Uzasadnienie
1.1.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 listopada 2018 roku V SA/Wa 685/18 oddalił skargę A. S.-L. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z [...] lutego 2018 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego.
1.2.W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że skarżąca składała w
Biurze Powiatowym ARiMR w Płońsku wnioski o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych (PROW 2007 - 2013) z tytułu realizacji pakietu 4 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, w wariancie 4.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków.
W dniu [...] maja 2012 r. Strona złożyła wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych na 2012 r. i otrzymała płatność na mocy decyzji Kierownika ARiMR z [...] listopada 2012 r. w wysokości 45.492 zł do powierzchni 35,41 ha.
Decyzją z [...] listopada 2013 r. Kierownik ARiMR przyznał Skarżącej płatność rolnośrodowiskową na 2013 rok w wysokości 45.492 zł do powierzchni 35,41 ha.
W dniu [...] maja 2014 r. Strona złożyła wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych na 2014 r. do powierzchni 134,37 ha powierzchni użytków rolnych i na mocy decyzji Kierownika ARiMR z [...] października 2014 r. otrzymała płatność rolnośrodowiskową w wysokości 165.244 zł.
Po rozpoznaniu wniosku o przyznanie płatności za 2015 r. organ I instancji decyzją z [...] kwietnia 2016 r. przyznał płatność w wysokości 161.244 zł do powierzchni 134,37 ha.
W dniu [...] maja 2016 r. Strona złożyła wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych na 2016 rok. Zadeklarowała w nim do płatności powierzchnię 98,96 ha. Z ustaleń dokonanych w toku postępowania w sprawie przyznania płatności za rok 2016 Kierownik ARiMR stwierdził w trakcie kontroli administracyjnej przeprowadzonej w gospodarstwie Strony w dniach od [...] lutego 2017 r do [...] marca 2017 r. nieprawidłowości dotyczące wielkości powierzchni, na której Strona powinna realizować zobowiązanie rolnośrodowiskowe oraz brak przestrzegania innych wymogów określonych dla poszczególnych pakietów lub ich wariantów w załączniku Nr 3 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Łączna powierzchnia gruntów rolnych wykluczonych z płatności rolnośrodowiskowej wynikająca z nieprawidłowości stwierdzonych w kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu wyniosła 0,76 ha. Nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymogów określonych dla deklarowanych wariantów, wskazanych w załączniku nr 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.), dalej "rozporządzenie z 13 marca 2013 r." dotyczyły:
- - pozostawienia nieskoszonej niewłaściwej części działki rolnej, w szczególności innej niż zaznaczona na materiale graficznym - 5 % zmniejszenia w części dotyczącej działki rolnej w stosunku do której stwierdzono uchybienie (GG1, HH1, AM1),
- - pozostawienie większej niż 10%, lecz mniejszej niż 50% nieskoszonej powierzchni działki rolnej, a w przypadku występowania wodniczki - większej niż 50%, lecz mniejszej niż 80% nieskoszonej powierzchni działki rolnej - 30 % zmniejszenia w części dotyczącej działki rolnej, w stosunku do której stwierdzono uchybienie (AB1, AF1, AL1, AM1, EE1, GG1, HH1, O1, R1, U1, W1),
- - pozostawienie mniejszej niż 5% nieskoszonej powierzchni działki rolnej, a w przypadku występowania wodniczki - mniejszej niż 30% nieskoszonej powierzchni działki rolnej - 10 % zmniejszenia w części dotyczącej działki rolnej, w stosunku do której stwierdzono uchybienie (AN1).
Zgodnie z załącznikiem nr 3 punkt IV.2.4a do rozporządzenia z 13 marca 2013 r., wymogiem dodatkowym dla pakietu 4 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000 w przypadku kośnego ich użytkowania jest pozostawienie 5-10% powierzchni działki rolnej nieskoszonej, a w przypadku występowania wodniczki Acrocephalus paludicola - 30-50%, przy czym w dwóch kolejnych latach należy pozostawić inne części tej działki nieskoszone. Na podstawie § 25 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 13 marca 2013 r. rolnik zaznacza na materiale graficznym powierzchnię działki rolnej, która ma pozostać nieskoszona w danym roku, w przypadku realizacji pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 3 (Ekstensywne trwałe użytki zielone), 4 lub 5.
