Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z 7 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Go 775/12, oddalił skargę C. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z [...] sierpnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie wartości celnej towaru, kwoty cła oraz podatku od towarów i usług.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Działająca z upoważnienia skarżącego A. z W. Oddział T. Ś. w dniu [...] maja 2007 r. złożyła zgłoszenie celne nr [...], wnosząc o objęcie procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu towaru pochodzącego z Chin w postaci obuwia damskiego typu sportowego w ilości 9.600 par oraz obuwia męskiego typu sportowego w ilości 4.716 par. Do powyższego zgłoszenia celnego dołączono niezbędne dokumenty, tym samym towar z mocy prawa objęty został wnioskowaną procedurą. Po zwolnieniu towaru organ celny dokonał z urzędu kontroli zgłoszenia celnego. W toku czynności kontrolnych załączona do zgłoszenia celnego faktura z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr 8/07, wystawiona przez firmę S. K. K. z B., Niemcy, została przesłana do weryfikacji, która to weryfikacja wykazała, że przedmiotowa faktura została wystawiona w sposób niezgodny z prawem a jej wystawca został na tę okoliczność przesłuchany przez niemieckie organy administracyjne.
Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G. (dalej: organ I instancji) określił skarżącemu wartość celną towaru, kwotę oraz kwotę podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przytoczył treść przepisów, na podstawie których wydał decyzję oraz wskazał w jaki sposób dokonał obliczeń wysokości należnych kwot.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w R., po rozpoznaniu odwołania C. O., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji zasadnie uznał za wątpliwe, że zadeklarowana wartość celna stanowi cenę faktycznie należną lub zapłaconą za importowany towar, bowiem wartość analizowanych towarów znacznie odbiegała od cen jednostkowych towarów importowanych z tego samego kraju.
Dyrektor Izby Celnej w R. stwierdził, że jako materiał porównawczy przyjęto ceny uwidocznione w zgłoszeniu celnym z dnia [...] maja 2007 r., nr [...], dotyczącego 3600 par za cenę 0,66 USD/za parę, dla obuwia męskiego sportowego, natomiast dla obuwia damskiego typu sportowego nie znaleziono materiału porównawczego spełniającego kryteria umożliwiającego przyjęcie jego za materiał porównawczy. Natomiast wartość celną towaru ustalono na podstawie metody zastępczej, tj. metody wartości transakcyjnej towarów podobnych, o której mowa w art. 30 ust. 2 lit. b/ rozporządzenia Rady (EWG) numer 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, (Dz. Urz. WE L. 302 z 19.10,1992 r. ze zm., dalej: WKC). Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji ustalając materiał porównawczy zasadnie kierował się takimi względami, jak: podobny rodzaj towaru (objęty tym samym kodem CN), podobna ilość i renoma ("niemarkowy" towar wschodnioazjatycki), bardzo zbliżony przedział czasowy (90 dni od dnia przywozu), ten sam kierunek handlu, takie same warunki dostawy, podobna ilość towaru objęta całym zgłoszeniem celnym, jak i podobna ilość tego rodzaju w zgłoszeniu.
Organ dokonał analizy zgromadzonego materiału porównawczego w celu ustalenia, czy importowany towar został wytworzony przez tę samą osobę. Towar został zakupiony w niemieckiej firmie S., która zgodnie z wynikami śledztwa nie dokonywała rzeczywistych transakcji handlowych a jej rola polegała na wystawianiu faktur w celu zaniżania wartości importowanego towaru. Wobec powyższego, do ustalenia wartości organ przyjął materiał porównawczy towarów wytworzonych (eksportowanych) przez inną osobę.
