Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 2 grudnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2028/11, oddalił skargę E. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej, z następującym uzasadnieniem.
Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nałożył na spółkę E. Sp. z o.o. z siedzibą w W., ul. D. karę pieniężną w łącznej wysokości 9000 zł, w związku z niewywiązaniem się po trzykrotnym upomnieniu z obowiązku dokonania zgłoszeń INTRASTAT w przywozie za okresy sprawozdawcze maj, czerwiec i lipiec 2008 r. Decyzja ta stała się prawomocna. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w W. sprostował oczywistą omyłkę w wymienionej decyzji, polegającą na niepełnym określeniu strony – tj. zamiast "Euro Invest Poland Sp. z o.o." podano "Euro Invest Sp. z o.o.".
Pismem z dnia 10 sierpnia 2010 r. Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2009 r. wskazując, że decyzja wydana została bez podstawy prawnej – art. 247 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (j.t.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60, dalej: Ordynacja podatkowa) oraz że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa – art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej).
W ocenie Spółki decyzja nakładająca karę pieniężną wydana została bez uprzedniego trzykrotnego upominania Spółki o konieczności dokonania zgłoszeń INTRASTAT, co stanowi naruszenie art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622; dalej: Prawo celne).
Spółka wskazała, że zarówno upomnienia jak i ww. decyzja kierowane były do "E. Sp. z o.o. z siedzibą w W., ul. D." a nie do "E. Poland Sp. z o.o. z siedzibą w W., ul. D.". Podniosła, że jej zdaniem organ celny nie miał podstaw do uznania pierwszego upomnienia wysłanego do E. Sp. z o.o. za doręczone, zgodnie z art. 150 Ordynacji podatkowej.
Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w W. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. Organ nie podzielił stanowiska Spółki i stwierdził, że podstawą prawną decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. jest art. 101 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 Prawa celnego. Odnosząc się do kwestii doręczenia upomnień stwierdził, że zostały one doręczone w sposób prawidłowy stronie (pozostawienie w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia po podwójnym awizowaniu).
Po rozpatrzeniu odwołania Spółki Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. Organ wskazał, że podnoszona przez Spółkę kwestia prawidłowości doręczenia upomnień nie podlega rozpoznaniu w nadzwyczajnym trybie wzruszenia decyzji ostatecznej. Kwestię tę Spółka mogła podnieść w trybie zwykłym.
Oddalając skargę Spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej.
W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszeń prawa skutkujących obowiązkiem stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2009 r., w związku z niewywiązaniem się po trzykrotnym upomnieniu z obowiązku dokonania zgłoszeń INTRAST w przywozie za okresy sprawozdawcze za maj, czerwiec i lipiec 2008 r.
Decyzja ostateczna została wydana na podstawie art. 100 ust. 1 oraz art. 101 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego. W ocenie Sądu organ prawidłowo zastosował ww. przepisy i po trzykrotnym upomnieniu wydał decyzję nakładającą na Spółkę karę pieniężną.
Odnosząc się do kwestii nieprawidłowego doręczenia zastępczego pierwszego upomnienia (naruszenia art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej) jak i pozostałych upomnień oraz decyzji, a także nieprawidłowego oznaczenia Spółki, Sąd podzielił pogląd organu, że kwestie te mogły być podnoszone w trybie zwykłym, a Spółka nie skorzystała z tej możliwości i nie wniosła odwołania od decyzji i tym samym decyzja ta stała się prawomocna. Przedmiotowe upomnienia jak również decyzja ostateczna kierowane były do "E. Sp. z o.o. NIP [...] z siedzibą w W., ul. D." a nie do "E. Poland Sp. z o.o. z siedzibą w W., ul. D.". Jednakże pomimo błędu w nazwie Spółki, upomnienia i decyzja zostały odebrane przez uprawionego pracownika Spółki i przez jej prezesa. Widząc błędnie zaadresowane pisma Spółka mogła odmówić ich odbioru wskazując właśnie na ten fakt.
Sąd wskazał, że podnoszenie tej w kwestii w postępowaniu nieważnościowym jest niedopuszczalne ponieważ nie mieści się ono w zamkniętym katalogu przesłanek do stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 247 Ordynacji podatkowej.
Podanie niepełnej nazwy spółki nie powoduje, że decyzja została wydana z "rażącym" naruszeniem prawa, które obligowałoby organ rozpoznający sprawę do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Niepełna nazwa Spółki nie uprawnia stwierdzenia, że decyzja została błędnie skierowana do podmiotu który nie jest jej adresatem.
Zdaniem Sądu nie można uznać za zasadne zarzutów Spółki, że upomnienia i decyzja ostateczna były kierowane do innego podmiotu, tym bardziej, że organ postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. sprostował oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] września 2009 r. poprzez podanie pełnej nazwy Spółki.
W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że w sposób nieprawidłowy obciążono Spółkę karą pieniężną za brak doręczenia zgłoszenia INTRASTAT za maj, bowiem przekroczenie progu przywozów w danym miesiącu rodzi obowiązek zgłoszenia INTRASTAT już za ten miesiąc – w terminie do dnia 10-go miesiąca następującego po tym okresie.
Skargą kasacyjną E. Sp. z o.o. w W. zaskarżyła powyższe orzeczenie w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Powołując się na naruszenie prawa materialnego zarzuciła błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 150, art. 247 § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej, art. 73 ust. 1, art. 100 ust. 1, art. 101 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego. Naruszenie przepisów procesowych w zakresie istotnym i mającym wpływ na wynik sprawy. Chodzi o art. 141 ust. 4, art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.).