W związku z powyższymi ustaleniami Kierownik ARiMR decyzją z [...] lipca 2017 r. przyznał Stronie płatność w wysokości 103.628,40 zł do powierzchni 98,20 ha.
Mając na uwadze stwierdzone w 2016 roku nieprawidłowości w realizacji programu rolnośrodowiskowego organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków finansowych przyznanych na podstawie decyzji z [...] października 2014 r. w związku z wnioskiem Strony o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych na 2014 r. oraz decyzji z [...] kwietnia 2016 r. w związku z wnioskiem Strony o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych na 2015 r., tj. za 3 i za 4 rok realizacji programu. W dniu [...] grudnia 2017 r. wydał decyzję o ustaleniu Stronie kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego w wysokości 31.765,56 zł.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor ARiMR decyzją z [...] lutego 2018 r. uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji i ustalił Stronie kwotę nienależnie pobranych płatności w wysokości 30.796,55 zł.
Organ odwoławczy stwierdził, że z analizy dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, iż organ I instancji dokonując wyliczenia kwoty nienależnie pobranych płatności za lata 2014-2015 wynikającej ze stwierdzonego zmniejszenia powierzchni użytków rolnych kwalifikujących się do uzyskania płatności rolnośrodowiskowej, dokonał nieprawidłowego określenia wysokości przedmiotowej kwoty w oparciu o § 39 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r. w brzmieniu wprowadzonym Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2014 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Miejskich na lata 2007-2013. Organ odwoławczy stwierdził również, że Kierownik ARiMR wyliczając na podstawie art. 35 ust. 2-4 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. obowiązek zwrotu wynikający ze stwierdzonych uchybień w realizacji programu obciążył Stronę obowiązkiem zwrotu do powierzchni działek rolnych AF1, AL1, AM1, R1, U1, W1 wykraczającej poza powierzchnię, na której stwierdzono uchybienia.
- 1.3. Wyrokiem z dnia 21 listopada 2018 roku WSA w Warszawie oddalił skargę A. S.-L. na powyższą decyzję.
Sąd podkreślił, że w przedmiotowym postępowaniu ocenia decyzję ustalającą
Skarżącej kwotę nienależnie pobranych w latach 2014 – 2015 płatności z tytułu realizacji w latach 2012 – 2016 programu rolnośrodowiskowego. Wyjaśnił, że w latach 2012-2013 strona otrzymała płatności do powierzchni 35,41 ha w kwocie 45.492 zł za każdy rok realizacji programu. We wniosku o przyznanie płatności za 2014 r. Strona zawnioskowała o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych do powierzchni 134,37 ha. Podstawę prawną powiększenia powierzchni zobowiązania rolnośrodowiskowego stanowił § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r. w myśl którego zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji, chyba że przepisy rozporządzenia dopuszczają dokonanie takiej zmiany, w szczególności gdy zmiana ta polega na jednorazowym zwiększeniu w drugim lub trzecim roku realizacji tego zobowiązania obszaru gruntów, na których to zobowiązanie jest realizowane w zakresie pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4. W związku z powyższym zobowiązanie do realizacji programu w ramach Wariantu 4.1 na 2014 r. zostało ustalone na poziomie 134,37 ha powierzchni użytków rolnych.
We wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej za 2015 r. Strona również zadeklarowała realizację zobowiązania na powierzchni 134,37 ha i do takiej powierzchni organ I instancji przyznał płatność. Postępowanie w celu ustalenia nienależnie pobranych płatności za 3 i 4 rok realizacji programu rolnośrodowiskowego zostało wszczęte w związku z ustaleniami przeprowadzonymi przez organy administracji w toku rozpoznawania wniosku o płatność za 2016 r. W wyniku kontroli administracyjnej przeprowadzonej w gospodarstwie strony w 2017 r. stwierdzono nieprawidłowości dotyczące wielkości powierzchni, na której strona powinna realizować zobowiązanie rolnośrodowiskowe oraz brak przestrzegania innych wymogów określonych dla poszczególnych pakietów lub ich wariantów w załączniku Nr 3 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Łączna powierzchnia gruntów rolnych wykluczonych z płatności rolnośrodowiskowej wynikająca z nieprawidłowości stwierdzonych w kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu wyniosła 0,76 ha.