Przedmiotem zgłoszenia celnego było obuwie męskie, sportowe, odprawione na warunkach CIF Hamburg. Towar ten nie był wadliwy, gdyż treść faktury, kontraktu, jak i innych załączonych dokumentów oraz wynik rewizji takiej informacji nie zawierają. Zatem, w ocenie Dyrektora Izby Celnej w R., organ celny ustalił wartość metodą wartości celnej towarów podobnych, a nie metodą towarów identycznych. W tym wypadku brak próby towaru nie stanowił przeszkody w ustaleniu wartości tą metodą. Po wprowadzeniu kryteriów takich, jak: kraj pochodzenia, warunki dostaw, kod CN uzyskano materiał porównawczy uwzględniający wszystkie elementy, o których mowa w art. 142 ust. 1 pkt d/ rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE.L1993.253.1; dalej: RWKC).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę C. O., wskazując, że przyjęcie zgłoszenia i zwolnienie towaru nie jest równoznaczne z uznaniem zgłoszenia celnego za prawidłowe. Zgodnie z art. 78 ust. 2 WKC organy celne, w celu upewnienia się, że dane zawarte w zgłoszeniu celnym są prawidłowe, mogą kontrolować dokumenty, dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych towarów. W postępowaniu weryfikacyjnym może być badana nie tylko autentyczność formalna dokumentu (tzn. czy nie został sfałszowany), ale także autentyczność materialna, np. niewłaściwa cena towarów, ujawnienie dokumentów niepotwierdzających pochodzenia towarów, etc. Z tych też przyczyn organowi celnemu przysługuje uprawnienie do badania wiarygodności dokumentów przedkładanych przez stronę zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym.
Działania podjęte w ramach postępowania określonego w art. 78 WKC, obejmują również udzielanie sobie wzajemnie przez właściwe organy celne państw pomocy w zakresie sprawdzenia autentyczności świadectw przywozowych oraz informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów.
W rozpoznawanej sprawie eksporterem towaru pochodzącego z Chin był prowadzący w Niemczech firmę S. K. K., który wystawił fakturę nr [...] załączoną do kontrolowanego zgłoszenia celnego. Skarżący przedłożył dokumenty transakcyjne od kontrahenta niemieckiego. Polskie organy celne nie miały podstaw do wystąpienia do władz chińskich o dokonanie weryfikacji. Dokumenty wystawione w Niemczech nie mogły być weryfikowane przez władze Chin. Sąd I instancji wskazał, że w przeprowadzonym przez organy niemieckie śledztwie dokonano ustaleń, które wskazywały jednoznacznie, że dokumenty wystawione przez firmę K. K. były dokumentami nieautentycznymi materialnie, pomimo że były autentyczne formalnie. Dokumenty weryfikacyjne były wystawione przez K. K., jednak nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji - były "przepisywane" na zlecenie innej osoby, a firma K. K. miała jedynie za zadanie przepisywać faktury, które otrzymywał od tej osoby (zleceniodawcy), natomiast K. K. przyznał, że nigdy nie wiedział co było sprzedawane i przewożone, wskazał również, że za napisanie faktury otrzymywał 600 euro.
W związku z powyższymi ustaleniami podstawą odstąpienia w niniejszej sprawie od ustalenia wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem
Sygn. akt I GSK 426/13 metody wartości transakcyjnej o jakiej mowa w art. 29 WKC, jest art. 181 a ust. 1 RWKC. Zgodnie z tym przepisem organy celne nie muszą stosować metody wartości transakcyjnej, jeżeli po wyczerpaniu procedury określonej w art. 181 a ust. 2 RWKC mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC.
Tym samym jako niezasadny uznał Sąd I instancji zarzut naruszenie art. 181a ust.1 RKWC poprzez bezpodstawne uznanie, że wskazana w fakturze importowej wartość celna towaru nie może być uznana za cenę transakcyjną, tj. całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, podczas gdy nie przeprowadzono żadnego dowodu potwierdzającego wątpliwości organu celnego i nie udowodniono, że strona zapłaciła lub ma zapłacić za importowany towar kwotę wyższą niż to wynika z faktury.
