Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2004 r. sygn. akt V SA 4359/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 8 października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Decyzją z dnia 12 marca 2003 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Pruszkowie uznał za nieprawidłowe zgłoszenie celne SAD nr [...] dokonane przez A. W. w dniu 28 marca 2000 r. Decyzja została wysłana za pośrednictwem poczty w dniu 15 marca 2003 r. na adres zamieszkania strony, gdzie odbiór pokwitowała w dniu 17 marca 2003 r. matka skarżącego E. W.. Odwołanie od doręczonej decyzji strona nadała w urzędzie pocztowym 24 czerwca 2003 r.
Postanowieniem z dnia 8 października 2003 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Warszawie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Pruszkowie uzasadniając, że decyzję doręczono stronie w dniu 17 marca 2003 r., a odwołanie zostało nadane w urzędzie pocztowym dopiero w dniu 24 czerwca 2003 r.
Artur Wałach wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w postanowienie.
Orzekając w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przypomniał między innymi, że zgodnie z art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej pisma doręcza się osobom fizycznym w ich miejscu zamieszkania lub miejscu pracy, natomiast zgodnie z art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się temu pełnomocnikowi. W dniu 27 marca 2003 r. do Urzędu Celnego w Pruszkowie wpłynęło pismo zawierające pełnomocnictwo – K. N. do reprezentowania A. W. w postępowaniu celnym, ale miało to miejsce po wydaniu decyzji, zatem organ I instancji nie miał wówczas podstaw do kierowania korespondencji do pełnomocnika.
Sąd stwierdził, iż niesporne jest, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Pruszkowie z dnia 12 marca 2003 r. została wysłana za pośrednictwem poczty w dniu 15 marca 2003 r. na adres miejsca zamieszkania skarżącego. Sąd uznał, że decyzja została skutecznie doręczona A. W. na adres zamieszkania w dniu 17 marca 2003 r. w trybie art. 149 w zw. z art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej. Na podstawie art. 149 Ordynacji podatkowej Ewie Wałach zostało doręczone pismo za pokwitowaniem jako domownikowi, osobie pełnoletniej, która podjęła się oddania pisma adresatowi. Takie doręczenie jest prawidłowe i skuteczne z datą wskazaną w dowodzie doręczenia pisma (decyzji).
Skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania skargi, ewentualnie uchylenia w całości zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w sprawie według norm przepisanych.
Skarżący zarzucił wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 121, art. 144, art. 149 w zw. z art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez:
- - niezastosowanie i nieuwzględnienie przez Sąd zasady zaufania do organu określonej w art. 121 Ordynacji podatkowej,
- - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 144, art. 149 w zw. z art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) – dalej: p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Równocześnie z art. 176 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że to strona ma przytoczyć i uzasadnić podstawy kasacyjne. Nie stanowi wskazania przez stronę podstaw powtórzenie stwierdzenia, iż organy celne naruszyły przepisy postępowania wynikające z Ordynacji podatkowej. Skarżący ma obowiązek wskazać konkretny przepis prawa materialnego, który został naruszony przez Sąd i na czym – jego zdaniem – polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie. Podobnie jest przy naruszeniu przepisów prawa procesowego, a więc należy wskazać konkretny przepis postępowania, którego naruszenie przez Sąd mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny – poza kwestią nieważności postępowania – rozpoznaje sprawę w granicach kasacji. Nie jest uprawniony do ponownego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego w jego całokształcie, czego domaga się strona określając nieprawidłowo podstawy kasacji zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, których to przepisów Sąd nie stosował.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej należy podnieść, że w myśl art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej pisma doręcza się osobom fizycznym w miejscu ich zamieszkania lub w miejscu pracy, chyba, że strona ustanowiła pełnomocnika, wówczas zgodnie z dyspozycją art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, pisma doręcza się temu pełnomocnikowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo uznał, że doręczenie decyzji organu I instancji z dnia 12 marca 2003 r. dokonane zostało zgodnie z wymogiem art. 149 Ordynacji podatkowej. Art. 149 Ordynacji podatkowej reguluje szczególny tryb doręczania pisma stronie w sytuacji nieobecności adresata w miejscu zamieszkania, które ma nastąpić za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, pod warunkiem, że osoby te zobowiązały się do oddania pisma adresatowi.
Sąd I instancji na tej podstawie prawnej dokonał analizy i oceny prawidłowości doręczenia decyzji skarżącemu, pod nieobecność którego odbiór korespondencji pokwitowała, w dniu 17 marca 2003 r., matka skarżącego wspólnie z nim mieszkająca, zobowiązując się jednocześnie do oddania przesyłki skarżącemu. W tej sytuacji odwołanie z 17 czerwca 2003 r. nadane w Urzędzie Pocztowym 24 czerwca 2003 r. złożone zostało niewątpliwie z uchybieniem 7 dniowego terminu.
W dniu 17 marca 2003 r. (data doręczenia w/w decyzji) organ nie był powiadomiony o ustanowieniu Pani Katarzyny Niemyskiej pełnomocnikiem skarżącego. Pismo zawierające powyższe pełnomocnictwo wpłynęło do organu dopiero 27 marca 2003 r., a więc po 10 dniach od doręczenia decyzji organu I instancji skarżącemu w trybie art. 149 Ordynacji podatkowej. Dlatego też wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji dopiero w dniu 24 czerwca 2003 r. było odwołaniem wniesionym po terminie ustawowym.
W świetle powyższego za niezasadne należy uznać zarzuty podnoszone w skardze kasacyjnej dotyczące naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych zawartej w art. 121 Ordynacji podatkowej.
Reasumując powyższe Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu Wojewódzkiego, iż zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 8 października 2003 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Pruszkowie z dnia 12 marca 2003 r. nie narusza przepisów prawa.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i dlatego też na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.