W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych w 2017 r. Strona na mocy decyzji z [...] lipca 2017 r. otrzymała płatność na realizację zobowiązania rolnośrodowiskowego za 5 rok realizacji programu w wysokości 103.628,40 zł do powierzchni 98,20 ha. Określając płatność organy administracji uwzględniły również nieprzestrzeganie części wymogów określonych dla poszczególnych pakietów lub ich wariantów w załączniku Nr 3 do rozporządzenia z 13 marca 2013 r. Sąd I instancji podkreślił, że decyzja z [...] lipca 2017 r. była rozstrzygnięciem ostatecznym w sprawie przyznania płatności za 2016 r. Skarżąca nie skorzystała z przysługującego prawa do wniesienia odwołania, tym samym nie zakwestionowała jej słuszności. Ostateczna decyzja wiąże organ, jak również strony, co do prawa, jak i stwierdzonych w niej faktów. Skoro Strona w toku postępowania zakończonego decyzją z [...] lipca 2017 r. nie podważyła ustaleń organu, to w postępowaniu w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności zakończonym zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2018 r. organ zobowiązany był uwzględnić stan faktyczny ustalony w sprawie przyznania płatności za 2016 r. i na jego podstawie wydać decyzję, o której mowa w art. 29 ustawy z 9 maja 2008 r.
W tym stanie rzeczy, uznając zaskarżone rozstrzygnięcie za prawidłowe, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz.U z 2018 r. poz. 1302 ze zm – dalej w skrócie p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.
- 2.1. Od powyższego wyroku strona wniosła skargę kasacyjną domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
- 2.2. Na podstawie art.174 pkt.1 i 2 p.p.s.a. wyrokowi zarzuciła:
- 1) naruszenie prawa materialnego art. 35 ust. 2-4 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20,06.2014 r. str.
- 48) poprzez brak dokonania oceny przesłanek, które powinny podlegać badaniu w procesie ustalania kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych, tj, rozmiaru, zasięgu i trwałości stwierdzonych niezgodności;
- 2) naruszenie przepisu postępowania art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez dokonanie wadliwej kontroli decyzji Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) z dnia [...] lutego 2018 r. (Nr [...]), uchylającej decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR Nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego i orzekającą o wysokości nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych w kwocie 30.796,55 zł, poprzez oddalenie skargi pomimo zarzutów podniesionych w skardze;
- 3) naruszenie przepisu postępowania art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów zawartych w skardze tj. zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a., art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz art. 77 i 80 k.p.a.
- 2.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
3.1.Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
3.2. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie NSA nie stwierdził. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Dokonując oceny skargi kasacyjnej przy zastosowaniu powyższych kryteriów, należy stwierdzić, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny.
Skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.
3.3. Skarżąca w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie art.141 § 4 p.p.s.a i ten zarzut jako najdalej idący należało ocenić w pierwszej kolejności. Wskazany przepis określa wymogi formalne uzasadnienia wyroku. Wadliwość uzasadnienia może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania, gdy uzasadnienie nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 września 2009 r., I OSK 1605/09, z dnia 27 października 2010 r., II GSK 900/09, z dnia 5 listopada 2010 r., II OSK 1713/10, z dnia 30 listopada 2012 r., II FSK 745/11), względnie gdy sąd nie zajmie stanowiska odnośnie prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny i wskazano przepisy których zastosowanie przez organy było prawidłowo i które stanowią podstawę rozstrzygnięcia. Zarzut ten jest tym samym bezpodstawny zważywszy dodatkowo, że jego uzasadnienie ogranicza się do stwierdzenia, że Sąd nie odniósł się do szeregu zarzutów, które w ocenie skarżącego miały istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie wskazuję ani zarzutów do który sąd się nie odniósł, a tym bardzie nie wykazuje wpływu powyższego uchybienia na treść rozstrzygnięcia.
