Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. po rozpoznaniu sprawy ze skargi T.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z [...] lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych oraz podatku od towarów i usług – oddalił skargę.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] października 2003 r. Agencja Celna reprezentująca importera – T.K. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym tkaninę z włókna poliestrowego, nieteksturowaną barwioną według SAD Nr [...]. Na podstawie świadectw pochodzenia nr [...] z 8 września 2003 r., nr [...] z 15 września 2003 r. oraz [...] z 15 września 2003 r. zadeklarowano stawkę celną konwencyjną w wysokości 9%. Decyzją z [...] listopada 2003 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Ś. uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru, wartości statystycznej oraz kwoty długu celnego i należnego podatku VAT - dokonując ponownego ich obliczenia. Decyzja ta stała się ostateczna.
Postanowieniem z [...] sierpnia 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G. wznowił z urzędu postępowanie celne i podatkowe w przedmiotowej sprawie z uwagi na negatywny wynik weryfikacji ww. świadectw pochodzenia towaru, przeprowadzonej na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr 130, poz. 851 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów. Koreańska Izba Handlowo-Przemysłowa pismami z 21 czerwca 2004 r. udzieliła bowiem odpowiedzi na zapytanie polskich organów celnych, że ww. świadectwa pochodzenia nie są autentyczne.
W wyniku wznowienia postępowania, decyzją z dnia [...] października 2006 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w G. uchylił w części decyzję z [...] listopada 2003 r. w zakresie stawki celnej w poz. 2 dokumentu SAD i dokonał ponownego wymiaru należności celnych przywozowych i podatku od towarów i usług oraz wymierzył odsetki wyrównawcze.
Po rozpatrzeniu odwołania T.K. Dyrektor Izby Celnej w R. decyzją z [...] lutego 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z uwagi na negatywny wynik weryfikacji świadectw pochodzenia, organ celny I instancji zasadnie odmówił zastosowania w stosunku do importowanego towaru stawki celnej konwencyjnej i zastosował stawkę celną autonomiczną w wysokości 30%.
W skardze na powyższą decyzję T.K. domagał się uchylenia decyzji wydanych przez organy celne obu instancji zarzucając naruszenie art. 165 § 2 i § 3, art. 120, art. 123 § 1 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926), art. 7 i art. 22 Konstytucji RP, a także art. 65 § 5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. nr 23, poz. 117, ze zm.).
Oddalając skargę WSA w G. stwierdził, że w dacie powstania długu celnego obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz. 1885), w punkcie 10 którego wskazano, iż do towarów wymienionych w wykazie nr 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. należy stosować stawkę celną autonomiczną lub stawkę celną konwencyjną, jeśli ta jest wyższa od autonomicznej. Importowany przez skarżącego towar wymieniony jest w wykazie nr 3 do ww. rozporządzenia RM. Zgodnie z § 11 ust. 1 omawianego rozporządzenia pochodzenie towarów wymienionych w wykazie nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Świadectwo pochodzenia towaru jest podstawą zastosowania właściwej stawki celnej w związku ze zróżnicowaniem stawek w Taryfie celnej. Warunkiem skorzystania przez skarżącego ze stawki konwencyjnej było zatem udokumentowanie pochodzenia towaru świadectwem pochodzenia, spełniającym warunki określone w § 13 ust. 1 rozporządzenia.
W ocenie Sądu I instancji, organ celny biorąc pod uwagę negatywny wynik weryfikacji przedmiotowych świadectw pochodzenia, przeprowadzonej przez Koreańską Izbę Handlowo-Przemysłową, zasadnie odmówił zastosowania w stosunku do importowanego towaru stawki celnej konwencyjnej i zastosował stawkę celną autonomiczną w wysokości 30%. Sąd podkreślił, że dokument stwierdzający nieautentyczność weryfikowanych świadectw jest dokumentem urzędowym i stosownie do art. 194 Ordynacji podatkowej korzysta z domniemania prawdziwości tego, co urzędowo zostało w nim stwierdzone. W ocenie Sądu, obowiązek obalenia domniemania prawdziwości tego dokumentu obciążał skarżącego, czego skarżący nie uczynił. Za bezzasadny Sąd uznał argument braku upoważnienia organów celnych do występowania z wnioskiem o weryfikację świadectwa pochodzenia wskazując, że upoważnienie to wynika z przepisu art. 20 a) ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów, wydanego na podstawie art. 19 § 3 Kodeksu celnego w związku z art. 279 § 1 Kodeksu celnego.
