Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej również, jako: "WSA") wyrokiem z 29 czerwca 2017 r. sygn. akt III SA/ Gl 297/17 po rozpoznaniu skargi A Sp. z o.o. w T na uchwałę Rady Miejskiej w T z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchwały rady gminy w sprawie opłat taryfowych stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały (pkt 1) oraz zasądził od Gminy T. na rzecz A Sp. z o.o.
797 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2).
Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że na wniosek Burmistrza Miasta, uchwałą nr [...] r. z [...] r. Rada Miejska w T., działając na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm., dalej: "usg") oraz art. 24 ust. 1 i 5 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 139 ze zm., dalej: "uzzw") odmówiła zatwierdzenia "Taryfy zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy T. na okres od 1 stycznia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r.).
Jak wynika z § 1 uchwały podstawą odmowy była niezgodność postanowień Taryfy z art. 2 pkt 2, art. 23 ust. 2 pkt 1 lit. a i e, art. 24 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 4 pkt 1 uzzw oraz § 2 pkt 8, § 3 pkt 1 lit. a i b, § 6 pkt 1 lit a i pkt 6, § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. nr 127, poz. 886 zwanego dalej: "rozporządzeniem") w zakresie zastosowania wygórowanej, nieuzasadnionej marży zysku niechroniącej odbiorców przed nieuzasadnionym wzrostem cen oraz w zakresie przyjęcia w wieloletnim planie rozwoju i modernizacji urządzeń kanalizacyjnych na lata 2016-2026, zbyt niskiego poziomu inwestycji odtworzeniowych w gospodarce ściekowej, nieadekwatnego do środków finansowych pozyskiwanych na ten cel z amortyzacji wliczanej w koszty taryfie dla zbiorowego odprowadzania ścieków. Załącznikiem do uchwały jest wniosek o zatwierdzenie Taryfy.przedłożony przez A sp. z o.o. w T. i Weryfikacja kosztów ujętych we wniosku z 15 listopada 2016 r.
Sąd pierwszej instancji następnie wskazał, że z uzasadnienia przedmiotowej uchwały wynika, iż jej podjęcie było efektem negatywnego wyniku weryfikacji dokonanej przez Burmistrza. Sąd podniósł, że omawiana uchwała dotyczy Taryfy opracowanej i przedstawionej przez A sp. z o.o. w T. oraz przedłożonej 21 października 2016 r. Burmistrzowi T. z wnioskiem o zatwierdzenie. Według Rady, proponowane Taryfy są sprzeczne z art. 2 pkt 2 w zw. z art. 23 ust. 2 pkt 1 lit. e uzzw oraz § 3 pkt 1 lit. b i § 6 pkt 1 rozporządzenia w zakresie zastosowania w Taryfie wygórowanej, nieuzasadnionej marży zysku na poziomie 15% kosztów eksploatacji i utrzymania w przypadku opłat za wodę i 12% kosztów eksploatacji i utrzymania w przypadku opłat za ścieki. Rada podkreśliła, że górna granica marży nie jest w przepisach wskazana, jednakże winna być ustalona zgodnie z prawem i z uwzględnieniem konkretnego przypadku.
W latach 2012-2015 marża zysku z tytułu dostawy wody kształtowała się na średnim poziomie 1,6 mln zł rocznie. W 2016 r. marża zysku wzrosła o 4% a w 2017 zaplanowano wzrost o 6% w stosunku do prognozy na rok 2016 r. W kosztach odprowadzania ścieków, w latach 2014-2015 marża zysku kształtowała się na poziomie 1,95 mln zł (12%). Począwszy od roku 2016 marża wzrosła o 42% i planowany jest kolejny wzrost o 25% w stosunku do prognozy na rok 2016. Dalej wskazano, że chociaż udział marży zysku w kosztach eksploatacji i utrzymania pozostaje od kliku lat na tym samym poziomie (odpowiednio 12 i 15%), to jednak drastycznie wzrasta kwota marży, co powoduje konieczność pokrywania większego zysku A przez odbiorców. Zdaniem Rady, odbiorcy nie powinni finansować zbyt wysokiego zysku przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego, a taka sytuacja nastąpi przy pozytywnym zatwierdzeniu Taryfy. Planowana na rok 2017 kwota marży zysku na poziomie ok. 4,6 mln. zł jest nieuzasadniona w realiach gospodarczych Gminy, a jej finansowanie przez odbiorców wody i dostawców ścieków pozostaje w sprzeczności ze wskazanymi przepisami.
Podkreślono, że Burmistrz ma prawo odmówić zatwierdzenia Taryfy ze względu na zbyt wysoką marżę. Zdaniem Rady, marża zysku na rok 2017 nie powinna być wyższa od marży zysku wskazanej kwotowo we wniosku o zatwierdzenie Taryfy na rok 2016. Odpowiednio 1,66 mln zł i 2,06 mln zł. Wprowadzenie marży zysku na proponowanym w Taryfie poziomie spowoduje, że w 1m3 dostarczonej wody będzie ona wynosić 0,81 zł netto a odebranych ścieków 1,34 zł netto. Przychody z tego tytułu nie zostaną przeznaczone na inwestycje ale na konsumpcje - wypłatę dywidendy. Jako drugi element negatywnej oceny proponowanej Taryfy Rada wskazała niski poziom planowanych inwestycji w gospodarkę ściekową na rok 2017 w stosunku do przyrostu kosztów amortyzacji z roku 2016. Wzrost ten wynosi 78,6%, co daje kwotę 1 343,8 tyś. zł a w "Wieloletnim planie rozwoju..." przewidziano na rok 2017 inwestycje w gospodarkę ściekową na poziomie 400 tyś. zł. Różnica wynosi 943,8 tyś. zł co przekłada się na ok 0,49 zł netto na opłacie za odprowadzanie 1 m3 ścieków (liczonej jako cena wskaźnikowa). Wskazano, że wzrost opłat następuje mimo braku wzrostu ilościowego odbioru zafakturowanych ścieków do roku 2016.
W ocenie Rady, koszty amortyzacji są co najmniej nieuzasadnione a przychody z tego tytułu nie są niezbędne. Brak inwestycji odtworzeniowych lub ich niewystarczający poziom prowadzi w dłuższej perspektywie do degradacji istniejącego majątku i konieczności ponoszenia znacznych kosztów inwestycyjnych w przyszłości. Środki uzyskane z amortyzacji winny być przeznaczone na ten cel w całości. Zdaniem Rady, odmienne planowanie Taryfy stanowi naruszenie art. 2 pkt 2 w zw. z art. 23 ust. 2 pkt 1 lit. a uzzw oraz § 2 pkt 8, § 3 pkt 1 lit. a- b i § 6 pkt 1 lit. a w zw. z § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Mieszkańcy T. przez wysoką marżę zysku i pełną amortyzację istniejącego majątku A, które niezbędne przychody powinno osiągać na pokrycie uzasadnionych kosztów, będą pokrywać koszty nieuzasadnione, co narusza zakaz nieobciążania odbiorców nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek (§ 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia).
W skardze do WSA, Spółka A zarzuciła naruszenie art. 24 ust. 4 uzzw poprzez nieprzeprowadzenie weryfikacji kosztów, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1 uzzw, pod względem celowości ich ponoszenia; art. 24 ust. 5 uzzw przez podjęcie uchwały o odmowie zatwierdzenia Taryf... opracowanej zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz wbrew weryfikacji taryfy dokonanej przez Burmistrza Miasta T., § 39 ust. 1 Regulaminu Rady Miejskiej przez podjęcie uchwały bez opinii komisji merytorycznie właściwej; § 26 Statutu Gminy T. polegającego na braku podpisania uzasadnienia uchwały przez Przewodniczącego Rady Miejskiej, naruszenie art. 2 Konstytucji przez podjęcie uchwały przy braku zasadnych podstaw, co narusza zasadę demokratycznego państwa prawa.