Za bezskuteczny należało uznać zarzut zawarty w pkt. 2 skargi kasacyjnej, ograniczający się jedynie do stwierdzenia, że doszło do oddalenia skargi pomimo zarzutów w niej podniesionych. Zarzut ten nie zawiera żadnego rozwinięcia czy też uzasadniania. Takie sformułowanie powyższego zarzut uzasadnia uznanie go za bezzasadny.
Nieusprawiedliwiony jest także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Skarżący kasacyjnie nie wskazał na postać zarzucanego naruszenia art. 35 ust. 2-4 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20,06.2014 r. str. 48), a więc czy doszło w jego ocenie do błędnej wykładni czy też niewłaściwego zastosowania prawa materialnego.
Wskazał natomiast, że nie dokonano oceny przesłanek, które powinny podlegać badaniu w procesie ustalania kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych tj. rozmiaru, zasięgu i trwałości stwierdzonych niezgodności. Wskazać należy, co trafnie podniósł organ, że waga stwierdzonych uchybień w ramach realizowanego przez A. S.-L. programu rolnośrodowiskowego, ustalona na podstawie kryteriów wskazanych w art. 35 ust. 2-4 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 640/2014 i została określona w decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Płońsku Nr [...] z dnia [...] Iipca 2017 r. w sprawie dotyczącej przyznania płatności rolnośrodowiskowej za rok 2016. Organ przyznał beneficjentowi płatność w wysokości 103 628,40 zł z tytułu realizacji Wariantu 4.1 — Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 98,20 ha. Jak wynika z treści uzasadnienia przedmiotowej decyzji, w toku postępowania wszczętego wnioskiem strony z dnia [...] maja 2016 r. organ I instancji stwierdził, iż strona uchybiła wymogom realizacji programu rolnośrodowiskowego wskazanym w załączniku Nr 3 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361, z późn. zm.) oraz zmniejszyła powierzchnię gruntów rolnych objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym.
Powyższa decyzja jest rozstrzygnięciem ostatecznym w sprawie. W powyższej decyzji kwota zmniejszeń z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości związanych z naruszeniem wymogów programu rolnośrodowiskowego w 2016 r. wyniosła 14,211,60 zł. Zgodnie bowiem z § 2 ust.1 pkt 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi jeśli spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Stosownie zaś do § 4 ust.2 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego wymogi dla poszczególnych pakietów i ich wariantów są określone w załączniku nr 3 do rozporządzenia. -
Natomiast w § 38 ust.2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego wskazuje się, że do zmniejszeń płatności w danym roku stosuje się współczynnik procentowy określony w załączniku nr 7 do rozporządzenia. Właśnie załącznik nr 7 rozporządzenia określa procent zmniejszeń płatności w ramach pakietów lub wariantów w danym roku w którym stwierdzono nieprawidłowości biorąc pod uwagę wagę stwierdzonych nieprawidłowości czyli kryteria wskazane w art. 35 ust. 2-4 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 640/2014. W decyzji dotyczącej ustalenia kwoty (które jest postępowaniem całkowicie odrębnym od postępowania w zakresie przyznania płatności) nie dokonuje się zatem oceny w zakresie rozmiaru, zasięgu i trwałości stwierdzonych niezgodności które już zostały ocenie w innym postępowaniu a tylko ustala istnienie p przesłanek prawnym do zwrotu płatności w określonym stanie faktycznym.
3.4. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. skargę oddalił. O kosztach postępowania 204 pkt.1 P.p.s.a. w zw. z §14 ust.1 pkt.1 lit.a, §2 pkt 5 i §14 ust. 1 pkt.2 lit.b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. (Dz. U z 2015 r. poz. 1804 ze zm).