Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem, objętym skargą kasacyjną, oddalił skargę S. spółki z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] lipca 2011 r. w przedmiocie określenia kwoty długu celnego.
Relacjonując przebieg sprawy Sąd I instancji podał, że skarżąca spółka w dniu 5 maja 2008 r. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu importowany z Rosji towar – siarczan sodu klasyfikując go do kodu taryfy celnej 2530 90 98 00 ze stawką celną erga omnes w wysokości 0%. Naczelnik Urzędu Celnego w Z. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. określił skarżącej spółce niezaksięgowaną kwotę należności celnych wynikającą z długu celnego, przyjmując, że importowany towar powinien zostać zaklasyfikowany do kodu taryfy celnej 2833 11 00 ze stawką erga omnes w wysokości 5,5%. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w B. P. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na treść uwag do działów 25 i 28 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 1987.256.1, dalej: WTC) oraz odpowiednich not wyjaśniających do tych działów i na tej podstawie stwierdził, że produkty otrzymywane za pomocą krystalizacji, oczyszczane za pomocą rekrystalizacji nie mogą być klasyfikowane w dziale 25 Wspólnej Taryfy Celnej.
Według opinii biegłego powołanego przez organ, importowany przez skarżącą siarczan sodu jest surowcem naturalnym spełniającym większość wymagań zamieszczonych w Uwagach ogólnych do działu 25 WTC. Nie spełnia on jednak zastrzeżenia dotyczącego zmiany struktury krystalicznej w czasie suszenia. Organ odwoławczy wskazał, że klasyfikacja importowanego towaru, jakiej dokonał organ I instancji była zgodna z 1 i 6 Ogólną Regułą Interpretacji Nomenklatury Scalonej, postanowieniami Uwagi 1 do działu 25 WTC, podstawą której był fakt, że produkt otrzymywany jest z wykorzystaniem procesu krystalizacji oraz ogrzewania, które powoduje zmianę jego chemicznej i krystalicznej struktury. Organ stwierdził ponadto, że Uwaga 1 do działu 25 WTC nie dzieli krystalizacji na naturalną i sztuczną (wywołaną w procesie technologicznym), a wskazuje, iż produkty otrzymane w wyniku krystalizacji nie są objęte działem 25. Odnosząc się do uwag i twierdzeń zawartych w przedłożonych przez stronę opiniach i innych dokumentach organ odwoławczy uznał, że przedstawione tam uwagi naukowców, z których wynikał brak elementu krystalizacji, dotyczą tylko jednego etap procesu technologicznego, gdy tymczasem w procesie technologicznym pozyskiwania siarczanu sodu należy brać pod uwagę wszystkie jego etapy.
Wobec tego, jeśli już w pierwszym etapie procesu następuje krystalizacja, to produkt taki nie będzie spełniał warunków określonych w Uwadze 1 do działu 25 WTC. Organ powołał się również na wydaną w dniu 22 września 2010 r. przez Dyrektora Izby Celnej w W. Wiążącą Informację Taryfową dla bezwodnego siarczanu sodu wydobywanego z Jeziora Kuczuk, a więc towaru identycznego z towarem będącym przedmiotem postępowania w tej sprawie.
Sąd I instancji oddalając skargę podkreślił, że spór w sprawie dotyczył ustalenia prawidłowego kodu CN importowanego przez spółkę towaru objętego zgłoszeniem celnym. Spółka prezentuje stanowisko, że siarczan sodu należy zaklasyfikować do kodu CN 2530 90 98 00, obejmującego: substancje mineralne, gdzie indziej niewymienione ani niewyłączone. Organy celne przyjęły natomiast, że towar powinien być zaklasyfikowany do kodu CN 2833 11 00 00, obejmującego: siarczany, ałuny, nadtlenosiarczany (nadsiarczany), siarczany sodu i siarczan disodu.
