Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2004 r. sygn. akt V SA 4146/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę A. W. i uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 3 października 2003 r. nr [...] Dyrektora Izby Celnej w Warszawie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Pruszkowie uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za uzasadnioną, podnosząc w uzasadnieniu, że decyzja nie została prawidłowo doręczona, wobec czego brak podstawy do przyjęcia, iż odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu.
Nadto Sąd wskazał, że skarżący prowadzący działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej jest osobą fizyczną, a nie jak podnosił w skardze, jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej.
Stwierdził, że zgodnie z art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej pisma doręcza się osobie fizycznej w miejscu zamieszkania bądź pracy, a jeśli strona ustanowiła pełnomocnika, to zgodnie z art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej pisma doręcza się temu pełnomocnikowi. Uznał za bezsporne w przedmiotowej sprawie, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Pruszkowie została zaadresowana i wysłana na adres zamieszkania strony, a nie pełnomocnika do doręczeń ustanowionego w tym postępowaniu administracyjnym, a następnie odebrana i pokwitowana przez mieszkającą pod tym samym adresem matkę skarżącego.
Sąd wskazał, że od daty wpłynięcia do Urzędu Celnego w Pruszkowie, tj. od 31.03.2003 r., pisma skarżącego informującego o jego okresowym wyjeździe za granicę oraz o ustanowieniu K. N. pełnomocnikiem do doręczeń, organ celny zgodnie z art. 147 Ordynacji podatkowej miał obowiązek doręczania wszelkiej przeznaczonej dla strony korespondencji ustanowionemu pełnomocnikowi na wskazany adres pełnomocnika do doręczeń.
Podniesione zostało przez Sąd, iż stanowisko organów celnych, zgodnie z którym do czasu ustalenia czy K. N. spełnia wymagania przewidziane w art. 253 § 2 kodeksu celnego dla przedstawiciela, organy celne zobowiązane były doręczać korespondencję na dotychczasowy adres strony, jest nieuzasadnione, albowiem art. 147 Ordynacji podatkowej w sposób jednoznaczny wskazuje, iż mowa w nim o pełnomocniku do doręczeń, czyli o osobie, której w sprawie działania są ograniczone do odbierania korespondencji dla czasowo nieobecnej strony. Brak zatem jest podstaw do uznania, że osoba taka powinna spełniać kryteria wymagane do pełnienia funkcji przedstawiciela w rozumieniu kodeksu celnego.
W ocenie Sądu nie było podstaw do uznania E. W. za pełnomocnika ustanowionego przez skarżącego w postępowaniu celnym, ponieważ brak w aktach sprawy pełnomocnictwa udzielonego jej przez A. W., i choć figuruje ona w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji gospodarczej załączonej przez skarżącego do zgłoszenia celnego, to informacja zawarta w tym dokumencie nie może zastąpić złożenia pełnomocnictwa do akt sprawy postępowania celnego.
Sąd uznał, iż konsekwencją wadliwego zastosowania wymienionych przepisów Ordynacji podatkowej było wydanie przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie postanowienia, które naruszało art. 228 Ordynacji podatkowej.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2005 r. skarżący wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i rozpoznanie skargi lub o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego w sprawie według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez:
- 1. niezastosowanie i nieuwzględnienie przez Sąd zasady zaufania do organu określonej w art. 121 Ordynacji podatkowej;
- 2. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 144, art. 149 w zw. z art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej.
Na rozprawie w dniu 15 czerwca 2005 r. pełnomocnik skarżącego wycofał skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w przypadku braku przepisów szczególnych stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Ze względu na nieuregulowanie procedury w wypadku skutecznego cofnięcia skargi przed Naczelnym Sądem Administracyjnym należy więc odpowiednio stosować przepis art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy wobec cofnięcia przez skarżącego skargi kasacyjnej i braku przesłanek z art. 60 p.p.s.a. w przedmiotowej sprawie należało umorzyć postępowanie kasacyjne.
Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.