Uzasadnienie
Postanowienie
Dnia 14 kwietnia 2005 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:
Sędzia NSA Kazimierz Brzeziński po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. B.-Z.
od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 listopada 2004 r. sygn. akt SA/Rz 2048/02 w sprawie ze skargi J.B.-Z.
na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia 14 sierpnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe
postanawia:
- - odrzucić skargę kasacyjną -
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 16 listopada 2004 r. sygn. akt SA/Rz 2048/02, po rozpoznaniu skargi J. B.-Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia 14 sierpnia 2002 r. nr [...], uchylił tę decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Przemyślu z dnia 9 listopada 2001 r. w części dotyczącej odsetek wyrównawczych oraz oddalił skargę w pozostałej części dotyczącej kwoty wynikającej z długu celnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku sporządził i podpisał reprezentujący J. B.-Z. doradca podatkowy B. N., zaskarżając wyrok w części dotyczącej dopłaty długu celnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, dalej: "p.p.s.a.") skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z wyjątkiem § 2 i 3. Zgodnie z wyjątkiem zastrzeżonym w § 3 pkt 1 skarga kasacyjna może być ponadto sporządzona przez doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych.
Obowiązkami podatkowymi w rozumieniu art. 4 Ordynacji podatkowej jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Z kolei zgodnie z art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przepisy tej ustawy stosuje się do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego, do których określenia uprawnione są organy podatkowe. Natomiast w myśl art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również do opłat oraz innych niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż wymienione w § 1 pkt 1 organy.
Powołany przepis art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania do naliczenia i uiszczenia należności celnych przywozowych i należności celnych wywozowych odnoszących się do towaru, gdyż ustalenie kwoty wynikającej z długu celnego oraz innych należności pobieranych przez organ celny następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.). Na podstawie odesłania zawartego w art. 262 Kodeksu celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepis art. 12 oraz przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z uwzględnieniem zmian wynikających z prawa celnego.
Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie został wydany w sprawie dotyczącej obowiązków podatkowych, lecz w sprawie celnej, w której przedmiotem kontroli i rozstrzygnięcia Sądu była decyzja organu celnego o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i określeniu kwoty wynikającej z długu celnego w nowej wyższej wysokości (art. 65 § 4 pkt 2 lit. b/ Kodeksu celnego).
Skarga kasacyjna od tego wyroku nie mogła być sporządzona przez doradcę podatkowego, gdyż w świetle art. 175 § 3 pkt 1 p.p.s.a. doradca podatkowy nie jest podmiotem uprawnionym do sporządzenia skargi kasacyjnej w sprawach dotyczących obowiązków celnych.
Skargę tę Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien był zatem odrzucić na podstawie art. 178 p.p.s.a., jako niedopuszczalną z innych przyczyn (art. 175 § 3 pkt 2 p.p.s.a.).
W związku z tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odrzucił tej skargi, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.