Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 października 2019 r. o sygn. akt I SA/Kr 819/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (zwany dalej WSA bądź Sądem I instancji), po rozpoznaniu sprawy ze skargi Burmistrza Miasta Gorlice na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] (zwanego dalej DIAS) w przedmiocie nieprzystąpieniu do egzekucji, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji (pkt I) oraz zasądził od DIAS na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 597 zł (pkt II).
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Burmistrz Miasta Gorlice, działając jako wierzyciel, przesłał do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Gorlicach tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. wystawiony na zobowiązanego K. B. na należności z tytułu zaliczek alimentacyjnych za rok 2006.
Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. organ egzekucyjny zwrócił ww. tytuł wykonawczy do wierzyciela.
Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. wierzyciel ponownie przesłał do realizacji do organu egzekucyjnego przedmiotowy tytuł wykonawczy.
W dniu [...] marca 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Gorlicach, działając na podstawie art. 29 § 2a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm.) wydał postanowienie o nieprzystąpieniu do egzekucji. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny zwrócił uwagę, że obowiązek wynikający z przedstawionego tytułu wykonawczego nie podlega egzekucji administracyjnej.
Zażalenie na ww. postanowienie złożył wierzyciel, argumentując że w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U z 2018 r. poz. 1222 ze zm.), nie zaś, jak wskazał organ I instancji, K.p.c.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. DIAS utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że tytuł wykonawczy przekazany przez wierzyciela nie spełniał wymogu określonego w art. 29 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tzn. obowiązek, którego dotyczy, nie podlega egzekucji administracyjnej. Do nienależnie pobranych przez zobowiązanego zaliczek alimentacyjnych zastosowanie mają bowiem przepisy ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. z 2005 r. nr 86, poz. 732 ze zm.), zwanej dalej u.p.d.a. Co prawda z dniem 1 października 2008 r. u.p.d.a. utraciła moc, jednak w związku z przepisami intertemporalnymi, jej przepisy znalazły zastosowanie w niniejszej sprawie. Stosownie bowiem do art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. nr 1, poz. 7 ze zm.) - obowiązującej od dnia 1 października 2008 r. - sprawy o nienależnie pobrane zaliczki alimentacyjne podlegają rozpatrzeniu i dochodzeniu na zasadach i w trybie określonych w dotychczasowych przepisach.
Zgodnie z dyspozycją art. 43 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, egzekucję należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych prowadzi się w dalszym ciągu aż do ich zaspokojenia na podstawie dotychczasowych przepisów. Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 1 u.p.d.a. po wydaniu decyzji o przyznaniu zaliczki postępowanie egzekucyjne przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu osoby uprawnionej jest prowadzone według przepisów K.p.c. W rezultacie egzekwowanie od dłużnika alimentacyjnego zaliczek wypłaconych osobie uprawnionej do dnia wejścia w życie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wyłączone było w sposób czytelny w u.p.d.a. spod trybu przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. U.p.d.a. nie przewidywała trybu egzekwowania nienależnie pobranych zaliczek alimentacyjnych w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tryb ten ustawodawca wprowadził dopiero z dniem 1 października 2008 r. na mocy przepisów ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów.
Odpowiadając na zarzuty zażalenia organ II instancji zauważył, że w przedmiocie egzekucji nienależnie pobranych zaliczek alimentacyjnych nie będzie miał zastosowania art. 18 ust. 2 u.p.d.a., gdyż przepis ten daje możliwość stosowania odpowiednio przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych – ale tylko w sytuacji, gdy nie są one sprzeczne z ustawą, w której mają być zastosowane. Taka właśnie sprzeczność, zdaniem organu, miałaby miejsce w niniejszej sprawie, bowiem art. 13 ust. 1 u.p.d.a. przewiduje sposób egzekwowania tych należności w oparciu o przepisy K.p.c.