W ocenie Sądu I instancji klasyfikacja taryfowa siarczanu sodu importowanego przez spółkę, jakiej dokonał organ do kodu CN 2833 11 00 00 była prawidłowa, ponieważ Uwagi do Działu 25 i 28 WTC oraz Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, Tom I wskazują, że produkty otrzymywane za pomocą krystalizacji – oczyszczane w drodze rekrystalizacji – nie są klasyfikowane w Dziale 25 WTC. Możliwość takiej klasyfikacji wyklucza wprost Uwaga 1 do Działu 25 WTC, przy czym Sąd podkreślił, że dla prawidłowej klasyfikacji taryfowej powyższego towaru należało się kierować Regułą 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (dalej ORINS), co organy celne trafnie uczyniły.
Zdaniem Sądu I instancji klasyfikację siarczanu sodu dokonaną przez organy celne potwierdził materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu celnym, który został zarówno prawidłowo zebrany, jak i oceniony, zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej: Ordynacja podatkowa), który uzasadniał tezę, że w procesie uzyskiwania tego konkretnego produktu zachodzi krystalizacja (zmieniająca strukturę krystaliczną produktu), o czym świadczą również przedłożone przez spółkę dokumenty prywatne. Twierdzenie spółki, że krystalizacja nie zachodzi było więc błędne nie tylko w świetle opinii biegłego powołanego przez organ lecz i innych dokumentów, w tym opinii przedłożonych przez spółkę w toku postępowania celnego (m.in. prof. M. L. H. G. z Uniwersytetu w Oxfordzie i Bułgarskiej Akademii Nauk).
Sąd podkreślił, że Uwaga 1 do Działu 25 WTC wyjaśnia jednoznacznie, że nie ma podstaw prawnych do odróżnienia krystalizacji naturalnej od sztucznej, bowiem wymienia ona tylko pojęcie "krystalizacji" oraz wnioskowania, iż sztuczna krystalizacja nie jest krystalizacją wymienioną w tej Uwadze. Oznacza to, że siarczan sodu może być klasyfikowany do kodu CN 2530 90 98 00. Sąd I instancji wskazał, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie miał znaczenia fakt, że pomiędzy Federacją Rosyjską, z której pochodzi importowany produkt, a Światową Organizacją Celną istnieje spór co do klasyfikacji siarczanu sodu (odpowiednio do Działu 25 i do Działu 28 WTC), gdyż spór ten pozostaje bez wpływu na interpretację i znaczenie obecnie obowiązujących reguł taryfikacji towaru.
W ocenie Sądu I instancji nie zaistniała potrzeba skierowania pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przedmiocie znaczenia Uwagi 1 do Działu 25 WTC i terminu "krystalizacja" oraz możliwości zaklasyfikowania naturalnego bezwodnego siarczanu sodu (tenardytu) do kodu 2530 90 00 00 WTC.
W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.).
II
Skargą kasacyjną S. spółka z o.o. w G. zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie:
1.art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c), art. 145 § 2 oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez brak stwierdzenia naruszeń prawa i odmowę uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji – oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniami prawa przez organy celne, mogącymi mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy:
2.art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 197, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w wyniku braku dokonania przez organy celne wyczerpujących ustaleń faktycznych a także nieprawidłowego dokonania ustaleń faktycznych skutkującego uznaniem, że sporny naturalny siarczan sodu – tenardyt nie odpowiada charakterystyce produktów klasyfikowanych do pozycji CN 2530, natomiast odpowiada charakterystyce produktu klasyfikowanego do pozycji CN 2833; 3.art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez niewystąpienie przez Sąd I instancji z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, co uniemożliwiło zbadanie w pełnym zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, a w szczególności zgodności decyzji z prawem wspólnotowym;
4.art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 948/2009 zmieniającego załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 (WTC), poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie ORINS oraz Uwagi 1 do Działu 25 WTC, skutkujące przyjęciem, że naturalny siarczan sodu – tenardyt podlega zaliczeniu do pozycji CN 2833 a nie CN 2530, choć zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności opinie przedstawiane przez skarżącą oraz podnoszone przez skarżącą argumenty podważają trafność klasyfikacji dokonanej przez organy celne.