W ocenie Sądu I instancji otrzymane od niemieckich organów dokumenty w pełni uzasadniały przyjęcie przez organy celne, że cena za towar wskazana w fakturze nr [...] przedłożonej do zgłoszenia celnego, nie jest autentyczna. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w ocenie Sądu, w pełni uzasadniał odstąpienie, na mocy art. 181 a RWKC, od przyjęcia wartości celnej importowanego towaru na poziomie ceny wynikającej z zakwestionowanej faktury. Wskazano, że w sprawie jako materiał porównawczy organ celny wykorzystał zgłoszenie z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] dotyczącego 4.980 par obuwia męskiego co do którego nie prowadzono postępowania weryfikacyjnego.
Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że materiał dowodowy został zgromadzony zgodnie z przepisami prawa, a w uzasadnieniu wydanych decyzji w sposób wyczerpujący organy wskazały dlaczego i na jakiej podstawie dokonały obliczenia należnych kwot, zaś strona w należyty sposób była informowana 0 możliwości czynnego udziału w postępowaniu.
Skargę kasacyjną złożył C. O., wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi
I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił naruszenie:
- 1) naruszenie prawa materialnego, tj.: przez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przepisu art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), w
Sygn. akt I GSK 426/13 związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a) i art. 3 § 2 p.p.s.a., które pozostają w związku z art. 151 pozostającym w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 29 ust. 1 lit. a/ do 61 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz art. 141 i art. 147 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, bowiem Sąd wadliwie wykonał swój obowiązek dotyczący kontroli decyzji administracyjnej pod względem jej zgodności z prawem, zaś wadliwość ta polegała na oddaleniu skargi, podczas gdy w istocie Sąd powinien był uchylić skarżoną decyzję. Wadliwość ta polegała na uznaniu przez Sąd, że wskazana na fakturze importowej wartość celna towaru nie może być uznana za ceną transakcyjną, tj. całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną, podczas gdy nie został przeprowadzony przez organ celny żaden dowód potwierdzający wątpliwości organu celnego i nie udowodniono, że strona zapłaciła za towar kwotę większą niż to wynika z faktury zakupu.
Powyższe naruszenia prawa spowodowały, że Sąd dopuścił się niewłaściwego i nieprawidłowego zastosowania wskazanych powyżej przepisów prawa materialnego oraz nieprawidłowo dokonał oceny zgromadzonych dowodów, zaś naruszenia te miały wpływ na wynik sprawy.
2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a w związku z art. 1 § 2 p.u.s.a., art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a oraz art. 151 pozostającym w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a., bowiem Sąd wadliwie wykonał swój ustrojowy obowiązek kontroli decyzji administracyjnej pod względem jej zgodności z prawem przez to, że naruszył art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej O.p.) w związku z art. art. 142 ust 1 lit. d) i art. 151 ust 1 RWKC, bowiem Sąd uznał za dostatecznie udowodnione okoliczności, że wzięty pod uwagę do porównania jako podobny towar i stanowiący bazę dla dokonania zmiany wartości celnej towar, ma to samo przeznaczenie, cechy ogólne, markę, renomę, może stanowić towar handlowo zamienny, był sprzedawany na tym samym poziomie handlu, jak towar będący przedmiotem weryfikowanego zgłoszenia, podczas gdy w tym zakresie nie przeprowadzono żadnego dowodu. W kontekście powyższego Sąd nieuprawnienie uznał, iż pomimo braku prób towaru przyjęty przez organ celny jako
Sygn. akt I GSK 426/13 materiał porównawczy towar spełnia wszystkich kryteriów określonych w powyższych przepisach.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację wniesionych zarzutów.
Dyrektor Izby Celnej w R. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego według norm przepisanych, jednocześnie Dyrektor podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.