Skargę do WSA wywiódł Burmistrz Miasta Gorlice, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:
- 1) art. 13 u.p.d.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie – w sytuacji, gdy zwrot nienależnie pobranego świadczenia ma być dochodzony od wierzyciela alimentacyjnego – podczas gdy przywołany przepis odnosi się do dłużnika alimentacyjnego, wobec którego postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w oparciu o przepisy K.p.c.;
- 2) art. 18 ust. 2 u.p.d.a. w związku z art. 30 ust. 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy przedmiotem postępowania egzekucyjnego jest nienależnie pobrana zaliczka alimentacyjna przez wierzyciela alimentacyjnego – która to sytuacja nie ma swego uregulowania w u.p.d.a., stąd zgodnie z regulacją art. 18 ust. 2 u.p.d.a. w sprawach nieuregulowanych stosuje się do niej odpowiednio przepisy o świadczeniach rodzinnych, które jednoznacznie do zwrotu świadczenia pobranego przez wierzyciela - zgodnie z art. 30 ust. 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych - nakazują stosować administracyjny tryb egzekucji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wydając ww. wyrok na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. (pkt I), art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt II), wskazał że przesłany przez Burmistrza Miasta Gorlice organowi egzekucyjnemu tytuł wykonawczy dotyczy zaliczek alimentacyjnych nienależnie pobranych w 2006 r. przez wierzyciela alimentacyjnego w osobie K. B. Z uwagi na ten fakt w niniejszej sprawie, w zakresie obowiązku i egzekucji zwrotu nienależnie pobranych przez wierzyciela alimentacyjnego zaliczek alimentacyjnych, zastosowanie mają poprzednio obowiązujące przepisy u.p.d.a.
Odnosząc się do art. 13 ust. 1 u.p.d.a. Sąd I instancji zgodził się ze skarżącym, że regulacja ta stosuje się wyłącznie do dłużników alimentacyjnych. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia przez organ egzekucyjny, że przepis ten ma zastosowanie – tak jak w niniejszej sprawie – również do nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej przez wierzyciela alimentacyjnego. Natomiast art. 2 pkt 2 u.p.d.a. jednoznacznie definiuje osobę dłużnika alimentacyjnego jako osobę zobowiązaną do świadczenia alimentacyjnego na podstawie tytułu wykonawczego, wobec której egzekucja jest bezskuteczna. WSA przytoczył również art. 2 pkt 5 u.p.d.a., dotyczący definicji osoby uprawnionej, wskazując że zgodnie z art.15 u.p.d.a. osoba, która pobrała nienależnie zaliczkę (K. B.), jest zobowiązana do jej zwrotu.
Reasumując, Sąd I instancji powołał się na zawarte w art. 18 ust. 2 u.p.d.a. odesłanie do przepisów o świadczeniach rodzinnych, przytaczając art. 30 ust. 7 tej ostatniej ustawy, który stanowi że nienależnie pobrane świadczenia rodzinne podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten, wbrew stanowisku organu II instancji, nie pozostaje w sprzeczności z treścią u.p.d.a., albowiem nie normuje wskazanej kwestii, a przepis art. 13 ust. 1 u.p.d.a. – jako dotyczący innej hipotezy prawnej – nie koliduje z regulacją art. 30 ust. 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W rezultacie WSA stwierdził, że egzekucja nienależnie pobranych w 2006 r. zaliczek alimentacyjnych przez wierzyciela alimentacyjnego w osobie K. B. powinna być prowadzona w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Końcowo Sąd I instancji wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ egzekucyjny winien stosownie do art. 153 p.p.s.a. uwzględnić wykładnię prawa przedstawioną w wyroku.
Skargę kasacyjną wywiódł organ, zrzekając się rozprawy i zarzucając wyrokowi WSA naruszenie:
- I. prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez:
niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 2 u.p.d.a., będące skutkiem nieprawidłowego uznania, iż przepis ten odsyła do ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie trybu dochodzenia nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej od wierzyciela alimentacyjnego, podczas gdy przewidziane w art. 18 ust. 2 u.p.d.a. odesłanie do przepisów o świadczeniach rodzinnych dotyczy jedynie kwestii weryfikacji dochodu rodziny, od którego przysługuje zaliczka alimentacyjna oraz wysokość tej zaliczki (art. 18 ust. 1 u.p.d.a.), nie zaś wszelkich kwestii dotyczących zaliczki alimentacyjnej;
błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 30 ust. 7 zw. z art. 2 pkt 1-5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, będące skutkiem nieprawidłowego uznania, że zaliczka alimentacyjna stanowi świadczenie rodzinne, podczas gdy zgodnie z art. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych zaliczka alimentacyjna nie jest tego rodzaju świadczeniem;
- 3) niezastosowanie art. 13 ust. 1 u.p.d.a., będące skutkiem nieprawidłowego uznania, że przywołany przepis stosuje się wyłącznie do dłużników alimentacyjnych, podczas gdy zakres podmiotowy rzeczonego przepisu obejmuje również wierzycieli alimentacyjnych, a to z tego powodu, że ustawodawca nie przewidział wobec tej kategorii podmiotów możliwości egzekwowania zaliczki alimentacyjnej w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;
- II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a to:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 135 oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 1 u.p.d.a. poprzez uchylenie przez WSA postanowień organów obu instancji pomimo nienaruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 oraz art. art. 18 ust. 2 u.p.d., co miało istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na fakt, że gdyby Sąd dokonał prawidłowej oceny rozstrzygnięć pod względem ich zgodności z powołanymi przepisami musiałby skargę oddalić w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a.;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia w części zawierającej wskazanie co do dalszego postępowania, polegające na wskazaniu przez WSA, aby organ podatkowy rozpatrując sprawę ponownie uwzględnił zalecenia oraz wykładnię przepisów zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w przypadku, gdyby Sąd nie naruszył przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. uzasadnienie orzeczenia byłoby prawidłowe, a zalecenia co do ponownego rozpoznania sprawy byłyby zbędne.