Podnosząc te zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
III
Na rozprawie w dniu 4 czerwca 2013 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej w B. P. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.
IV
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, że z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, iż postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wywołane wniesioną skargą kasacyjną, nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji sformułowane bowiem zostały zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie zarzut naruszenia art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 948/2009 polegający na wadliwej wykładni i zastosowaniu ORINS oraz uwagi 1 do działu 25 WTC, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, a mianowicie zarzuty naruszenia: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c), art. 145 § 2 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 1 p.u.s.a i 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., art. 122, art. 187 §, art. 190, art. 197 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 134 § 1 p.p.s.a.
Ze sposobu, w jaki skonstruowane i uzasadnione zostały zarzuty skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpoznawanej sprawie dotyczy kwestii oceny prawidłowości przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli wykładni i zastosowania przez organ administracji przepisów określających prawne wymogi ustalania faktów, ich kwalifikacji prawnej oraz ustalania ich konsekwencji prawnych, w postępowaniu prowadzonym w sprawie określenia kodu CN importowanego przez skarżącą spółkę towaru, tj. siarczanu sodu występującego w postaci tenardytu. Strona skarżąca kasacyjnie zgłaszając do procedury dopuszczenia do obrotu importowany z Rosji siarczan sodu zaklasyfikowała go bowiem do kodu CN 2530 90 98 00 – tj. "substancje mineralne, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone – pozostałe" – zaś organ celny, uznając dane zawarte w zgłoszeniu celnym za nieprawidłowe uznał, iż towar ten prawidłowo powinien być jednak zaklasyfikowany (zadeklarowany przez stronę) do kodu CN 2833 11 00 00 obejmującego "siarczany; ałuny; nadtlenosiarczany (nadsiarczany)" – "siarczan disodu".
Istota sporu prawnego w rozpoznawanej sprawie wiąże się więc z zagadnieniem odnoszącym się do prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji stwierdził, że przeprowadzona przez organ celny weryfikacja zgłoszenia celnego w zakresie odnoszącym się do klasyfikacji taryfowej spornego towaru, tj. siarczanu sodu, nastąpiła bez naruszenia prawa, co w konsekwencji skutkowało oceną, że organ celny zasadnie zaklasyfikował wymieniony towar do kodu CN 2833 11 00 00. Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają zaś do wykazania wadliwości stanowiska Sądu I instancji odnośnie do wskazanej kwestii spornej, a w konsekwencji do wykazania braku wadliwości pierwotnie złożonej przez spółkę deklaracji klasyfikującej zaimportowany towar do kodu CN 2530 90 98 00.
Wobec tak zarysowanej istoty sporu prawnego sprawy, stawiane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a także zarzuty naruszenia przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy można i należy rozpoznać łącznie. Zwłaszcza, że mają one również komplementarny (dopełniający się) charakter. Co przy tym istotne, z zarzutów stawianych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (pkt 1 i pkt 2 petitum skargi kasacyjnej) oraz z ich uzasadnienia jednoznacznie wynika, że strona skarżąca kasacyjnie nie tyle podważa – jako wadliwe – faktyczne podstawy wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, co sposób kwalifikowania ustalonych w sprawie (niespornych) faktów z punktu widzenia przepisów obowiązującego prawa, tj. innymi słowy klasyfikację zaimportowanego siarczanu sodu występującego w postaci tenardytu do odpowiedniego kodu CN.