Nie są trafne wszystkie zarzuty podniesione w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w G.nie naruszył żadnych przepisów postępowania. Według art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Natomiast zgodnie z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalając skargę na decyzję ostateczną wykonał wskazaną kontrolę w sposób prawidłowy. Zastosowanie środka przewidzianego w ustawie - art. 151 p.p.s.a. oznaczało, że Sąd I instancji nie stwierdził naruszeń prawa, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., w tym innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zarzucając Sądowi I instancji naruszenie 191 O.p. kasator kwestionuje prawidłowość postępowania dowodowego prowadzonego przez organy administracji publicznej. Przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów kasator upatruje w wadliwym ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ administracji publicznej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych, powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń.
Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organy administracji publicznej nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów. Kwestią sporną w tej sprawie była wartość celna importowanych towarów w postaci obuwia męskiego sportowego, których stan nie budzi wątpliwości.
W związku z powyższym należy wskazać, że według art. 30 ust. 1 i 2 pkt b WKC, jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 29 (wartość transakcyjna), ustala się ją, stosując w kolejności lit. a/, b/, c/ i d/ ustępu 2. Wartością celną ustalaną na podstawie niniejszego artykułu jest wartość transakcyjna podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna. Definicja legalna towarów podobnych znajduje się w art. 142 ust. 1 lit. d/ RWKC: "towary podobne" oznaczają towary wyprodukowane w tym samym kraju, które nie będąc podobnymi pod każdym względem, posiadają podobne cechy i podobny skład materiałowy, co pozwala im pełnić te same funkcje i być towarami handlowo zamiennymi; jakość towarów, ich renoma i posiadanie znaku handlowego zaliczają się do czynników, które należy uwzględniać przy ustalaniu, czy towary są podobne.
Natomiast według art. 151 ust. 1 RWKC, w celu stosowania art. 30 ust. 2 lit. b/ Kodeksu (wartość transakcyjna towarów podobnych) wartość celna ustalana jest w odniesieniu do wartości transakcyjnej towarów podobnych, sprzedawanych na tym samym poziomie handlu i w zasadzie w takich samych ilościach co towary, dla których określana jest wartość celna. W przypadku gdy nie stwierdzono tego rodzaju sprzedaży, przyjmuje się wartość transakcyjną towarów
Sygn. akt I GSK 426/13 podobnych, sprzedawanych na innym poziomie handlu i/lub w innych ilościach, skorygowaną o różnice wynikające z poziomu handlu i/lub ilością, pod warunkiem, że tego rodzaju korekta może być dokonana na podstawie przedłożonych dowodów, jednoznacznie potwierdzających zasadność i prawidłowość korekty, niezależnie od tego, czy taka korekta prowadzi do zwiększenia, czy też zmniejszenia wartości.
Organy celne uwzględniając powyższe regulacje dokonały prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy. Ustalono, że cena jednostkowa importowanego obuwia męskiego typu sportowego 0,30 USD ża parę wynikająca z faktury z [...] kwietnia 2007 r. wystawionej przez K. K. nie była ceną faktycznie zapłaconą. Ustalenia tego dokonano na podstawie informacji uzyskanej od niemieckich organów administracji celnej. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy - Prawo celne, organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Taki dowód jest dowodem z dokumentu w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. sporządzonym w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej innego państwa członkowskiego.
Organy wyjaśniły z jakich przyczyn przedmiotowy dowód stanowił podstawę do dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Stanowisko to w pełni zaaprobował Sąd I instancji, wyjaśniając, dlaczego dokumenty otrzymane od niemieckich organów celnych uzasadniały przyjęcie, że cena za towar wskazana w fakturze przedłożonej do zgłoszenia celnego nie jest autentyczna. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni argumentację Sądu I instancji podziela. Jak trafnie zwrócił uwagę WSA, organ celny ustalając materiał porównawczy w celu określenia wartości celnej towaru, uwzględnił podobny rodzaj towaru (objęty tym samym kodem CN), podobną ilość i renomę; bardzo zbliżony przedział czasowy (90 dni od dnia przywozu), a także takie okoliczności, jak: ten sam kierunek handlu, takie same warunki dostawy, podobna ilość towaru objęta całym zgłoszeniem celnym i podobna ilość tego rodzaju towaru w zgłoszeniu celnym. Organ przyjął przy tym najniższą z tak ustalonych cen towaru.