Mając na uwadze powyższe organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz oddalenie skargi w tym zakresie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Burmistrz Miasta Gorlice, reprezentowany przez radcę prawnego, podtrzymał swoją dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna organu nie zasługuje na uwzględnienie.
Uwzględniwszy stanowisko zawarte w skardze kasacyjnej i fakt, że Burmistrz Miasta Gorlice nie żądał przeprowadzenia rozprawy, rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Oznacza to, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. W tym ostatnim przepisie jako wymóg formalny wskazano przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
W niniejszej sprawie nie stwierdzono zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, przechodząc natomiast do oceny złożonej skargi kasacyjnej wskazać trzeba, że wśród podniesionych zarzutów znalazło się naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Mając na względzie, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania zasadniczo wiążą się w niniejszej sprawie z zarzutami naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadnione łączne odniesienie się do podniesionej w tym zakresie argumentacji.
Niesporna pomiędzy stronami pozostaje konieczność analizy w niniejszej sprawie przepisów ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. z 2005 r. nr 86, poz. 732 ze zm.), zwanej dalej u.p.d.a. Wprawdzie jest to już akt nieobowiązujący, tym niemniej przepisy u.p.d.a. znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie zgodnie z odesłaniami zawartymi w obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (okoliczność niesporna). Mianowicie, zgodnie z art. 41 tej ostatniej ustawy sprawy o zaliczki alimentacyjne, do których prawo powstało do dnia wejścia w życie ustawy, podlegają rozpatrzeniu na zasadach i w trybie określonych w przepisach dotychczasowych. Stosownie do art. 42 ww. ustawy osoba, która nienależnie pobrała zaliczki alimentacyjne, jest obowiązana do ich zwrotu (ust. 1), a sprawy o nienależnie pobrane zaliczki alimentacyjne podlegają rozpatrzeniu i dochodzeniu na zasadach i w trybie określonych w dotychczasowych przepisach (ust. 2).
Z kolei zgodnie z art. 43 ust. 1 tej ustawy egzekucję należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych prowadzi się w dalszym ciągu aż do ich zaspokojenia na podstawie dotychczasowych przepisów.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, jakie przepisy znajdują zastosowanie do egzekucji zaliczki alimentacyjnej nienależnie pobranej przez wierzyciela alimentacyjnego w osobie K. B. Sąd I instancji – podobnie jak organ wierzyciela dochodzonych obecnie od K. B. należności, to jest Burmistrz Miasta Gorlice – wyraża pogląd, że właściwą w tym zakresie regulacją jest ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stanowisko takie kontestuje skarżący kasacyjnie DIAS – który uchylonym przez WSA postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o nieprzystąpieniu do egzekucji (również uchylone przez Sąd I instancji) – konsekwentnie argumentując, że postępowanie egzekucyjne powinno być prowadzone w trybie przepisów K.p.c.
Mając na uwadze treść znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego zarzuty DIAS należy uznać za nietrafne.
Przede wszystkim Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącego kasacyjnie o tym, że skoro ustawodawca nie przewidział stosowania trybu egzekucji administracyjnej wobec wierzyciela alimentacyjnego, to przepis art. 13 ust. 1 u.p.d.a. – przewidujący postępowanie egzekucyjne w trybie K.p.c. (dotyczący expressis verbis tylko dłużników alimentacyjnych) "musi" znaleźć zastosowanie również w stosunku do tej grupy podmiotów.