Za chybiony Sąd uznał także pogląd skarżącego, iż rozstrzygnięcie organu
I instancji (po wznowieniu postępowania) zostało wydane z naruszeniem art. 165 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej podkreślając, że wznowienie postępowania rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. W wyniku wznowienia postępowania następuje badanie dwóch połączonych ze sobą spraw, jednej dotyczącej przyczyn wznowienia oraz drugiej, co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.
Za bezzasadny Sąd uznał także zarzut powołania przepisów nieobowiązującej ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, a także zarzut naruszenia art. 123 Ordynacji podatkowej wskazując, że postanowienie o powołaniu biegłego zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 6 listopada 2003 r. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut wydania decyzji organu I instancji z uchybieniem 3-letniego terminu określonego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego wskazując, że zgłoszenie celne zostało przyjęte w dniu [...] października 2003 r., zaś decyzja z [...] października 2003 r. została doręczona skarżącemu w dniu [...] października 2006 r., a więc przed upływem terminu określonego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego.
Zarzut naruszenia art. 187 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej Sąd I instancji uznał za nieuzasadniony i stwierdził, że organ celny rozpatrzył cały materiał dowodowy, a przyjęcie w poczet materiału dowodowego wyników weryfikacji, mimo zastrzeżeń skarżącego, nie naruszyło przepisów Konstytucji RP. Sąd uznał, że stanowisko organów celnych w tej kwestii znajduje potwierdzenie w treści art. 270 § 1 Kodeksu celnego.
T.K. zaskarżył powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w G. oraz o zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w R. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., naruszenie przepisów:
- postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 150 p.p.s.a. oraz art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organy celne nie dopuściły się przy wydawaniu decyzji naruszenia przepisów postępowania, co skutkowało oddaleniem skargi w związku z przyjęciem przez Sąd, że organy celne prawidłowo wydały skarżoną decyzję, po przeprowadzeniu wyczerpującego postępowania dowodowego;
- postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to jest art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zastosowanie przez Sąd pełnej dowolności w sposobie rozstrzygnięcia sprawy, czym Sąd naruszył zasadę prawdy obiektywnej nieprawidłowo uznając, że dokonane przez organy celne ustalenia nie były sprzeczne z treścią zgromadzonych w sprawie dowodów;
- postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to jest art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. w związku z art. 233 k.p.c. przez dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego polegającej na przyjęciu, że organy celne prawidłowo ustaliły, iż skarżący był importerem towaru i udzielił upoważnienia dla agencji celnej do działania w charakterze jej przedstawiciela bezpośredniego;
- prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, w szczególności naruszenie art. 13 § 3 w związku z art. 19 § 2 oraz art. 222 § 4 Kodeksu celnego, bowiem Sąd uznał, że zastosowanie preferencyjnych stawek celnych może wynikać wyłącznie ze świadectwa pochodzenia towarów, a ponadto rozstrzygając w sprawie odsetek wyrównawczych zastosował przepisy prawa, które nie mogły być zastosowane w postępowaniu, bowiem wydane zostały oraz rozpoczęcie ich obowiązywania nastąpiło już po dokonaniu zgłoszenia celnego.
W obszernym uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej jej autor nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że organ celny prawidłowo zastosował stawkę celną autonomiczną, oraz że dokumenty zagranicznych organów nie podlegają swobodnej ocenie organów celnych, a także, że odsetki wyrównawcze obliczone były na podstawie prawidłowych i aktualnie obowiązujących przepisów prawa. Zdaniem skarżącego, Sąd w skarżonym wyroku przekroczył granice swobodnej oceny dowodów i nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, nie rozpatrzył całego materiału dowodowego i nie wskazał, na czym polegało sfałszowanie świadectwa pochodzenia. Skarżący podniósł, że podmiot zagraniczny dokonujący weryfikacji przedstawionych mu świadectw pochodzenia, udzielił lakonicznej odpowiedzi, że są one sfałszowane. Skarżący podkreślił, że przesłanki dotyczące pojęcia "sfałszowania" powinny być uszczegółowione. W świetle art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej Sąd powinien był zbadać, czy dokumenty wystawione w toku postępowania weryfikacyjnego są dokumentami urzędowymi, to jest, czy wystawił je uprawniony organ oraz czy posiadają formę określoną przepisami prawa w kraju ich wystawienia i dopiero wówczas Sąd mógłby ustalić, czy dokumenty te korzystają z mocy dowodowej zastrzeżonej dla dokumentu urzędowego.
Zdaniem skarżącego, Dyrektor Izby Celnej w R. nie był uprawniony do występowania z wnioskami o weryfikację świadectw pochodzenia do zagranicznych organów. Sąd zaś nie odniósł się do tej kwestii, co wskazuje na to, że nie wyjaśnił wszystkich okoliczności w sprawie. Skarżący podniósł, że nie był powiadomiony o wystąpieniu przez organ celny do zagranicznego podmiotu o weryfikację świadectw pochodzenia towaru. Organ celny oparł się na stanowisku podmiotu zagranicznego, który arbitralnie stwierdził, że pieczęcie i podpisy na świadectwie pochodzenia są fałszywe. Podmiot zagraniczny formułując tezę o fałszywym dokumencie, winien poprzeć ją odpowiednimi dowodami, zaś zadaniem organu celnego, w przypadku braku takich dowodów, było wystąpić o ich przedłożenie. Postępowanie organu celnego w tym zakresie było sprzeczne z zasadą wyrażoną w art. 122 i w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd dopuścił się naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., bowiem nie będąc związany zarzutami i wnioskami zawartymi w skardze, nie dokonał oceny całego materiału dowodowego.
Skarżący zarzucił ponadto, że organy celne orzekły o odsetkach wyrównawczych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych, podczas gdy zgłoszenie towaru nastąpiło w dniu 14 września 2001 r. i wobec tego należało zastosować obowiązujące w dacie zgłoszenia rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. Ponadto, z uwagi na treść art. 222 § 4 Kodeksu celnego, w brzmieniu obowiązującym w dacie zgłoszenia, należało wskazać, jakie korzyści finansowe uzyskał skarżący.
W konkluzji skarżący podniósł, że kontrola działań organów celnych, dokonana przez WSA w G. jest obarczona wskazanymi wyżej nieprawidłowościami, pozbawia stronę możliwości skutecznego dochodzenia swoich praw i narusza podstawowe zasady postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne, wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji. Ponieważ składające się na podstawy kasacyjne zarzuty wyznaczają granice badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, istotne znaczenie ma należyte ich sformułowanie. W szczególności, koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., OSK 421/04, LEX nr 146732).
Zarzucając naruszenie przepisów postępowania skarżący w pierwszym rzędzie odniósł się do sfery zaakceptowanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, w tym do zastosowanych reguł dowodowych. Organy celne obu instancji przyjęły założenie, że uzyskana w trybie § 20 a) ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów informacja nie podlega ocenie co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Sąd I instancji uznał stanowisko organów celnych w tym zakresie za prawidłowe, powołując art. 194 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego, to jest przywołując regulacje dotyczące podwyższonej mocy dowodowej dokumentów urzędowych. Zagadnienia związane z tą problematyką wymagają w związku z tym szerszego wyjaśnienia.
Powołane rozporządzenie Rady Ministrów wydane zostało na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 19 § 3 Kodeksu celnego. W stosunku do towarów innych niż te, w których produkcję zaangażowany jest więcej niż jeden kraj (art. 17 i art. 19 § 3 pkt 1 Kodeksu celnego) upoważnienie to (art. 19 § 1 i § 2 oraz art. 19 § 3 pkt 2 Kodeksu celnego) dotyczy wyłącznie sposobu dokumentowania pochodzenia towarów (por. J. Chlebny [w:] J. Borkowski, J. Chlebny, J. Chromicki, R. Hauser, H. Wojtachnio, Kodeks celny. Komentarz, Warszawa 2001 r., s. 61). Wobec tego, mając na względzie zasadę przyzwoitej legislacji, składającą się na konstrukcję państwa prawnego oraz zawarte w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP wymogi dotyczące związania podmiotu wydającego rozporządzenie na podstawie delegacji zawartej w ustawie, nie można przypisywać treści § 20 a) omawianego rozporządzenia Rady Ministrów znaczenia dalej idącego niż związanego ściśle ze sferą dokumentowania niepreferencyjnego pochodzenia towarów. W świetle tego przepisu brak jest jakichkolwiek podstaw do doszukiwania się w działaniu podejmowanym przez organ celny celem sprawdzenia autentyczności świadectwa pochodzenia towaru, polegającym na zwróceniu się z odpowiednim pytaniem do podmiotu zagranicznego wystawiającego świadectwo, przeniesienia części kompetencji w zakresie rozpatrywania sprawy na organ państwa obcego względnie instytucji zbliżonej do zajęcia stanowiska przez inny organ na zasadach takich, jak określone w art. 209 § 1 Ordynacji podatkowej. Użycie przez prawodawcę w ust. 2 § 20 a) słów "weryfikacja" i "organ" należy rozpatrywać w kontekście § 13 ust. 1 pkt 1, z którego wynika, że "organ" wystawiający świadectwo pochodzenia nie zawsze jest organem celnym i niekoniecznie organem administracji publicznej państwa obcego, któremu można przypisać kompetencje do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawach celnych. Z tej też przyczyny pochodzące z państwa obcego pisma dotyczące autentyczności świadectw pochodzenia z założenia nie są wynikiem prowadzonego za granicą w całości lub części postępowania administracyjnego, do którego należałoby odnosić pojęcie "weryfikacja".