W uzasadnieniu Spółka przedstawiła stan faktyczny sprawy w szczególności wskazując na pozytywną ocenę formalnoprawną wniosku dokonaną przez Burmistrza Miasta T., czego potwierdzeniem jest dokument "Weryfikacja kosztów ujętych we wniosku taryfowym A Sp. z o.o. w T. pod względem celowości ich ponoszenia oraz zgodności taryfy i planu z przepisami ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków" i zawarte w nim oceny oraz wnioski. Marża zysku (od 2012 r. utrzymuje się na stałym poziomie 10-11%) a czynniki wpływające na poziom opłat to koszt hurtowego zakupu wody i eksploatacja majątku wytworzonego w ramach trzeciej fazy projektu "Budowa kanalizacji sanitarno-deszczowej oraz oczyszczalni komunalnej w T.", wzrost czynszu dzierżawnego i podatku od nieruchomości. Poziom cen i stawek jest prawidłowy i stanowi podstawę do pozytywnej weryfikacji wniosku.
Wskazano też na potrzebę uzyskania wyjaśnień dodatkowych dotyczących zakupu wody i niskiego poziomu inwestycji, które zostały złożone na rok 2017. Wbrew zapisowi uzasadnienia uchwały nie była ona negatywna na co wskazuje str. 36 weryfikacji kosztów i odmowa zatwierdzenia Taryfy jest całkowicie bezpodstawna.
WSA w Gliwicach stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały stwierdził, że z przedstawionych Sądowi akt sprawy jednoznacznie nie wynika, jaki był wynik oceny projektu Taryfy dokonanej przez Burmistrza. Sąd podał, że znajdujący się w aktach dokument pt. weryfikacja kosztów..." T., 15 11.2016 r. liczący 39 stron został sporządzony przez mgr. Inż. Piotra Krawczyka i nie został opatrzony żadnym podpisem ani komentarzem Burmistrza. Nie znane jest zatem jego stanowisko i odniesienie do tego opracowania, co jest istotne ze względu na zawarte w nim Rekomendacje i sformułowane zalecenie, od wyjaśnienia których autor uzależnia ostateczną ocenę projektu Taryfy. Podobnie jak wątpliwość kalkulacji opłat za wodę i ścieki z uwzględnieniem marży zysku na poziomie 15% kosztów eksploatacji i utrzymania oraz 12% w przypadku ścieków, co daje kwotę 4 649 423 zł, którą muszą uiścić nabywcy i co może nie zapewniać ochrony ich interesów (art. 23 ust. 2 uzzw).
Odpowiedzi na powyższe pytanie nie dają też wyciągi z protokołu posiedzenia Komisji ds. Rozwoju z 29 listopada 2016 r. czy sesji Rady z [...] r. Tym niemniej, uznał Sąd pierwszej instancji, że racji przygotowania negatywnego projektu uchwały można domniemywać, że w ostateczności ocena ta była negatywna. Nie znane są jednak jej argumenty, co jest wobec zawartego w przedstawionej Weryfikacji (...) twierdzenia, że "Wniosek spełnia wszystkie wymogi merytoryczne wynikające z przepisów prawa, przedstawiona dokumentacja oraz argumentacja zarządu Spółki, co do poziomu cen i stawek na okres od 01.10.2017 r. do 31.12.2017 r. jest prawidłowa i stanowi podstawę do pozytywnej weryfikacji wniosku." Według WSA, z tabeli A wniosku wynika, że cena 1 m3 wody w roku 2017 ma wynosić 5,58 (była 5,36 zł) a ścieków 12,11 zł (było 10,27 zł) a z tabeli C, że wzrost kosztów eksploatacji i utrzymania (ścieki) w roku 2017 wzrósł o 4 299 1222 zł, z czego 2 772 130 zł stanowią czynsze i podatki, 1 041 430 zł dodatkowe koszty modernizacji oczyszczalni Leśna oraz 485 562 zł pozostałe koszty.
Odwołując się do art. 24 ust. 5 uzzw zgodnie z którym rada podejmuje uchwałę o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami oraz § 3 pkt 1 b rozporządzenia stanowiącego, iż opracowując taryfę przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne obowiązane jest zapewnić ochronę odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat Sąd stwierdził, że ustalenie przez radę gminy, iż wskutek zawyżenia któregoś z elementów (także marży) w sposób nieuzasadniony, uderzający w odbiorców, wzrosły ceny, a tym samym przedsiębiorstwo naruszyło wskazaną powyżej normę rozporządzenia, uprawnia i obliguje radę, stosownie do art. 24 ust. 5 uzzw do odmowy zatwierdzenia taryfy. Tym niemniej, w ocenie Sądu pierwszej instancji, na gruncie rozpatrywanej sprawy, Rada nie wykazała wystąpienia przesłanki uzasadniającej odmowę jej zatwierdzenia. Zdaniem WSA, uzasadnienie uchwały nie daje odpowiedzi na podstawowe pytania, dlaczego jeżeli udział marży zysku w odniesieniu do cen wody i ścieków nie uległ zmianie, to wysokość opłat uległa wzrostowi?
W ocenie Sądu, Rada nie zbadała czy sposób jej ustalenia spowodował nieuzasadniony wzrost cen, o którym mowa w rozporządzeniu, czy też opłaty wzrosły z innej przyczyny wskazanej przez Spółkę. Nie wskazała, który konkretnie przepis został naruszony i w jaki sposób naruszenie to miało wpływ na wzrost opłaty. Rada nie zwróciła się również ani do Burmistrza, czy autora weryfikacji, który taryfy uznał za poprawne, ani do Spółki o stosowne, bardziej szczegółowe, wyjaśnienia. Nadto, za pozbawione podstawy prawnej, a tym samym wykraczające poza ustawowe kompetencje Rady, WSA uznał kryteria wskazane w rozdziale Rekomendacja. Nie zawierają bowiem odesłania do konkretnych przepisów ustawy, a Wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych (...) załączony do wniosku nie budzi wątpliwości. Podobnie jak wskazanie łącznej kwoty marży zysku na rok 2017 bez wyjaśnienia wysokości jej udziału w cenie 1 m3 wody czy ścieków.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skarżąca spółka w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, jak również w skardze szczegółowo wskazała na zmniejszenie udziału zysku w cenie wody i ścieków o 0,06 zł oraz zastosowaną marżę zysku w taryfie, która stanowi 12,87% dla wody i 10,60% dla ścieków, przy zakreślonym umową poziomie marży zysku do 20% brutto, zaakcentowała również pominięcie znacznego zwiększenia ilości świadczonych usług oraz kosztów dodatkowych poniesionych w związku z wzrostem opłat czynszowych, podatku od nieruchomości i przejęcia majątku wartości ok. 70 mln. zł. Wskazywała także na bezprawny zarzut niskiego poziomu inwestycji w zestawieniu z odpisem amortyzacyjnym, który jest obowiązkowy i wynika z ustawy o rachunkowości. Rada nie podała także, jakie przepisy zostały w tym zakresie naruszone, jak również które pozwalają odstąpić od amortyzacji. W tym kontekście, brak opinii Komisji Ochrony Środowiska mógł mieć wpływ na podjęcie przez Radę przedwczesnej decyzji w postaci uchwały o odmowie zatwierdzenia Taryfy.
Jednakże, zdaniem Sądu, nie jest to uchybienie skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności uchwały. W przypadku braku podpisu pod uzasadnieniem Uchwały Sąd pierwszej instancji podzielił pogląd, że jest to brak formalny podlegający uzupełnieniu, co nastąpiło. Formułując wskazania w trybie art. 153 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wskazał, że ponownie rozpatrując wniosek o zatwierdzenie Taryfy Rada powinna w sposób jednoznaczny wskazać, że kwotowy wzrost marży miał wpływ na wzrost opłaty a przedstawione przez A obliczenia wskazujące na jej zmniejszenie są wadliwe. Podobnie jak nie miał wpływu na wzrost opłat wskazany przez Spółkę wzrost kosztów bezpośrednich (amortyzacja, czynsz dzierżawny, podatek od nieruchomości, koszty zakupu wody).