Takie okoliczności uwzględnione przy ustalaniu ceny towaru uprawniały do stwierdzenia, że organy skorzystały w istocie rzeczy z metody wartości transakcyjnej towarów podobnych. Przy uwzględnieniu treści art. 142 ust. 1 lit. d/ RWKC, w rozumieniu tego przepisu przedstawionym przez Sąd I instancji, stanowisko to należało w pełni uznać za trafne. Prawidłowo też zastosowano art. 151 ust. 1 RWKC. Zatem nie są trafne zarzuty dotyczące naruszenia powyższych norm prawnych.
Powyższe oznacza, że nie są także uzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Poza tym, co już wyżej wskazano, dodać należy, że według art. 181 a ust. 1 i 2 RWKC, jeżeli zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 2 organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Kodeksu, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Jeżeli organy celne mają wątpliwości określone w ust. 1, mogą zażądać, zgodnie z art. 178 ust. 4, przedstawienia uzupełniających informacji. Jeżeli wątpliwości te pozostają, organy celne przed podjęciem ostatecznej decyzji powiadamiają daną osobę na piśmie, o ile się o to zwróciła, o powodach tych wątpliwości i zapewnią jej odpowiednią możliwość udzielenia odpowiedzi. Ostateczna decyzja wraz uzasadnieniem przekazywana jest zainteresowanemu na piśmie.
Z tej regulacji prawnej wynika, że organy administracji celnej nie są związane wartością transakcyjną towaru deklarowaną przez podmiot dokonujący jego importu, mogą ją odrzucić, gdy z uzasadnionych przyczyn zakwestionują wiarygodność i dokładność informacji składanych przez stronę. Występujący w tym przepisie zwrot "uzasadnione wątpliwości" nie został bliżej zdefiniowany przez prawodawcę, jest to zatem zwrot niedookreślony, któremu właściwe znaczenie, w każdej konkretnej sprawie, nadaje organ celny na gruncie występującego w takiej sprawie stanu faktycznego. Nie ma bowiem jednego, jednolitego "wzoru" wymagań dotyczących zgłoszenia celnego. Stosownie do okoliczności każdego indywidualnego przypadku zgłaszający powinien przedstawić i ujawnić wszystkie dokumenty i informacje odnoszące się do importowanego towaru, niezbędne do przeprowadzenia procedury celnej, w tym do prawidłowego ustalenia jego wartości celnej.
Według art. 178 ust. 4 RWKC, złożenie w urzędzie celnym deklaracji wartości (celnej) traktowane jest jako przyjęcie odpowiedzialności przez osobę ją składającą, w odniesieniu do: prawidłowości i kompletności danych podanych w deklaracji, autentyczności dokumentów przedstawionych na poparcie tych danych oraz dostarczenia każdej dodatkowej informacji lub dokumentu potrzebnego dla ustalenia wartości celnej towarów. Organy administracji celnej w omawianym trybie są uprawnione do tego, aby żądać przedstawienia uzupełniających informacji od osoby, która deklarację wartości złożyła.
Z mocy art. 78 ust. 1 i 2 WKC, po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia. Po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić dj3 kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej. osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania.
Ustalenie na podstawie tych przepisów, że importowane towary były droższe, niż to zadeklarowała strona, może być uznane za uzasadnioną przyczynę do zakwestionowania wartości celnej towarów. Ustalenie to, z uwagi na różnicę tych wartości, w oczywisty sposób budzi wątpliwości, co do wiarygodności informacji składanych przez importera towarów. Stanowisko takie mieści się w granicach wynikających art. 181 a ust.1 RWKC i dlatego słusznie uznał Sąd I instancji, że organy celne nie naruszyły w tym zakresie prawa.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw, podlegającą oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt p.p.s.a.