Pochodzącemu z państwa obcego pismu, sporządzonemu w związku ze zwróceniem się przez polski organ celny w trybie § 20 a) rozporządzenia Rady Ministrów, wbrew odmiennemu stanowisku organów celnych i Sądu I instancji nie można przypisać mocy dokumentów urzędowych, przyznanej polskim dokumentom z mocy art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej (por. J. Borkowski [w:] J. Borkowski, J. Chlebny, J. Chromicki, R. Hauser, H. Wojtachnio, Kodeks celny. Komentarz, Warszawa 2001 r., s. 516).
Przedstawione uwagi co do wadliwości przesłanek akceptacji kluczowego ustalenia organów celnych nie uzasadniają jednak obowiązku uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku z tego jedynie powodu. Stanowiący podstawę skargi kasacyjnej przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a. odwołuje się do przesłanki istotnego wpływu uchybienia na wynik sprawy. Stosując ten przepis Naczelny Sąd Administracyjny musi mieć na uwadze treść art. 184 in fine p.p.s.a., który dopuszcza oddalenie skargi kasacyjnej mimo błędnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Przy ocenie zaskarżonego wyroku należało wziąć pod uwagę, że art. 270 § 1 Kodeksu celnego nie ogranicza stosowania art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej nakazującego dopuszczać jako dowody w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Wobec tego, pismo podmiotu działającego na terenie państwa obcego, zawierające informację co do nieautentyczności świadectwa pochodzenia, stanowi dowód w sprawie podlegający ocenie na ogólnych zasadach określonych w przepisach Ordynacji podatkowej stosowanych za pośrednictwem art. 262 Kodeksu celnego. Na tle stosowania art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej możność posługiwania się dokumentami zagranicznymi nie budzi wątpliwości (por. B. Dauter [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006 r., s. 575–576).
W niniejszej sprawie pisma Koreańskiej Izby Handlowo – Przemysłowej stanowią jedyne dowody na potwierdzenie ustalenia, że świadectwa pochodzenia nie są autentyczne. W pismach tych została zawarta jednoznaczna informacja w tym zakresie, a tym samym spełniają one wymagania określone w przepisie § 20 a) rozporządzenia Rady Ministrów i stanowią dowód, że zweryfikowane świadectwa pochodzenia zostały zasadnie uznane przez organy celne i Sąd I instancji za dokumenty nieprawidłowe do potwierdzenia pochodzenia sprowadzonych przez skarżącego towarów.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela argumentacji skarżącego, co do konieczności badania uprawnień podmiotu zagranicznego w zakresie weryfikowania świadectw pochodzenia, gdyż zasady dopuszczalnego badania wiarygodności uzyskanej odpowiedzi podmiotu dokonującego weryfikacji świadectw pochodzenia nie dają żadnych podstaw do uznania, że sprawdzenia autentyczności świadectw pochodzenia dokonał w Republice Korei podmiot nieuprawniony.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji miał uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że organy celne przyjmując, iż świadectwa pochodzenia nie były autentyczne nie dopuściły się przy wydawaniu decyzji naruszenia przepisów postępowania, a także, że dokonana przez Sąd I instancji ocena tego postępowania, wbrew zarzutom zawartym w skardze kasacyjnej nie nosi cech dowolności, co czyni chybionymi zarzuty zawarte w pkt 1 i 2 petitum skargi.
Za chybiony należy także uznać zarzut zawarty w pkt 3 petitum skargi, gdyż Sąd I instancji nie przeprowadzał dowodów uzupełniających z dokumentów w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., w związku z tym, wbrew stanowisku skarżącego, nie mógł naruszyć przepisów art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w związku z art. 233 k.p.c., przytoczonych jako podstawy kasacyjne.
Nie może być również uznany za usprawiedliwiony zarzut zawarty w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej, gdyż organy celne prawidłowo orzekły o odsetkach wyrównawczych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz. U. Nr 155, poz. 1515), które weszło w życie w dniu 19 września 2003 r. i obowiązywało w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego, co miało miejsce w dniu [...] października 2003 r., a nie jak podał skarżący w skardze kasacyjnej – w dniu 14 września 2001 r. (art. 69 Kodeksu celnego w związku z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne, Dz. U. Nr 68, poz. 623 ze zm.).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.