W uzasadnieniu podała, że brak stwierdzenia nieważności pozostaje w sprzeczności z powołanymi wyżej przepisami. Skarżąca nie została trzykrotnie pisemnie upomniana i wezwana do złożenia zgłoszenia INTRASTAT. Doręczenie zastępcze nie wywołało skutku, skoro adresat został określony niewłaściwie. Skutki wadliwości są dla strony bardzo dotkliwe.
Naruszenie prawa w ocenie strony skarżącej ma charakter "rażący" ponieważ rozstrzygnięcie sprawy ewidentnie odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. Organ uznał za doręczone stronie skarżącej upomnienie, które zostało wysłane do innego niż Spółka podmiotu, a którego to Spółka odebrać w placówce poczty polskiej nie mogła.
Dyrektor Izby Celnej w W. nie skorzystał z prawa złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.
Treść art. 173 § 1 p.p.s.a. stanowi, że od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia ona wymogi określone w art. 174, art. 175 § 1, art. 176 oraz art. 177 § 1 tej ustawy. Oznacza to, że zaistniały podstawy do merytorycznego jej rozpoznania.
Przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Sąd ten z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania.
Jak wskazano wyżej, skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., zarzucając zarówno naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, jak i naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzutami tymi składający skargę kasacyjną starał się dowieść, że upomnienia i decyzja kierowane były do innego podmiotu, co miało mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z argumentacją strony skarżącej nie sposób jednak się zgodzić.
Przystępując do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, strona skarżąca nietrafnie zarzuciła naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku winno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Omawiana regulacja określa niezbędne elementy konstrukcyjne wyroku, które mają służyć wyjaśnieniu powodów rozstrzygnięcia stronom i umożliwić kontrolę instancyjną.
Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła, że nie zostały wyjaśnione wszystkie podstawy prawne rozstrzygnięcia. Poza powyższym twierdzeniem nie przedstawiła, które podstawy prawne rozstrzygnięcia nie zostały wyjaśnione. Sąd I instancji szczegółowo odniósł się do podstaw prawnych, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia w sprawie. Omówione zostały przesłanki nieważności, które wszczęły postępowanie w niniejszej sprawie. Chodzi o podstawy wymienione w art. 247 § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej. Trafnie przyjęto, że nie doszło do naruszeń prawa skutkujących obowiązkiem stwierdzenia nieważności decyzji. Kara została wymierzona w związku z brakiem wywiązania się z obowiązku dokonania zgłoszeń po trzykrotnym upomnieniu. Decyzja została wydana w oparciu o przepis art. 100 ust. 1 oraz art. 101 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego. Prawidłowo zastosowano wyżej wymienione przepisy i po trzykrotnym upomnieniu wydano decyzję nakładającą karę pieniężną.
Nie można zatem twierdzić, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Trafnie także Sąd I instancji nie dostrzegł rażącego naruszenia prawa, skoro przyjął, że zarówno upomnienia, jak i decyzja kierowane były do właściwego podmiotu. Podstawowym warunkiem przyjęcia tak zwanej "fikcji doręczenia" wynikającej z art. 150 § 1–2 Ordynacji podatkowej jest fakt kierowania przesyłki na prawidłowy adres. W sytuacji gdy z akt sprawy wynika, że pisma doręczone pod ten adres były odbierane po przyjęciu "fikcyjnego doręczenia", to brak jest podstaw do przyjęcia, że doręczenie pierwszego upomnienia nie było skuteczne, nawet w sytuacji gdy w nazwie firmy zabrakło słowa "Poland". Niepełna nazwa nie budziła wątpliwości do kogo pisma są kierowane. Skarżąca mimo tego, odbierała je.
W końcowym zarzucie procesowym wnoszący skargę kasacyjną przytoczył art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 19, ale nie sprecyzowała jakiego aktu prawnego przepisy te dotyczą. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. i nie ma kompetencji do dookreślania za wnoszącego skargę kasacyjną.
Ocena naruszenia prawa materialnego w zakresie art. 247 § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 100 ust. 1 oraz art. 101 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego została już wyżej omówiona. Wskazuje, że nie było podstaw do przyjęcia, iż decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Trafnie przyjęto, że po trzykrotnym upomnieniu należało nałożyć na skarżącą karę pieniężną.
Odnosząc się do kwestii nieprawidłowego doręczenia zastępczego pierwszego upomnienia, a więc naruszenia art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, zarzut skargi kasacyjnej także nie jest uzasadniony. Skarżąca Spółka nie jest konsekwentna w uznawaniu za właściwe doręczenia upomnień, skoro w stosunku do drugiego i trzeciego upomnienia (oznaczonego nazwą firmy i właściwym adresem jej siedziby oraz NIP, z pominięciem jednego członu w trójczłonowej nazwie Spółki), nie miała zastrzeżeń. Natomiast w stosunku do pierwszego upomnienia (tak samo zaadresowanego) podniosła zarzut rażącego naruszenia art. 150 Ordynacji podatkowej. W sytuacji gdy przedmiotowe upomnienia, jak i decyzja kierowane były do Spółki i pomimo błędu w nazwie dwa upomnienia (oprócz pierwszego doręczenia w sposób zastępczy) i decyzja były odbierane przez uprawnionego pracownika, to nie można przyjąć, że niepełna nazwa Spółki mogła upoważnić do kwestionowania skuteczności doręczenia. Konsekwencją powyższego jest brak podstaw do przyjęcia, że upomnienia i decyzja kierowane były do innego podmiotu.
Powyższe oznacza, że skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 204 pkt 1 p.p.s.a.