W rozpoznawanej sprawie nie ma bowiem żadnego sporu odnośnie procesu powstawania siarczanu sodu, który w postaci (formie) tenardytu importowany jest przez stronę skarżącą kasacyjnie z Rosji. Proces powstawania siarczanu sodu w wymienionej postaci – najogólniej rzecz ujmując – obejmuje wytrącanie się mirabilitu (dziesięciowodnej soli; dekawodzianu) z solanki wód jeziora Kuczuk w Kraju Ałtańskim Federacji Rosyjskiej, a następnie jego odwodnienie (dehydratację), co następuje poprzez poddanie go w fabryce podgrzaniu i suszeniu, w związku z którym to zabiegiem (etapem produkcji) dochodzi do zmiany struktury krystalicznej surowca skutkującej przemianą mirabilitu w tenardyt, a więc w bezwodny siarczan sodu.
Wobec tak zarysowanej istoty sporu prawnego, w przedstawionych okolicznościach stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, zarzuty skargi kasacyjnej uznać należy za nieusprawiedliwione.
Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie brak jest uzasadnionych podstaw, aby twierdzić, że w rozpoznawanej sprawie doszło do wadliwej wykładni i niewłaściwego zastosowania ORINS, jak również do wadliwej interpretacji i zastosowania uwag do WTC, zwłaszcza zaś uwagi 1 do jej działu 25, do którego zdaniem skarżącej spółki powinien być właśnie zaklasyfikowany importowany przez nią siarczan sodu w postaci tenardytu.
Klasyfikując wymieniony towar do działu 28 WTC, a w konsekwencji do kodu CN 2833 11 00 00 obejmującego siarczan disodu, organ celny stosował w rozpoznawanej sprawie regułę 1 i regułę 6 ORINS.
Zgodnie z regułą 1 "Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag (...)", zgodnie z regułami wymienionymi w pkt 2 i 6. Z reguły 6 wynika natomiast, że "Klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, przy zastosowaniu zasady, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej."
Z kolei, z uwagi 1 do działu 25 – "Sól; Siarka; Ziemie i Kamienie; Materiały gipsowe, Wapno i cement" – zawartego w Sekcji V – "Produkty mineralne" – wynika, że jeżeli z kontekstu lub uwagi 4 do niniejszego działu nie wynika inaczej, pozycje tego działu obejmują tylko produkty, które są w stanie surowym lub zostały przemyte (nawet substancjami chemicznymi usuwającymi zanieczyszczenia, nie powodując zmian struktury produktu), rozdrobnione, zmielone, sproszkowane, szlamowane, sortowane, przesiane, wzbogacone w procesie flotacji, oddzielone magnetycznie lub w wyniku innych procesów mechanicznych lub fizycznych (z wyłączeniem krystalizacji), nie obejmują zaś produktów prażonych, kalcynowanych otrzymanych w wyniku mieszania lub poddania innym obróbkom, niż określonym w każdej pozycji. Produkty objęte niniejszym działem mogą zawierać dodatek środka przeciwpyłowego, pod warunkiem że taki dodatek nie czyni tego produktu w szczególności odpowiednim do specyficznego zastosowania raczej, niż do zastosowania ogólnego".
Z jednoznacznej treści przywołanej uwagi wynika, iż do działu 25 WTC mogą być klasyfikowane tylko produkty w stanie surowym lub m.in. "oddzielone magnetycznie lub w wyniku innych procesów mechanicznych lub fizycznych", z tym jednak zastrzeżeniem, że nie może to nastąpić z wykorzystaniem procesu krystalizacji. W sytuacji więc, gdy z przywołanych okoliczności stanu faktycznego rozpoznanej sprawy – najogólniej rzecz ujmując – wynika, że proces krystalizacji stanowi jeden z etapów powstawania finalnego produktu, którym jest importowany przez skarżącą spółkę siarczan sodu w postaci tenardytu, a analiza treści uwagi 1 do działu 25 nie daje żadnych podstaw, aby uznać, że z punktu widzenia (prawidłowej) klasyfikacji towaru do wymienionego działu, prawnie relewantne znaczenie ma to, czy krystalizacja ta przebiega w sposób naturalny lub przemysłowy – albowiem mowa jest w niej o krystalizacji, jako takiej – to, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało stwierdzić, że bez naruszenia wymienionych reguł oraz uwagi 1 do działu 25 WTC, organy celne podważyły prawidłowość dokonanego przez skarżącą spółkę zgłoszenia celnego, w zakresie odnoszącym się do zadeklarowania importowanego towaru do kodu CN 2530 90 98 00, a Sąd I instancji kontrolując legalność zaskarżonej decyzji zasadnie uznał, że nie jest ona niezgodna z prawem.
