Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Ol, oddalił skargę B. H. - N. na decyzję Dyrektora Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie z dnia 16 marca 2017 r., nr 71/OR14/2017 w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2015.
Od przedmiotowego wyroku skarżąca na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 - dalej: p.p.s.a.) złożyła skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucam naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu przepisu art.174 pkt.2 p.p.s.a., tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt, 1 lit. "c" p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie lub zaakceptowanie przez Sąd 1 instancji istotnego dla wyniku sprawy naruszenia przez organy administracji art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,, co doprowadziło organy administracji do wadliwego ustalenia, że skarżąca nie prowadziła rejestru działań agrotechnicznych oraz że na działkach rolnych trwałych użytków zielonych zgłoszonych do płatności w wariancie 5.1 nie było wykonane wymagane przepisami prawa koszenie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjne zawarto uzasadnienie tak postawionego zarzutu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt. I GSK 1294/16, z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).
W skardze kasacyjnej sformułowano wyłącznie zarzut naruszenia prawa procesowego. Zgodnie z art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie wpływy podnoszonego uchybienia na wynik sprawy nie wykazuje, ograniczając się do ustawowego stwierdzenia, że "miało istotny wpływ na wynik sprawy".
Jednocześnie zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt, 1 lit. "c" p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie lub zaakceptowanie przez Sąd 1 instancji istotnego dla wyniku sprawy naruszenia przez organy administracji art. 80 k.p.a. Ponieważ Sąd I instancji nie stosował art. 145 § 1 pkt, 1 lit. "c" p.p.s.a., bowiem skargę oddalił na podstawie art.151 p.p.s.a, to wyłącznie w sferze niedopuszczalnych domysłów należy wnioskować, że naruszenie wskazywanego przepisu miało polegać na braku jego zastosowania. Już powyższe okoliczność wskazuje na ułomności skargi kasacyjnej.
Postawiony zarzut, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowi wyłącznie kontynuację polemiki skarżącego z zaakceptowanymi przez Sąd I instancji ustaleniami organu. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny przeprowadzonego przez organ postepowania i wydanej decyzji. Zasadnie zaakcentowano, że w postępowaniu dotyczącym płatności rolnośrodowiskowej obowiązek organów został ograniczony do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i na organach nie ciąży obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie twierdzeń i uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności. To obowiązkiem rolnika jest pobranie rejestru wraz z instrukcją i prowadzenie go. Posiadanie i prowadzenie rejestru jest jednym z warunków przyznania płatności rolnośrodowiskowej. W przypadku kontroli na miejscu rejestr winien być udostępniony kontrolującym inspektorom terenowym wraz z dokumentacją dotyczącą realizowanego programu rolnośrodowiskowego.
Zgodnie z przepisami § 4 ust.3 pkt 2 i ust. 2a rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz.U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.) rolnik realizujący zobowiązanie rolnośrodowiskowe prowadzi na formularzu udostępnionym prze Agencję rejestr działalności rolnośrodowiskowej zawierający wykaz czynności agrotechnicznych wykonanych na działkach rolnych oraz wykaz wypasów zwierząt. Wypełnianie rejestru w danym roku zobowiązania rolnośrodowiskowego należy rozpocząć w dniu wykonania pierwszego zabiegu agrotechnicznego lub w dniu realizacji pierwszego wypasu zwierząt wynikających z realizacji podjętego zobowiązania. Jeżeli rolnik nie prowadzi rejestru działalności rolnośrodowiskowej, to jak wynika z treści przepisów § 38ust. 10 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, rolnikowi temu nie przysługuje płatność rolnośrodowiskowa w danym roku.
Skarżąca w trakcie przeprowadzonej kontroli rejestru działalności rolnośrodowiskowej nie okazała, a jednocześnie złożyła stanowcze oświadczenie, że takiego rejestru nie prowadzi. Tym samym zasadnie uznano później przedstawiane dowody i oświadczenia jako wyłącznie zmierzające do uniknięcia konsekwencji braku takiego rejestru w czasie przeprowadzonej kontroli.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.