W tym miejscu przypomnieć trzeba, że przesłany przez organ właściwy wierzyciela obecnie dochodzonej należności (skarżącego przed WSA Burmistrza Miasta Gorlice) organowi egzekucyjnemu tytuł wykonawczy dotyczył nienależnie pobranych zaliczek alimentacyjnych przez wierzyciela alimentacyjnego w osobie K. B. w 2006 r. Odwołując się do treści art. 2 u.p.d.a. należy wskazać że przepis ten definiuje:
- - dłużnika alimentacyjnego jako osobę zobowiązaną do świadczenia alimentacyjnego na podstawie tytułu wykonawczego, wobec której egzekucja jest bezskuteczna (pkt 2);
- - organ właściwy wierzyciela – jako wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby uprawnionej (pkt 4);
- - osobę uprawnioną jako osobę uprawnioną do świadczenia alimentacyjnego na podstawie tytułu wykonawczego, którego egzekucja jest bezskuteczna, wychowywaną przez osobę samotną, a także osobę uczącą się, w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych. Przez osobę samotną rozumie się osobę samotnie wychowującą dziecko, o której mowa w przepisach o świadczeniach rodzinnych (pkt 5).
Jest to o tyle istotne, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.p.d.a. po wydaniu decyzji o przyznaniu zaliczki postępowanie egzekucyjne przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu osoby uprawnionej jest prowadzone w dalszym ciągu według przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. nr 43, poz. 296, z późn. zm. 4), z zastrzeżeniem art. 12 ust. 3-6. Natomiast K. B. – będący osoba uprawnioną w rozumieniu cyt. art. 2 pkt 5 u.p.d.a. – nie jest dłużnikiem alimentacyjnym w rozumieniu przepisu art. 13 ust. 1 u.p.d.a. Obecnie Burmistrz Miasta Gorlice, będący organem właściwym wierzyciela (art. 2 pkt 4), wystawił tytuł wykonawczy na zobowiązanego K. B. z tytułu nienależnie pobranych w 2006 r. zaliczek alimentacyjnych, zwracając się do organu administracji skarbowej o przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego.
Jak trafnie zauważył tak DIAS, jak i Sąd I instancji, ustawodawca nie wskazał wprost w regulacjach u.p.d.a. trybu egzekwowania przez organ właściwy wierzyciela od osoby uprawnionej nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej. W takiej sytuacji – w zakresie dalszych rozważań – Naczelny Sąd Administracyjny podziela jednak wyłącznie stanowisko WSA o tym, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 18 ust. 2 u.p.d.a., z którego wynika że w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy o świadczeniach rodzinnych, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą. Zgodnie z kolei z art. 30 ust. 7 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U z 2018 r. poz. 1222 ze zm.) nienależnie pobrane świadczenia rodzinne podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten – jak prawidłowo wywodzi WSA – nie pozostaje w sprzeczności z treścią u.p.d.a., która, po pierwsze, odsyła do przepisów o świadczeniach rodzinnych, a po drugie – jak już to wyżej wskazano – nie normuje przedmiotowego zagadnienia.
Z kolei przepis art. 13 ust. 1 u.p.d.a – który dotyczy postępowania egzekucyjnego przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu osoby uprawnionej – odnosi się do zupełnie odmiennej sytuacji (odrębny zakres podmiotowy) i z tego względu w żaden sposób nie koliduje z cyt. art. 30 ust. 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Uwzględniając powyższe nie mogły odnieść skutku twierdzenia DIAS o tym, że zaliczka alimentacyjna nie jest świadczeniem rodzinnym – zwłaszcza w kontekście odesłania zawartego w art. art. 18 ust. 2 u.p.d.a.
W rezultacie nie budzi wątpliwości prawidłowość – odpowiadającego treści właściwych przepisów prawa – stanowiska Sądu I instancji, który przenalizował cyt. regulacje zgodnie z obowiązującymi regułami wykładni, dochodząc do trafnego wniosku, że egzekucja nienależnie pobranych w 2006 r. przez K. B. zaliczek alimentacyjnych powinna być prowadzona w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Swoje stanowisko WSA zaprezentował w szczegółowym uzasadnieniu, w pełni nadającym się do kontroli instancyjnej i spełniającym wszelkie wymogi z art. 141 § 4 p.p.s.a., a przyjęte w jego końcowej części wskazania co do dalszego postępowania nakazują uwzględnienie przedstawionej w sposób jednoznaczny i przejrzysty wykładni prawa – zgodnie z wymogami art. 153 p.p.s.a. W rezultacie, nie mogły również odnieść skutku zarzuty skargi kasacyjnej co do naruszenia przepisów postępowania (w tym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) będące de facto wyłącznie pochodną przedstawionej na wstępie – ocenionej jako nietrafna – argumentacji odnoszącej się do przepisów prawa materialnego.
Mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie przedstawia żadnych uzasadnionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku – na podstawie art. 182 § 2 w zw. z art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt 2 wyroku na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.), zasądzając od DIAS na rzecz Burmistrza Miasta Gorlice kwotę wynagrodzenia radcy prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną.