzeczenia, które jest ostateczne;
- 3) z prawomocnego wyroku, postanowienia lub mandatu karnego wydanego na podstawie przepisów Kodeksu karnego skarbowego lub Kodeksu karnego;
- 4) mandatu karnego wydanego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia;
- 5) bezpośrednio z przepisu prawa.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo ocenił Sąd I instancji, że zawiadomienie z dnia 8.02.2018 r. zawiera wszystkie elementy wynikające z ww. art. 18b § 1 u.p.e.a. W szczególności z dokumentu tego wyraźnie wynika, że należności te wynikają z deklaracji, o czym stanowi art. 18b § 1 pkt 1 u.p.e.a.
Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 18c § 1 u.p.e.a. przed wprowadzeniem do rejestru danych, o których mowa w art. 18b § 2, wierzyciel doręcza zobowiązanemu zawiadomienie o zagrożeniu ujawnieniem w rejestrze. Jednakże ustawodawca nie uregulował wprost, jakie to elementy powinno mieć owo zawiadomienie, a w szczególności wskazanie podstawy prawnej wpisu należności do rejestru - art. 18b § 1 u.p.e.a.
Nie można zatem zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że zawiadomienie takie nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 18b § 1 u.p.e.a. Otóż analiza treści zawiadomienia w porównaniu z postanowieniami ww. regulacji prawnej prowadzi do wniosku o jego kompletności. Natomiast okoliczność niepowołania podstawy prawnej - art. 18b § 1 pkt 1 u.p.e.a. nie stanowi naruszenia art. 18c § 1 u.p.e.a., który to przepis nie został nawet wymieniony w zarzutach skargi kasacyjnej.
Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).