Zwłaszcza, że reguła 6 ORINS nakazuje klasyfikację towarów do podpozycji tej samej pozycji zgodnie z ich treścią i uwagami do nich. W sytuacji więc, gdy importowany przez skarżącą spółkę towar – siarczan sodu – wyszczególniony został w pozycji (podpozycji) kodu CN 2833 11 00 00 obejmującej "siarczany; ałuny; nadtlenosiarczany (nadsiarczany)" – "siarczan disodu", oznacza to, że w pozycji (podpozycji) tej został on jasno i wyraźnie wymieniony (i nie został z niej wyłączony). W związku z tym, jak również wobec powyżej przedstawionych argumentów, nie jest możliwe, ani też dopuszczalne klasyfikowanie wymienionego towaru (równocześnie) do kodu CN 2530 90 98 00. Tym bardziej, że z uwag wyjaśniających do działu 28 pozycji 2833 – "siarczany; ałuny; nadtlenosiarczany (nadsiarczany)" – wprost również wynika, że siarczany sodu obejmują siarczan disodu (obojętny siarczan sodu) – Na2SO4 – występujący w stanie bezwodnym lub uwodnionym w postaci proszku lub dużych, przezroczystych kryształów tworzących krystaliczne naloty przy zetknięciu z powietrzem i rozpuszczający się w wodzie wraz ze spadkiem temperatury, a dekawodziań – Na2SO410H2O – tj. innymi słowy mirabilit przekształcający się we wskazany na wstępie sposób w tenardyt – znany jest również pod nazwą "soli glauberskiej".
Treść wyszczególnienia do kodu CN 2833 11 00 00 oraz uwag wyjaśniających do działu 28 WTC uznać należało więc za zasadniczy i rozstrzygający argument, z punktu widzenia którego stawiane w pkt 1, pkt 2 i pkt 4 petitum skargi kasacyjnej zarzuty uznać należało za nieusprawiedliwione. Wobec podniesionych argumentów, w tym również, wobec niespornego w rozpoznawanej sprawie faktu zaimportowania przez skarżącą spółkę siarczanu sodu, zarzuty te nie mogły skutecznie podważyć, jako prawidłowego, stanowiska Sądu I instancji o zgodności z prawem kontrolowanej decyzji organu celnego, która wydana została w przedmiocie określenia prawidłowego kodu CN importowanego towaru.
W świetle powyższego, za niezasadny uznać należało również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 267 TFUE (pkt 3 petitum skargi kasacyjnej). Wbrew stanowisku prezentowanemu przez stronę skarżącą kasacyjnie, Sąd I instancji nie naruszył wymienionych przepisów poprzez zaniechanie wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z tego mianowicie powodu, że w okolicznościach stanu faktycznego i stanu prawnego rozpoznawanej sprawy – jak wynika z dotychczas już przedstawionych argumentów – nie ziściły się przesłanki, spełnienie których uzasadniałoby niezbędność i konieczność "wdania się" przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. w "spór prawny" odnośnie obowiązywania (ważności) lub treści prawa unijnego mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, i którego rozstrzygnięcie wymagałoby zaangażowania Trybunału Sprawiedliwości UE.
Wobec tego, że przesłanki wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym nie zaistniały również na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wniosek strony skarżącej zawarty w piśmie procesowym z dnia 9 listopada 2012 r. o skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznać należało za niezasadny.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.