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że udział marży zysku nie jest pojęciem abstrakcyjnym, jest policzalny i nie można oceniać go wyłącznie poprzez wzrost kwotowy, abstrahując od pozostałych czynników kosztowych i zapisów § 6 rozporządzenia, które definiuje niezbędne przychody dla potrzeb obliczania taryfowych cen i stawek opłat planowanych na rok obowiązywania taryfy. Obejmują one 6 pozycji wśród których odrębnie wskazano koszty eksploatacji i utrzymania z uwzględnieniem amortyzacji podatków i opłat (pkt 1) i odrębnie marżę zysku (pkt 6). Rada musi również wykazać, że przyjęty w Taryfie wzrost jest nieuzasadniony koniecznością uzyskania niezbędnych przychodów, gdyż tylko taki podlega zakwestionowaniu z racji ochrony interesu odbiorców.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Rada.
Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w T., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 24 ust. 5 i art. 23 ust. 2 pkt 1 lit. e uzzw w związku z § 6 pkt 6 rozporządzenia, polegającą na przyjęciu, iż badana przez Sąd uchwała Rady Miejskiej w T. nie wykazuje sporządzenia wniosku taryfowego niezgodnie z przepisami, podczas gdy akt sprawy wynika niezbicie, że zawyżona we wniosku taryfowym marża zysku powoduje nieuzasadniony wzrost cen za dostarczanie wody i za odprowadzanie ścieków na terenie Gminy T. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia Rada podała argumenty na poparcie postawionego zarzutu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, spółka A, reprezentowana przez adwokata, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, jako nie mającej usprawiedliwionych podstaw oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.
Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w związku z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Związanie Sądu podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze, co oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała dokonana przez sąd pierwszej instancji błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa lub, jakie powinno być właściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego.
Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być skonstruowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, uznanymi przez autora skargi kasacyjnej za naruszone.
Ponadto powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2017 r., II FSK 3880/14).
Skarżąca kasacyjnie podniosła wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów wskazanych w petitum skargi.
W związku z powyższym należy przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia, to mylne rozumienie treści przepisu. Z kolei naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie, to tzw. błąd w subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.
Jak już powiedziano, formułując zarzut błędnej wykładni należy wskazać, na czym polegało niewłaściwe odczytanie przez sąd treści przepisu. W takiej sytuacji należy również podać, jak przepis ten powinien być rozumiany. To w rozpoznawanym środku zaskarżenia nie zostało w sposób jasny wyartykułowane. Natomiast analiza treści przedmiotowego zarzutu oraz jego uzasadnienie prowadzi do wniosku, że stronie skarżącej chodzi w istocie o niewłaściwe zastosowanie wymienionych w petitum skargi przepisów tj. art. 24 ust. 5 i art. 23 ust. 2 pkt 1 lit. e) ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (uzzw) w związku z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 roku w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (rozporządzenie taryfowe).
Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych (również jako następstwo ich błędnej wykładni) zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Powyższe oznacza, że w realiach niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny dokonując kontroli sposobu zastosowania prawa materialnego przez Sąd pierwszej instancji bierze pod uwagę wykładnię prawa materialnego i stan faktyczny sprawy przyjęte przez Sąd I instancji. Tymczasem Sąd pierwszej instancji uznał, że Rada nie zbadała czy sposób ustalenia marży zysku spowodował nieuzasadniony wzrost cen, niechroniący odbiorców, czy też opłaty wzrosły z innej przyczyny wskazanej przez spółkę. WSA w Gliwicach stwierdził, że spółka A podawała, iż przyczynę wzrostu cen należy upatrywać we wzroście stawki podatku od nieruchomości z 1,2 do 2,0%, co przekłada się na wzrost ceny 1 m3 wody o 0,12 zł i ścieków o 0,21 zł oraz przyjęciu do eksploatacji urządzeń kanalizacyjnych wart. 70 mln. zł oraz modernizacji oczyszczalni "Leśna" na kwotę 7,5 mln zł, co przekłada się na wzrost ceny 1m3 ścieków odpowiednio o 1,46 zł i 0,52 zł. Podkreślała również, że zgodnie z umową wdrożeniową z 2001 r. marża zysku od tego rodzaju usług może wynosić 20% brutto, a jest znacznie niższa i nie wpływa na wzrost cen w roku 2017. WSA stwierdził, że Rada nie wykazała jednoznacznie, iż kwotowy wzrost marży miał wpływ na wzrost opłaty a przedstawione przez spółkę obliczenia wskazujące na jej zmniejszenie jest wadliwe.
Ponadto Sąd pierwszej instancji podkreślił, że udział marży zysku nie jest pojęciem abstrakcyjnym, jest policzalnym i nie można oceniać go wyłącznie poprzez wzrost kwotowy, abstrahując od pozostałych czynników kosztowych i zapisów § 6 rozporządzenia, które definiuje niezbędne przychody dla potrzeb obliczania taryfowych cen i stawek opłat planowanych na rok obowiązywania taryfy. Obejmują one 6 pozycji wśród których odrębnie wskazano koszty eksploatacji i utrzymania z uwzględnieniem amortyzacji podatków i opłat (pkt 1) i odrębnie marżę zysku (pkt 6). Rada ma również obowiązek wykazać, że przyjęty w Taryfie wzrost jest nieuzasadniony koniecznością uzyskania niezbędnych przychodów, gdyż tylko taki podlega zakwestionowaniu z racji ochrony interesu odbiorców.
Natomiast jedyny zarzut kasacyjny naruszenia prawa materialnego zasadza się na przyjętym przez stronę założeniu, że z akt sprawy wynika niezbicie, iż we wniosku taryfowym zawyżono marżę zysku, co powoduje nieuzasadniony wzrost cen. Tym samym powtórzyć należy, że ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369).
Z kolei próba zwalczenia poczynionych ustaleń faktycznych, zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji nie może następować przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Należy przy tym podzielić stanowisko WSA w Gliwicach, że uchwała o odmowie zatwierdzenia taryfy powinna zawierać nie tylko uzasadnienie przyjętego przez radę gminy stanowiska ale precyzyjnie wskazywać regulacje prawne, których naruszenie w ocenie rady gminy nastąpiło w trakcie sporządzania taryf. Odmowa zatwierdzenia taryf nie może stanowić działania uznaniowego rady gminy. Skoro ustawodawca określił, jako przesłankę warunkującą podjęcie uchwały w sprawie odmowy zatwierdzenia taryf ich sporządzenie niezgodnie z przepisami, to fakt ten wymaga udowodnienia przez organ stanowiący gminy i wsparcia stosowną analizą obowiązujących w danym zakresie przepisów.
Podsumowując, skoro Sąd pierwszej instancji uznał, czego skarżąca kasacyjnie skutecznie tego nie podważyła, że Rada nie zbadała czy sposób ustalenia marży zysku spowodował nieuzasadniony wzrost cen, niechroniący odbiorców, czy też opłaty wzrosły z innej przyczyny wskazanej przez spółkę (amortyzacja, czynsz dzierżawny i podatek od nieruchomości, koszty zakupu wody). Jak również nie wykazała jednoznacznie, że kwotowy wzrost marży miał wpływ na wzrost opłaty a przedstawione przez spółkę obliczenia wskazujące na jej zmniejszenie jest wadliwe - wniesiona skarga kasacyjna nie mogła odnieść skutku pożądanego przez Radę.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 360 zł obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika spółki A będącego adwokatem orzeczono na podstawie 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust.1 pkt 1 lit.c) w zw. z ust.2 lit.a) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).