Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt V SA 1763/03, oddalił skargę "[...]" Spółki z o.o. w Markach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 31 marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w Warszawie uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Warszawie z dnia 5 lutego 2003 r. nr [...] w części dotyczącej nazwy (opisu) towaru objętego pozycją 1 decyzji organu I instancji, uznając że pozycja ta dotyczy towaru o nazwie: "sok pomidorowy – [...]", w pozostałej zaś części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut skarżącej kwestionujący prawidłowość wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie wskazując, że w związku z wynikami kontroli celnej przeprowadzonej u importera oraz wynikami badań laboratoryjnych próbek niezbędne stało się sprawdzenie czy zgłoszenie celne z dnia 5 kwietnia 2002 r. odpowiadało wymogom określonym w art. 64 § 1 i 2 Kodeksu celnego.
Sąd uznał również za chybiony zarzut naruszenia art. 85 § 1 Kodeksu celnego wskazując, że dla właściwej klasyfikacji towaru o nazwie handlowej "[...]" zasadnicze znaczenie ma zawartość suchej masy w produkcie, oraz że zgodnie z Wyjaśnieniami do Taryfy celnej (tom. I s. 190). stanowiącymi załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 830) sok pomidorowy, w którym zawartość suchej masy wynosi 7 % lub więcej objęty jest poz. 2002 taryfy celnej.
Wyniki analizy pobranych próbek przeprowadzonej przez Centralne Laboratorium Celne wykazały, że sprowadzany towar zawierał w swoim składzie od 7,35 % do 7,52 % suchej masy, co zdaniem Sądu I instancji uzasadniało klasyfikację taryfową dokonaną przez organy celne (PCN 2002 90 19 0).
Za chybiony Sąd uznał również zarzut niezastosowania przy pobraniu próbek postanowień Polskiej Normy PN-72/A-75050 wskazując, że próbki pobrane zostały przy udziale zgłaszającego, oraz że z treści sprawozdania z badania próbek, sporządzonego przez Centralne Laboratorium Celne w dniu 18 czerwca 2002 r., wynikają dane pozwalające na ustalenie, że przedmiotem badania był towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym.
Sąd zgodził się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Celnej, że istotnego znaczenia w sprawie nie mają przedłożone przez stronę świadectwa analiz, a także Wiążąca Informacja Taryfowa z dnia 4 maja 2000 r. nr [...] wskazując, że nie można ustalić, czy dokumenty te dotyczą towaru objętego niniejszą sprawą.
Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej, że pobranie próbek winno odbywać się zgodnie z Polską Normą PN-72/A-75050 wskazując, że w świetle art. 19 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 55, poz. 251 ze zm.) stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne, z wyjątkiem, gdy powołane zostały w ustawach lub gdy ministrowie w sprawach należących do zakresu ich działania wprowadzą obowiązek stosowania Polskiej Normy. Obowiązek stosowania powołanej przez skarżącą normy wynikał z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 18 marca 1994 r. (Dz. U. z 1995 r., Nr 40, poz. 152), które zostało uchylone rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 27 czerwca 1997 r. (Dz. U. Nr 87, poz. 535 ze zm.). W tym ostatnim rozporządzeniu nie przewidziano już obowiązku stosowania Polskiej Normy PN-72/A-75050.
Sposób pobierania próbek dla potrzeb postępowania celnego reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 29 października 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania organu celnego przy przeprowadzaniu rewizji celnej, pobieraniu próbek towarów, weryfikacji lub unieważnieniu zgłoszeń celnych oraz zwalnianiu towarów (Dz. U. Nr 92, poz. 1051). Zgodnie z § 7 i § 8 tego rozporządzenia próbki pobiera się w ilości i w sposób określony w przepisach odrębnych, a jeśli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, próbki pobiera się w ilości niezbędnej do przeprowadzenia analizy lub badań.
W sprawie niniejszej próbki do badań laboratoryjnych zostały pobrane przez inspektora celnego w ramach weryfikacji zgłoszenia celnego w trybie art. 70 § 1 pkt 2 Kodeksu celnego. Stosowny protokół i adnotacje w dokumencie SAD zostały sporządzone, a postępowanie takie w ocenie Sądu nie narusza prawa.
"[...]." Spółka z o.o. w Markach zaskarżyła skargą kasacyjną powyższy wyrok w całości wnosząc o jego:
- zmianę i uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 31 marca 2003 r. oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2003 r., ewentualnie
- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Skarżąca wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła:
- naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez uchybienie zasadzie pogłębiania zaufania do organów Państwa, przez akceptowanie i podejmowanie nieobiektywnego, wybiórczego i zupełnie dowolnego stosowania przepisów prawa i zasad prowadzenia postępowania, bez jakiegokolwiek ustosunkowania się do przedstawianych zarzutów,
- rażące naruszenie art. 85 § 1 Kodeksu celnego poprzez uznanie, że organy celne dokonały prawidłowego ustalenia stanu towaru – "[...]" – na dzień przyjęcia zgłoszenia celnego.
Dyrektor Izby celnej w Warszawie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej uznając, że zaskarżony wyrok nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Zasada ta oznacza pełne związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Sąd ten rozpoznając skargę kasacyjną uwzględnia więc tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wymienione w skardze kasacyjnej.
W myśl art. 174 pkt.1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjna można oprzeć na następujących podstawach:
- naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawą skargi kasacyjnej opartej na przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a jest naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ramach tej podstawy kasacyjnej skarżący powinien powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił Sąd I instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2004 r., sygn. GSK 73/04, Monitor Prawniczy 2004/14/632).
Wymagań tych nie spełnia podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 8 k.p.a., gdyż przepis ten nie miał zastosowania w postępowaniu sądowym w związku z tym nie mógł być naruszony przez Sąd I instancji. Ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera odesłania pozwalającego na stosowanie tego przepisu w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Art. 8 k.p.a. nie znajduje również zastosowania w postępowaniu celnym. Zgodnie bowiem z art. 262 Kodeksu celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepis art. 12 oraz przepisy działu IV Ordynacji podatkowej z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej w postępowaniu prowadzonym przez organy celne a nie przez sąd administracyjny nie może więc stanowić zarzutu skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2004 r. GSK 125/04, Orzecznictwo NSA i WSA 3(3) 2004, poz. 47).
Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 85 § 1 Kodeksu celnego poprzez uznanie, że organy celne dokonały prawidłowego ustalenia stanu towaru na dzień przyjęcia zgłoszenia celnego. Wadliwe ustalenie stanu towaru, zdaniem skarżącej, spowodowane było nieprawidłowym pobraniem przez organ celny próbek towaru oraz nieprawidłowym sporządzeniem protokołem pobrania próbek. Przytoczone na uzasadnienie tego zarzutu argumenty wskazują, że zarzut ten nie dotyczy w istocie naruszenia art. 85 § 1 Kodeksu celnego, lecz wadliwego ustalenia stanu faktycznego, na którym Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie.
Przedstawiona w skardze kasacyjnej odmienna ocena dowodów dotyczących pobrania próbek towaru oraz treści sporządzonego na tę okoliczność protokołu i wyprowadzone na tej podstawie przez skarżącą własne wnioski, co do stanu faktycznego sprawy, bez wskazania przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, których naruszenie stanowi uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy nie stanowi jednak usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 pkt 2 i art. 176 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 2004 r., GSK 59/04, Orzecznictwo NSA i WSA 1(1) 2004, poz. 10).
Powyższego zarzutu nie uzasadnia również powołany przez skarżącą argument zakupienia towarów u kontrahenta greckiego, legitymującego się certyfikatem jakości ISO 9002, gdyż objęty sporem towar został zakupiony przez skarżącą u kontrahenta włoskiego – [...].
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną uznając, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.